Obama en Palin na Tucson: wie is de echte leider?

Barack en Michelle Obama na de herdenkingsspeech van de president in Tucson.

Barack en Michelle Obama na de herdenkingsspeech van de president in Tucson.

Hoe herdenk je de doden en overlevenden van een zinloze slachtpartij, die alle inwoners en autoriteiten van een natie weer voor even herinnert aan het menselijk tekort? Dat was de vraag die de Amerikaanse Democratische president Barack Obama en zijn Republikeinse uitdager Sarah Palin voor het oog van hun natie hadden te beantwoorden, nadat de verwarde en vereenzaamde Jared Loughner op vrijdag 8 januari het vuur opende op de aanwezigen bij een politieke bijeenkomst in Tucson, Arizona. Zes mensen lieten het leven, onder wie de hoge rechter John Roll en de negenjarige Christina Green. Het pas verkozen Democratische Congreslid Gabby Giffords werd levensgevaarlijk gewond en vecht voor haar leven in het ziekenhuis. De speeches van Obama en Palin zijn te volgen op internet, en vormen een fascinerende studie in contrasten, zoals The New York Times al constateerde.

Obama: een half uur. Palin: zeven minuten

Allereerst is er het verschil in locatie, en duur. Palin liet zich filmen in afzondering, door een professionele videoploeg. Obama sprak veertienduizend rouwende mensen toe in het McKale Memorial Center in Tucson. De president nam ruim een half uur voor zijn toespraak, die om de haverklap werd onderbroken door cheers en applaus. Palin’s speech duurde ruim zeven minuten.

Obama de afstandelijke

Dan is er het verschil in inhoud. Sinds de desastreuze nederlaag van de Democraten tijdens de laatste Amerikaanse parlementsverkiezingen is Barack Obama van alle kanten, vooral vanuit zijn eigen Democratische kamp, onder vuur genomen. De president zou te afstandelijk zijn, en vooral: te soft. Hij hamert op thema’s als eenheid, matiging en verzoening, terwijl zijn Republikeinse tegenstanders, voortgedreven door de Tea Party waarvan Sarah Palin het boegbeeld is, het grofste geschut in stelling brengen.

Matiging en verzoening

Ondanks de verkiezingsnederlaag, waarin je het gelijk van zijn tegenstanders zou kunnen zien, bleef Obama trouw aan zichzelf tijdens zijn herdenkingsspeech in Tucson. De lengte van zijn toespraak is te verklaren vanuit zijn instinctieve neiging tot matiging en verzoening. Goeddeels de helft ging op aan het herdenken van de doden en het eren van de overlevenden. Obama gaf er daarbij blijk van zich grondig te hebben verdiept in de details van hun persoonlijke levens – zo ontvingen hij en zijn vrouw Michelle de familie van de vermoorde Christina Green in het Witte Huis.

Obama: vijftien minuten nederigheid

Met andere woorden: vijftien minuten lang gedroeg de president van de machtigste natie op aarde zich, heel nederig, als iedere burger overal ter wereld die naasten heeft te betreuren. Vijftien minuten is een eeuwigheid voor een politicus van zulk kaliber, zeker als hij in de hoek zit waar de klappen vallen. Toch weerstond Obama de verleiding over de hoofden van de veertienduizend rouwenden heen zijn politieke prioriteiten te dienen.

Sarah Palin tijdens haar herdenkingsspeech over de schietpartij.

Sarah Palin tijdens haar herdenkingsspeech voor de schietpartij.

Palin: zes minuten lang in de aanval

Palin nam anderhalve minuut voor haar herdenking van de slachtoffers. De overige bijna-zes minuten gingen op aan een verdediging van haarzelf en haar aanhangers, in de vorm van een felle aanval op allen die het hadden gedurfd haar oorlogszuchtige verkiezingsretoriek en -symboliek te noemen als een aansporing voor Jared Loughner de trekker over te halen.

Eén beschuldigende vinger

Palin’s defensie was eloquent genoeg – Barack Obama kan zijn borst natmaken voor de presidentsverkiezingen van 2012. Maar Sarah misschien nog wel meer. De zittende president nam het indirect voor haar op, door net als zij de beschuldigende vinger te richten op slechts één persoon: de dader, de gestoorde schutter Jared Loughner. Van enige medeschuld van Republikeinen, hoe rabiaat ze ook tekeergaan, repte hij met geen woord.

Abraham Lincoln, het grote voorbeeld

Obama nam een voorbeeld aan zijn grote voorganger Abraham Lincoln, zoals commentator Garry Wills al heeft opgemerkt in The New York Review of Books. Na zijn klinkende overwinning in de Amerikaanse Burgeroorlog had Lincoln openlijk kunnen triomferen over de afschaffing van de slavernij en het grote ongelijk van de verliezers, de zuidelijke staten. Maar dat deed hij niet. Net als Obama in Tucson herdacht Lincoln met respect de doden, van beide partijen in het conflict, en hamerde hij op de noodzaak van verzoening.

Obama deed dat na een klinkende nederlaag, die juist zíjn ongelijk leek aan te tonen. Daarmee getuigde hij, de softie die het contact met de kiezers zou zijn kwijtgeraakt, van grote politieke moed.

Wie is hier nou de echte leider: Sarah Palin, of Barack Obama?

16 reacties

  1. Emile Schrama schreef op 14 januari 2011 om 11:41

    O God…het zal ook weer niet. Net als de gehele linkse pers, DWDD, P&W, de NOS, etc., etc. ….wordt Obama weer tot halfgod uitgeroepen. En natuurlijk ook op DNR, een medium dat heulemaaaaaal niet politiek vooringenomen is, hoor!

  2. wout eenhoorn schreef op 14 januari 2011 om 12:01

    De nieuwe reporter? Ôude wijn in nieuwe zakken.

  3. Miriam schreef op 14 januari 2011 om 12:49

    Wat ik mis in deze analyse is de misser die Palin maakte door de uitdrukking “blood libel” te gebruiken. Deze verwijzing is haar in Joodse kringen kwalijk genomen; ook omdat Giffords Joods is.

    Vandalen plaatsten Palin bij Wikipedia direct onder het subkopje “Antisemitism”: [foto]

    Er is veel discussie over wat Palin nu precies bedoelde met die woorden, maar die discussie heeft, ongeacht de uitkomst, haar kans op een presidentschap kleiner gemaakt.

  4. @Miriam: Dank, want de discussie over “blood libel” was me ook geheel ontgaan! Ik kende die term niet eens. Heb net de Wikipedia-pagina gelezen. Inderdaad zeg, wat een ongelooflijke blunder. Of laat Palin hier haar ware gezicht zien?

    Bij nader inzien is er nog wel meer over te zeggen. Palin citeert Ronald Reagan en zegt: “de” maatschappij draagt geen schuld, alleen de dader zelf. Daar is veel voor te zeggen; het past ook heel erg in de Amerikaanse traditie, die het individu nu eenmaal veel meer vrijheid geeft, én dus ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid. Maar de dader zelf verantwoordelijk houden sluit nog niet uit dat je onderzoekt waarom hij deed wat hij deed, hoe hij tot zijn gedrag kwam en wat daar in de toekomst aan te doen is. Ook Reagan en Palin, mag ik hopen, zullen preventie prefereren boven bestraffing achteraf.

    Maar Palin heeft helemaal geen zin in onderzoek. Ze stampt Loughner helemaal de grond in met een reeks van zware kwalificaties: “deranged”, “madman”, etc.

    Dáárop had Obama haar veilig indirect kunnen aanvallen, om zijn eigen punten verder te onderstrepen. “Er zijn mensen die Loughner vandaag ‘deranged’ hebben genoemd. Dat is hij ook, MAAR … ” Dat heeft hij niet gedaan. Toch een softie? Evenmin heeft hij de ouders en overige familieleden van Jared Loughner in zijn speech genoemd – volgens alle berichten doodnormale, maatschappelijk functionerende mensen, die hooguit wat geïsoleerd waren geraakt van hun omgeving. Zij hebben zich ook publiekelijk geëxcuseerd voor wat Jared heeft gedaan. Zij verdienen het niet uit hun gemeenschap te worden verstoten.

    Dat is een van de keerzijden van de grote Amerikaanse “familie” waarover Obama sprak. Zolang je erbij hoort, zijn de onderlinge banden zeer hecht. Maar breng je de “familie” in verlegenheid, om wat voor reden dan ook, dan laten ze je als een baksteen vallen – ook als jou iets is overkomen waar je weinig of niets aan kunt doen, zoals Jared’s ouders.

    Dat nare gebruik is een groot obstakel voor de verzoening die Obama voorstaat. Het is dus een gemiste kans dat hij Jared’s familieleden niet in zijn herdenking heeft betrokken.

  5. Emile Schrama schreef op 14 januari 2011 om 17:53

    Het is toch onvoorstelbaar wat hier gebeurt! Palin mag Louhgner niet “deranged” en een “madman” noemen, terwijl toen al bekend was, via verschillende getuigenverklaringen van mensen die hem van nabij kenden, dat hij een gestoorde randdebiel was en is. Nee, Joost wil graag nauwgezet onderzoeken of er meer aan de hand is…vrijwel zeker vanuit de ferme wil om het zo te kunnen draaien dat het uiteindelijk de Teaparty en Palin zijn die indirect bloed aan hun handen hebben.

    Dan het gebruik van het woord “blood libel” dat Joost met satanisch genoegen een blunder noemt, terwijl het woord in Amerika gewoon zo nu en dan door verschillende mensen (links en rechts) wordt gebruikt en synoniem staat voor “to falsly accuse”. En hoe het een belediging voor Joden kan zijn, is al helemaal een raadsel, omdat dit een juist in christelijke kringen gebezigde valse beschuldiging was aan het adres van Joden, namelijk dat zij het bloed van christelijke kinderen in rtuelen gebruikten. Juist omdat deze beschuldiging aantoonbaar onjuist en vals was, is het gebruik van dit woord in speeches (door velen gedaan, ongeacht hun achtergrond) een aanklacht tegen hen die zich hieraan schuldig maken. Als het al als een belediging kan worden opgevat, dan zou dat moeten gelden voor christenen en niet voor joden.
    Overigens wordt er in Amerikaanse artikelen heel genuanceerd over de door Palin ingezette phrase “blood libel” bericht en lijkt de cherrypicking door Joost en anderen van juist de enkele verontwaardigde reacties simpelweg ingegeven door de afkeer van Palin en een herhaalde poging om haar zwart te maken. Joost en zijn fans gebruiken dus zelf een blood libel door Palin bewust negatief en valselijk te kunnen aanvallen op het gebruik van de phrase “blood libel”.

    Voorts wordt Obama in het artikel en vervolgcommentaar van Joost opgehemeld en bijna heilig verklaard, waardoor het hele artikel regelrecht op JOOP kan worden geplaatst. Maar ja, DNR is dan ook een filiaal van JOOP….dat is geen nieuws.

  6. Emile Schrama schreef op 14 januari 2011 om 18:04

    En wat te denken van de totale ontmaskering van Joost’s werkelijke bedoelingen met de valse opmerking: ” of laat Palin hier haar ware gezicht zien?”.
    Hieruit valt gemakkelijk te concluderen met welke opzet hij aan dit artikel is begonnen (en waarschijnlijk ook vele andere (politieke) artikelen insteekt). Palin moest hoe dan ook een trap na krijgen. Gewoon een JOOP tactiek.

  7. Emile Schrama schreef op 15 januari 2011 om 00:58

    En het feit dat Joost niet reageert en ook niet zal reageren (net als de rest van de redactie) toont eens te meer aan hoe groot de arrogantie en de morele superioriteit op DNR burelen eigenlijk is.
    O, wat hebben ze het toch getroffen met zichzelf! O, wat zijn zij toch kanjers die het verschil tussen “goed” en “fout” zo vreselijk goed kennen. O, wat zijn het toch moedige voorvechters van fatsoen en beschaving. Nog steeds zijn ze ervaan overtuigd dat dit tijsgewricht slechts een hinderlijke onderbreking is van het zo gelauwerde en altijd weer terugkerende en zegevierende linkse wereldbeeld. Ze hoeven deze gure wind alleen maar even uit te zitten. Gewoon even doorbijten totdat de Obama’s en Cohens van deze werled weer aan de hemel schitteren. De rechtseriken, de walgelijke en stinkende rovers van hun subsidie, het zijn horzels die hun prachtige en onschuldige huid teisteren, maar niettemin van voorbijgaande aard zijn.

  8. Emile Schrama schreef op 15 januari 2011 om 19:45

    Misschien kan de vooringenomen schrijver annex Obama bewonderaar nog even aangeven wat zijn stuk doet op een site over de journalistiek? Is dit plots een weblog over leiderschap? of over welke menselijke reactie op een gruwelijk incident de morele (cq. politieke) hoofdprijs verdient? Of had de schrijver gewoon zin om de hem toegeworpen ruimte op het web naar willekeur te misbruiken als uithangbord voor zijn overduidelijke politieke visie en gelegenheid om af te rekenen met een politieke opponent? Dat laatste dus.

    En daarmee toont hij aan dat zelfs zo’n vreselijke aanslag door de moreel minder bedeelden der aarde onmiddellijk wordt misbruikt om er hun eigen treurige agenda mee af te dwingen. Een brutaliteit van formaat die geen enkele pas geeft. Of om met Obama te spreken: “…but what we cannot do is to use this tragedy as one more occasion to turn on each other”. Met de ophemeling van Obama en de veroordeling van Palin in zijn bovenstaande betoog en vervolgcommentaar, zo vlak na deze hartverscheurende aanslag waarin terughoudendheid en rouw op zijn plaats is, is dat helaas wel precies waaraan hij zich overgeeft. En dat kenmerkt misschien nog wel mijn grootste woede.

  9. Emile Schrama schreef op 16 januari 2011 om 03:46

    En Joost, omdat je toch weigert te reageren op mijn terechte kritiek en vragen…nog even een welgemeend advies van Obama:

    “…let each of us do so with a good dose of humility, rather than pointing fingers or assigning blame”

    Zie hier hoe je grote held je tot de orde roept over je goedkope, ondermaatse, denigrerende en vileine uithalen naar de voorspelbare vijand Sarah Palin. Je bent geen haar beter dan de rest en de ware betekenis van Obama’s woorden gaan volledig aan je voorbij. Juist jij – hoe ironisch – die zegt zijn optreden en oproep zo te bewonderen, gebruikt tegelijkertijd weer de wapens en tactieken om door te gaan met de strijd. Op een moment dat in alle bescheidenheid gedenken de enige fatsoenlijke reactie is.

    En bovendien – ik zei het al – misbruik je een weblog over de journalistiek om je persoonlijke meninkjes over een totaal andere kwestie te ventileren. Gewoon omdat het kan, gewoon omdat de rest van de redactie het zo lekker met je eens is en je geen strobreed in de weg legt.

  10. Emile Schrama schreef op 16 januari 2011 om 13:34

    Ik EIS dat de redactie hier uitgebreid en beargumenteerd uitlegt waarom nota bene een eindredacteur van hun journalistieke weblog hier een artikel mag plaatsen dat niets met het onderwerp journalistiek te maken heeft, maar louter is geschreven om de persoonlijke (redactionele?) voorkeur voor Obama en afkeer van Palin maar weer eens wereldkundig te maken.

    Ook nu weer – zoals zo vaak – zal de laffe redactie hier niet op ingaan. Inmiddels is het zo dat zij met haar repuatatie van selectief zwijgen/spreken, alsmede het groeiende aantal voorbeelden van selectieve verantwoording en verontwaardiging, uitstekend duidelijk maakt dat er aan de kleuring van DNR geen ene flikker is veranderd.

  11. Emile Schrama schreef op 16 januari 2011 om 15:09

    Let op: Joost Ramaer gaat morgen in een nieuw artikel op DNR de optredens/speeches vergelijken van Mark Rutte in Buitenhof en Job Cohen in De Brakke Grond.

    Uitkomst: Job Cohen, de verzoener, de boel-bij-elkaar-houder, de grote leider…wint die wedstrijd met vlag en wimpel!

    De redactie past gauw de statuten van DNR aan, zodat Joost Ramaer wegens enorm succes nu dagelijks zijn progressieve licht over zaken kan laten schijnen. Bovendien worden gesprekken gestart met het weblog JOOP om de details van de zo vurig gewenste fusie met DNR uit te werken.

  12. Emile, artikelen die op De Nieuwe Reporter verschijnen zijn altijd op persoonlijke titel. Dat geldt ook voor de stukken die door redactieleden worden geschreven. Ze geven dus geenszins de visie of mening van de redactie weer. We hebben ook geen redactieburelen waar we gehuld in sigarenrook gezamenlijk bedenken welk gedachtegoed we deze week zullen gaan uitdragen op DNR.

    Ik ben het met je eens dat dit stuk niet past op DNR. We zijn inderdaad een weblog over journalistiek, nieuwe media en de publieke sfeer. Het beoordelen van de leiderschapskwaliteiten van politici past daar niet in. Daar zijn andere weblogs voor.

    Ik ben het ook met je eens dat Joost op je opmerkingen hoort te reageren, aangezien je enkele kritische, inhoudelijke opmerkingen bij zijn stuk plaatst. Ik ga het hem vragen.

  13. Emile Schrama schreef op 16 januari 2011 om 18:46

    @Alexander:

    Een fantastische reactie…uit het boekje, zou ik zeggen!
    Toch een nieuwe wind op DNR? Daar begint het nu heel zoetjes aan op te lijken. Chapeau!

  14. Excuses voor mijn late reactie, maar dat was geen onwil. Ik was dit weekend gewoon druk met andere zaken en heb daardoor twee dagen niet op DNR kunnen kijken.

    Eerst even over het stuk zelf. Ik heb het gemaakt omdat de speeches van Obama en Palin natuurlijk een grote mediagebeurtenis zijn. Maar zoals ik het heb geschreven, komt die inzet niet uit de verf en resteert een stellingname in een politieke strijd. Dat is inderdaad ongelukkig, hoort niet thuis op DNR en zal ik dus ook niet meer laten gebeuren.

    Waarmee ik nadrukkelijk niet zeg dat stellingnames an sich op DNR zouden misstaan – mits ze goed zijn beargumenteerd en met media en journalistiek te maken hebben. Let wel: dat kan ook mediapolitiek of mediabeleid zijn.

    Tegen beschuldigingen als zou ik lid zijn van de linkse kerk, handlanger van JOOP, subsidieverslaafd, Obama- dan wel Job Cohen-aanbidder enzovoorts, enzovoorts, kan, wil en ga ik mij niet verdedigen. Mensen die dat vinden, vinden dat, en zullen alles wat je zegt en vindt en schrijft doorpluizen op zoek naar bevestigingen van die mening; daar doe je niks aan.

    Laat ik er dit van zeggen. Ik beschouw mijzelf als een lid van het kamp der gematigden, waarvan Ian Buruma een van de meest prominente voorvechters is. In zijn werk weet Buruma ook keer op keer heel mooi te verwoorden wat zulke mensen drijft. Voor zover hier relevant: ik heb altijd een hekel gehad aan drammers, schreeuwers en scherpslijpers, van links en van rechts. In sommige kwesties huldig ik standpunten die Schrama wel als rechts zal kwalificeren, in andere linkse.

    Dan Schrama’s uitleg van ‘blood libel’. Volgens hem wordt die uitdrukking ook gebezigd in de betekenis van een ‘gewone’ valse beschuldiging. Dat klopt – en het zal hem wellicht genoegen doen te weten dat de eerste Amerikaanse politicus die de term zo gebruikte, een Democraat was. In 2000 kwalificeerde de afgevaardigde Peter Deutsch bepaalde beschuldigingen tegen Al Gore als ‘blood libel’. Nu hij weet hoe het politieke debat in de VS sindsdien is verscherpt, zal Deutsch zich wel de haren uit het hoofd trekken.

    Maar het gebruik is iets anders dan de betekenis. De valse beschuldiging ligt al besloten in ‘libel’ sec. ‘Blood libel’ is echt niet anders te begrijpen dan als een verbaal wapen uit het repertoire van het antisemitisme. Helaas kan ik geen weblinks opnemen in deze reactie, maar ik baseerde mijn uitleg op die van Wikipedia. Twee stukken in The New York Times laten even weinig ruimte voor andere interpretaties.

    Het is één ding beschuldigingen onterecht te vinden. Maar ze kwalificeren met zo’n beladen term is een boemerang die je onherroepelijk in je gezicht terugkrijgt. Zeker in dit geval: Gabby Giffords, die de Tucson-aanslag overleefde, is Joods.

  15. Emile Schrama schreef op 17 januari 2011 om 14:30

    @Joost:

    Dank voor je reactie. Ik zal geen zout in de wonden wrijven, maar ben het helemaal eens met de reactie van de hoofdredacteur. Jij kunt je daar inmiddels ook in vinden, ook al was je dit weekend “druk”.

    Over Ian Buruma en zijn gematigdheid: Zowel in zijn boek “Dood van een gezonde roker” (dat overigens wemelde van de fouten en uitblonk door wel heel vrije citaten) als in latere essays vertelt hij ons dat de verlichting ook maar een dingetje is waarover valt te onderhandelen. We moeten ook niet zo’n punt maken van de homo- en vrouwenhaat onder moslims. Holy fuck, zeg! Gematigd?

    Over de uitdrukking “blood libel” door Palin: je vult haar bedoelingen in en dat is kwalijk, want die ken je niet. En ik heb inmiddels veel meer hierover gelezen in Amerikaanse artikelen (en niet alleen de New York Times, die gerust “liberal” kan worden genoemd) en het beeld dat je schetst ligt daarin heel wat genuanceerder. Ook inzake het regelmatige gebruik van dit begrip door velen (ongeacht hun overtuiging).Bovendien geeft het geen pas om vlak na zo’n aanslag dit soort voorspelbare reflexen te bezigen en de usual suspect Palin even aan te pakken. Met alle respect, maar je verdediging is niet erg sterk en is (of oogt op zijn best) wederom vooringenomen.
    Het ligt veel meer voor de hand dat Palin die term heeft gebruikt omdat hij zo mooi en letterlijk van toepassing was, namelijk de beschuldigingen tegen haar en de Teaparty dat zij bloed aan hun handen hebben. Je opmerking “of toont Palin hier haar ware gezcht?” is tot slot eveneens een opvallend teken van vooringenomenheid. Zeg je hetzelfde bij elke niet onmiddelijk te duiden opmerking van Obama? Toont hij dan ook misschien zijn ware gezicht? Wat je doet is niet afwijkend van de gemiddelde polariseerder, ook al sla je jezelf op de borst over je gematigdheid, je geeft jezelf namelijk ook over aan suggestieve retoriek en (bijna) verdachtmakingen. Door politieke motieven ingegeven, neem ik maar aan.

    Ik ben verre van een Sarah Palin fan, maar ben nog allergischer voor de bekende pavlov reacties en journalistieke geilheid om haar zwart te maken. Want dat was m.i. wel degelijk je opzet.

    Wat mij betreft laten we het hierbij.

  16. @schrama: Wat mij betreft ook. Onwards & upwards!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Meer over Blog (334 van 899 artikelen)


De internetredacties van de Volkskrant, Trouw en Het Parool worden losgekoppeld ...