De cameravoorlichter rukt op. Nu de techniek het makkelijker maakt om kwalitatief goede beelden te maken, willen ook communicatie-afdelingen zich begeven in de wereld van het bewegende beeld. Op die manier kunnen ze journalisten en publiek voorzien van verkapte persberichten, maar dan in bewegend beeld en audio. Daarvoor maken ze steeds vaker gebruik van camerajournalisten, zo noemt men ze. Daar wringt de schoen. Waarom noemen ze het camjo’s?

In tegenstelling tot een onafhankelijke journalist, werkt een voorlichter in dienst van een instantie of overheidsinstelling. Voorlichters hebben er belang bij dat sommige informatie wel en andere juist niet naar buiten wordt gebracht. Voorlichters zijn er om journalisten in te lichten over wat er in een organisatie speelt. Daarbij kan bewust belangrijke informatie achter worden gehouden om negatieve beeldvorming over de instantie of imagoschade te voorkomen. De taak van de journalist is juist om te zoeken naar het nieuws. Want dat staat vaak niet (of omslachtig) omschreven in een persbericht. Dat mensen de term journalist zich snel toe-eigenen kan wellicht komen door het feit dat journalistiek een onbeschermde professie is; iedereen kan en mag zich journalist noemen.

Ook de communicatie-afdelingen van de gemeente Apeldoorn en de provincie Gelderland denken erover om ‘camjo’s’ in te zetten op hun afdelingen. Kijkt u naar de onderstaande reportage.

Uit onderzoek [pdf] bleek in 2004 dat er in de communicatiebranche 55.000 mensen actief zijn. Zij hebben als taak de 14.000 journalisten voor te lichten. Tien journalistieke opleidingen tegenover 24 opleidingen communicatie. Communicatie versus de journalistiek; het zijn twee totaal verschillende disciplines, maar vaak afhankelijk van elkaar. Dus moet je hier niet spreken over cameravoorlichters? Daarom introduceer ik hier de term camvo. De cameravoorlichter.

RTV Rijnmond maakt gebruik van filmpjes die gemaakt zijn door camvo’s van de Veiligheidsregio Rotterdam Rijnmond. Lees verder op de onderzoekssite van Arjan Hoefakker