Wie heeft het slechtste imago, de pr-professional of de journalist? Die vraag dringt zich op bij twee discussies die de afgelopen weken werden gevoerd. Martin Sommer, politiek commentator van de Volkskrant stelde de vraag: ‘Zijn journalisten sukkels?’ en er verschenen verschillende stukken over het ‘pr-probleem van pr’. Een van de reacties daarop was de volgende: “(…) Ik kan je eigener ervaring vertellen dat de journalistiek op verjaardagsfeestjes een heel wat slechter imago heeft dan de PR-branche!”
Journalisten hebben het al een paar jaar zwaar op verjaardagsfeestjes. Er is altijd wel iemand die Het zijn net mensen van Joris Luyendijk heeft gelezen en eens even wil horen hoe het nu eigenlijk zit met die zogenaamd neutrale, onpartijdige verslaggeving. Nu is ook de pr aan de beurt, getuige de artikelen die daar de afgelopen weken over verschenen. Door ‘boeven en belmeisjes’ zou de branche in een kwade reuk staan, zeggen onder andere pr-professionals Ward van Beek en Jos Govaart in stukken in het Financieele Dagblad (Zorg in pr-wereld over eigen imago, 14 juni 2011), op Dutchcowboys en Communicatieonline.
Interessanter dan de vraag wie het slechte imago heeft, is de vraag wat de oorzaak is. Beide beroepsgroepen hebben te maken met een gebrek aan openheid over het vak. En omdat pr en journalistiek elkaar nog wel eens tegenkomen, heeft het ook te maken met hoe zij met elkaar omgaan.