Lange journalistieke stukken horen niet thuis op het internet. Die veelgehoorde stelregel haalt Longreads onderuit. De website en de hashtag op Twitter dirigeren dagelijks tienduizenden Amerikanen richting ellenlange stukken uit The New Yorker, Vanity Fair en Rolling Stone.

Iedere ochtend stelt de Longreads-website een paar geweldige journalistieke verhalen voor: een interview met Eddie Murphy van Rolling Stone (6.767 woorden), een ooggetuigenverslag uit het verscheurde Libië van The Atlantic (5.333 woorden) of een profiel van de Winklevoss-broertjes van Vanity Fair (4.215 woorden). Om er maar een paar te noemen. Even klikken op de ‘Read Later’-knop, doorsluizen naar Instapaper, en met een iPhone bij de hand wordt zelfs een doorsnee-toiletbezoek een memorabele én kostenloze leeservaring.

Consultant Mark Armstrong verzon twee jaar geleden de term Longreads. Hij was het beu naar zijn lege Instapaper-lijst te staren. Ergens in de donkerste krochten van het internet verborgen zich wellicht wel een paar interessante artikels, maar hij slaagde er maar niet in ze te vinden. Hij vroeg met de hashtag #longreads aan al zijn Twitter-volgers om hem goede longform stukken aan te raden. “Ik begon met Longreads om een persoonlijk probleem op te lossen”, geeft hij toe. “Maar het werd me al snel duidelijk dat ik er niet alleen mee worstelde.”

Honger naar diepgang

Zijn Twitter-volgers reageerden enthousiast, de links naar goede artikelen druppelden binnen. Dat verbaasde Anderson, “maar er was duidelijk een honger naar diepgang op het internet.” Hij begon daarop de Twitter-account Longreads, goed voor een vijftal leessuggesties per dag, met link naar het volledige verhaal. Niet veel later kwam hij met de website Longreads op de proppen, een uitgebreide blogvariant van de Twitter-account. Facebook, Tumblr en RSS volgden.

Het doel? “Met Longreads hoop ik een gemeenschap uit te bouwen rond verhalen van meer dan 1.500 en minder dan 30.000 woorden.” Meteen een gestrekte middenvinger naar de heersende opinie onder webspecialisten een tweetal jaren geleden. “Soms zijn verhalen gewoon te lang om online te lezen”, vatte de hoofdredacteur van Time.com Josh Tyrangiel de tijdsgeest samen.

Lange stukken horen op het web

“Ik denk dat we nu toch het omgekeerde zien”, countert Armstrong. “Mensen snakken naar inhoud, willen opnieuw een echte leeservaring hebben.” De iPhone, iPad of Kindle steken daarbij een handje toe. “Langere stukken zijn dan ideaal voor mensen die wat tijd op overschot hebben. Dankzij die toestellen kunnen ze lezen op de sofa na het werk, tijdens het pendelen, op het vliegtuig.”

Longreads bewijst dat lange stukken ook op het web thuishoren. “We doen mensen inzien dat ze niet enkel journalistiek op papier moeten lezen. We begeleiden ze eigenlijk bij de overstap van papier naar online ”, zegt Armstrong. Sociale netwerken creëren hier ook effectief een meerwaarde.“Het zijn mensen, geen zoekmachines, die de goede verhalen vinden en aanraden.”

Armstrong staat niet alleen met zijn enthousiasme. Alleen al de Twitter-account telt nu meer dan veertigduizend volgers terwijl de website een groeiend aantal bezoekers noteert. Al geeft Armstrong geen precieze cijfers vrij, concurrentie-overwegingen.

Een terugkerend verwijt: Longreads is een speeltje voor professionals, enkel journalisten staan te springen van enthousiasme. “Dat verwijt heb ik nogal gehoord”, lacht Armstrong. “Maar we zien toch dat we een erg divers publiek hebben, verspreid over de hele wereld. En het gaat vooral om gewone lezers”, leidt hij af uit de websitestatistieken.

Gratis verspreiding

De mediabedrijven reageren gemengd op het succes van Longreads. Inhoud gratis verspreiden staat niet bovenaan de prioriteitenlijst, getuige ook het bestaan paywalls. Maar grote magazines als The Atlantic, Rolling Stone, Vanity Fair en Time maken toch gebruik van de hashtag om hun verhalen te promoten .

De nieuwe hoofdredactrice van The New York Times, Jill Ambramson, ziet in Longreads zelfs de bevestiging dat er nog steeds een markt is voor langere journalistieke stukken, zowel op het web als in de krant . “Tablets en iPhones hebben longform narratieve journalistiek een manier gegeven om een nieuw publiek te bereiken”, klinkt het. “Het longform artikel is niet alleen springlevend, het danst ook ook op nieuwe muziek.”

“De samenwerking loopt vlot”, erkent Armstrong. “Magazines, kranten en blogs zijn op zoek naar manieren om veel ruchtbaarheid aan hun stukken te geven. Daar helpen wij bij, we tonen ze dat het publiceren en distribueren van diepgaande verhalen te rechtvaardigen is.”

Al staat daar wel een rekensommetje tegenover. Een longform stuk maken over bijvoorbeeld Libië kost een bom duiten. Dat beseft ook Gerry Marzorati. Als chef bij The New York Times Magazine begrootte hij tot 40.000 dollar voor een uitgebreid coverartikel. Doorverwijzingen via Longreads leveren het magazine echter nauwelijks geld op. Amstrong benadrukt niet de vijand te zijn. “De grootste  bedreiging van magazinejournalistiek is dat het mensen niet meer kan schelen”, countert hij.

Lidmaatschap

Al geeft hij toe dat het kostenmodel nog verdere uitwerking vereist.“Op dit moment experimenteren we nog met economische modellen om de verspreiding te ondersteunen, in samenspraak met de uitgevers en de auteurs.” Enkele maanden geleden introduceerde Longreads een lidmaatschap, al staat dat nog in zijn kinderschoenen. Voor drie dollar per maand krijgen leden exclusieve toekomstige features van de site. “Meer om het project een symbolisch duwtje in de rug te geven”, klinkt het. Ook bekijkt Armstrong wat reclame-inkomsten in de toekomst nog kunnen opleveren. Recent versterkte Longsreads zich met een grote naam uit de reclamewereld om adverteerders aan te trekken.

Met websites als Longform.org en Givemesomethingtoread.com krijgt het Longreads-initiatief al navolging. Byliner.com gaat zelfs een stapje verder en verzamelt alle verhalen in handige rubrieken. Ook experimenteert de site met het zelf uitgeven van verhalen. En Armstrong zelf? “Ik verveel me geen moment meer. Ik lees nu iedere dag de beste verhalen van de meest uiteenlopende auteurs en uitgevers. Dankzij Longreads.”