31 reacties

1. Als ik een uitgeverij van regionale kranten en hah-bladen zo hebben, zou ik op langere termijn als volgt redeneren:

   - Ik zorg voor een (vrijwel) monopolie op regionale informatie in de regio’s waarin in werkzaam ben. Dat is in ieder geval een stuk uniekere content dan je op de landelijke markt ooit krijgt;
   - Ik werk met het freemium-model zoals boven geschetst en ik zet de begrote omzet daarvan op de consumentenmarkt structureel op 0 euro. Het zal best ietsje meer zijn, maar nooit genoeg om een bedrijf met enige schaal op te laten draaien;
   - Ik ga naar alle nederlandse gemeenten en ik zeg: voor 10.000 euro per jaar gemiddeld (staffelen op basis van aantal inwoners) krijgen jullie een pakket uniek regionaal nieuws. Cool toch? Jullie inwoners mogen dat natuurlijk ook zelf bij ons kopen, maar dat gaan ze nooit op grote schaal doen dus wat ons betreft mogen jullie het als gemeente voor niks aan ze geven, mits die inwoners zich bij ons als gebruiker registreren en wij daar advertenties op mogen verkopen;
   - In dat pakket staat ook wel eens een berichtje over een wethouder die in het fietsenhok met z’n secretaresse heeft staan tongen. Niet leuk voor de gemeente, snappen we, maar dat is part of the game.
   - Bedrijven kunnen voor 1000 euro (staffelen naar omvang) een vergelijkbaar pakket krijgen, werknemers/gebruikers moeten registeren.

   Marktomvang structureel, over de duim: 100 miljoen ex advertising. Redactiekosten 60, sales en overhead 20, de rest is winst. Consolideer de markt tot structureel twee grote spelers, zorg ervoor dat er net voldoende kleintjes overblijven om de NMa uit de gordijnen te houden en maak daar pakketdeals mee (met die kleintjes, niet met de NMA :-)). Als mobile advertising vervolgens echt wat wordt (jaartje of drie wachten nog), kun je rendementen halen waar zelfs Mecom blij van wordt.

   Compacte samenvatting: b2b biedt veel meer kansen dan b2c in dit verband.

2. En sorry voor de tikfouten. Stomme iPad ook..

3. lokale omroepen hebben een prachtige niche te pakken. als regionale kranten besluiten hun content (die toch vaak vrij matig van kwaliteit is) achter paywalls te zetten, kunnen lokale omroepen doodleuk doorgaan met gratis nieuws, en evt. dat nieuws bundelen door samenwerkingen met naburige omroepen. Zo kunnen we dan mooi de regionale kranten uitfaseren.

4. Beetje dezelfde strategie dus als Reed Elsevier, Wolters Kluwer en VNU/Nielsen eerder met enig succes al hebben toegepast: verkoop je spulletjes primair aan mensen die het moeten kopen, niet aan mensen die het misschien wel willen kopen.

5. @ Hayo Shit, dat is waar ook…dus nog als aanvulling op het bovenstaande:

   - Ik investeer, voor zover ik dat niet al gedaan heb, een paar miljoen in fatsoenlijke videojournalistiek, ga naar gemeenten en provincies en zeg: geef de helft van die marktvervuilende subsidies die jullie nu in regionale omroepen steken aan mij en ik lever je per regio een omroep erbij die zeker zo goed is als wat je nu hebt. Nee zeggen mag ook, maar dan gaan we met alle respect zo langzamerhand toch echt eens, van de bestuursrechter tot het Europese hof, serieus lopen zeiken over die marktvervuiling.

6. Winterwijk, Schijndel en Meersen.
   U bedoelt: Winterswijk, Schijndel en Meerssen zeker?

7. Ben het grotendeels met Jan Jaap eens, het geld halen bij B2B, B2C-geld zal lastig blijven, uitzonderingen daargelaten.

   Misschien daaraan toevoegen dat regionale content eenvoudig aan developers beschikbaar gesteld moet worden. De content via API’s gestructureerd aanbieden, ga meedoen met nieuwe initiatieven en ontdek de wereld. Ga denken in open-data structuren en verbinden van data. Natuurlijk monitoren van successen en/of ook mislukte initiatieven. Open-data wil niet zeggen gratis, maar wel de mogelijkheden bieden om ‘te doen’. Regionaal vooral journalistiek bedrijven, dus kwaliteit op inhoud. Dan deze waarde in de markt brengen. Het geld zit zeer waarschijnlijk niet rechtstreeks bij de consument, mischien wel via nieuwe apps waar dan de content wordt opgenomen.

   T’is maar een suggestie.

8. @Henk Sorry voor de spelfouten, is nu aangepast.

9. Is de regionale/lokale markt een niche-markt? Kan je daar iets verkopen aan klanten die het graag willen hebben en het nergens anders kunnen krijgen?

   Veel regiokranten hebben die markt weg zien (laten?) glippen. Nooit veel belangstelling gehad voor het kleinschalige, het overgelaten aan “de weekkrant”, 112-websites en aggregatie-sites. Of megalomaan aangepakt waardoor er nooit geld verdiend kon worden.

   Volgens Jan-Jaap is de (consumenten) markt nihil. En zelfs als die er wel is, zal het marginaal zijn in vegelijking met de oplages (en inkomsten) die er nu gehaald worden.

   De huidige papieren gebruikers worden nu gesponsord door adverteerders. Wordt dat de gemeente bij digitaal gebruik?

10. De grootste en al vijftien terugkerende fout is dat kranten over ‘het nieuws’ praten alsof het een pakket is, met maar twee opties: je geeft het gratis weg of je laat je klant ervoor betalen (eventueel via metered access zoals Piet Bakker het model beschrijft dat oa The New York Times hanteert).

    Dat is een digitale oplossing voor een digitaal probleem, zou je zeggen. Maar het is de grootste blunder denkbaar. Door internet is ‘het nieuws’ niet alleen meer als pakket of bundel te verkrijgen (dat noemen we een krant) maar in duizend losse onderdelen. Ontbundeling, noemde Clay Shirky dat.

    Er is niets tegen paywalls, zolang je maar snapt dat het ene verhaal uniek is, geld kan opleveren, en het andere niet. De ene column wel, de volgende rubriek niet, die krakende primeur wel, dat interview met een celebrity niet (of allemaal andersom, afhankelijk per verhaal van tijd, plaats, concurrentie).

    Er is geen betonnen waarheid over een markt voor content. Er is geen gouden wijsheid over de waarde van het nieuws. Het nieuws is in duizend verhalen, rubrieken, genres en categorieen uit elkaar gevallen, die elk hun eigen dynamiek en marktwaarde hebben, telkens ook nog eens wisselend per plaats, lezer, moment.

    Zolang we dat niet begrijpen, dat spel niet willen leren beheersen, voeren we een digitale ja-nee-strijd die alleen verliezers zal kennen. Als we de flexibiliteit en creativiteit niet kunnen vinden om ontbundelde verdienmodellen te bedenken, komen we nergens.

11. @Henk Ontbundeling is een concept uit dezelfde school als ‘information wants to be free’. Als uitgevers daar nog een keer naar luisteren, zal de situatie van 10 jaar geleden zich herhalen. Google heeft tientallen miljarden verdiend aan al die ‘gratis’ informatie, nu zullen dat de techno-partijen zijn die de ontbundelings- en herbundeling op maat-algoritmen schrijven.

    Er is wel een betonnen waarheid over de markt voor content, al zul je mensen uit de internetwereld die nooit horen verkondigen: je kunt need to know of semi need to know informatie verkopen aan mensen die die informatie nodig hebben of heel graag willen hebben. Het helpt als je die mensen een beetje kent, bijvoorbeeld omdat ze bij je in de buurt wonen. Als jij ze die informatie niet verkoopt maar het aan iemand anders weggeeft, gaat die het verkopen. Linksom of rechtsom. Weggeven doe je alleen aan mensen die je informatie toch niet kopen, uitsluitend onder de voorwaarde dat je er dan nog wat aan verdient, en niet in de verwachting dat dat veel zal zijn.

12. @Jan-Jaap Ik zie niet wat de veel misbegrepen en verkeerd geqoute wisecrack van Steward Brand te maken heeft met de ontbundeling van Shirky. Dat dat 1 school zou zijn is net zo oppervlakkig gedacht als de bewering dat de ontdekking van subatomaire deeltjes uit dezelfde school komt als de ontdekking van het wiel.

    Uiteraard verdiende Google miljarden aan gratis content. Ik ben de eerste om te erkennen dat ‘al het nieuws moet gratis zijn’ een perverse uitleg is van wat Brand leek te beweren (en niet beweerde, ontdek je als je de historie van die oneliner naleest).

    Waarom nou niet gewoon erkennen dat de markt voor journalistieke verhalen sinds internet niet meer dezelfde is als daarvoor? En nadenken over prijsdifferentiatie, nieuwe vormen van bundeling, nieuwe concepten van klantenloyaliteit?

    Het antwoord van de media de afgelopen vijftien jaar was te vaak te simpel, te krampachtig en te conservatief. Het innovators dilemma had ervoor bedacht kunnen zijn.

13. @Henk, @Jaap, volgens mij is de discussie niet of content achter de betaalmuur moet of juist gratis moet zijn voor de consument. Waarom niet de focus op journalistieke inhoud, ene artikel zal wel de betaalde markt halen en het andere juist niet. Motiveer nieuwkomers (app ontwikkelaars) om met die content aan de slag te gaan, reken af op basis van gebruik (of bedenk licentie modellen, bundels, micro payment of company licenties, etc). De journalistieke inhoud vraagt om verbonden te worden met andere vormen van content, kan journalistiek zijn of juist niet. Content wordt interessanter zodra dit in context wordt geplaatst.

    Vooral niet angstig de deur dichtgooien maar experimenteren, dus fouten maken en leren. Opsluiten helpt niet.
    Geen van ons allen heeft de ‘Gouden Wikkel’ en de wijsheid bij voorbaat in pacht. Innoveren kan nog steeds, het is niet te laat.

14. @ Henk Bovenstaande is een poging om daar over na te denken. Conclusie van al dat nadenken, dat wel degelijk op grote schaal is gebeurd, is volgens mij:

    1. Op de consumentenmarkt beheersen search engines en content aggregatoren die toegangspoorten voor informatie die mensen graag gebruiken. Niks mis mee, ze hebben hun werk goed gedaan. Maar het betekent wel dat zij de bulk van het geld krijgen, en de producenten van content dus niet. In een Spotify-model krijgt Spotify de centjes, niet de platenmaatschappijen. Die zijn hun geld dus elders gaan zoeken (dure concerten, beeldrechten en zo). Moeten uitgevers ook doen. Of ze gaan zelf en samen betaalde content aggregeren – ik gok dat Flipboard danwel Google of Apple ze genadeloos afmaakt – of ze zoeken een nieuwe markt. Waar geld zit. Bij mensen die ze kennen, en die hun informatie nodig hebben. B2B dus.

    2. Je kunt eindeloos luisteren naar allerlei paarsebroeken-geklets over ontbundeling, long tails en wat niet al. Allemaal noties waar wel wat in zit, maar die zonder uitzondering door de bedenkers ervan voorzien worden van de conclusie: het is dus noodzakelijk om nieuwe businessmodellen te verzinnen. Die ze vervolgens niet verzinnen, omdat ze wel wat van internet en digitale informatie weten maar niks van uitgeven. Of, en dan wordt het nog genanter, ze komen met businessmodellen van het genre crowdfunding en andere liefdadigheid, waar je uitzonderingen (jaja, ik zal eenieder ff voor zijn) daargelaten, geen business op kunt draaien.

    Dus dacht ik, laat ik eens een voorstelletje doen waar een doorsnee uitgever van regionale kranten wellicht nu eens wel iets mee kan.

15. @robJe hebt natuurlijk helemaal gelijk, maar wat ik daar dan weer nooit aan snap: waarom zou je als uitgever niet gewoon zelf developers en datajournalisten aannemen dan?
    Want dan kun je bij die gemeenten zeggen: er zijn dus allerlei prognoses over het broeikaseffect en wij hebben vrij veel info over de kwaliteit van de dijken hier in de buurt, zullen we eens een nette app/site voor u maken over de kans dat de boel hier ergens de komende twintig jaar serieus onder water loopt? Uitgerekend per wijk of desnoods straat, kan allemaal. Kost wat, maar stukken minder dan bij Fugro. O ja, we kunnen ook mood analysis (sorry, ik ga ook ff paarse broek doen) draaien op onze nieuws- en social media content, voor als u bijvoorbeeld wilt weten: vinden de kiezers dat nou erg van die tongende wethouder, of denken ze: ja logisch, als ik zo’n partner had als die zou ik ook in het fietsenhok staan :-)

    Daar is een markt voor. Vraag is ook helemaal niet: wat is daar nu het businessmodel voor? Vraag is uitsluitend: wie ziet dat businessmodel en springt er het eerst en het best op in?

16. @Jan-Ja Je hebt gelijk dat de internetgoeroes die over oude media schrijven er net zomin in zijn geslaagd een list te bedenken die de journalistiek redt dan die oude media zelf. Slechts internetondernemers die zich juist niet bekreunden om de vraag hoe die journalistiek betaald moest worden deden goede zaken (google etc).

    Dat maakt het niet minder nodig die list te verzinnen. Jouw B2B suggestie is een stap in de goede richting, omdat je niet meer uitgaat van een one size fits all product, een krant bv die voor alle abonnees gelijk is.

17. Heren heren toch… de goeroes vliegen elkaar in de haren en om de oren dat het een lieve lust is.

    Dat met “information want to be free” iets anders bedoeld is, neemt niet weg dat het te pas en vaker te onpas gebruikt wordt door mensen die vinden dat elke vorm van betaling voor content achterhaald is, typisch een laatste stuiptrekking van “old media”.

    Dat ideeën over ontbundeling zijn niet van Shirky natuurlijk. Mensen wilden vroeger ook al niet voor nieuws betalen, sponsors zorgden ervoor dat de prijs laag bleef. Het Shirky-mantra is erg Amerikaans. Daar betaalden adverteerders 100% van de tv-rekening en 80 à 90% van de krantenprijs.

    Bijna niemand heeft daar ooit echt voor nieuws betaald. Ook niet voor internet. Wij moeten ons niet aan Amerikaanse voorbeelden spiegelen. Dat is een totaal andere situatie.

    Of “the innovator’s dilemma” van Christensen (een pre-internet boek, uit 1997) van toepassing is , is de vraag. Het boek gaat over draglines en de capaciteit van hard-disks. Niet over media.

    Maar de opkomst van gratis kranten is bijvoorbeeld wel deels te verklaren met zijn inzichten: een lichter, goedkoper en toegankelijker versie van een bestaand product dat voor nieuwe markten zorgt. De tweede helft van de theorie van Christensen klopt niet – het product verbetert niet zodanig dat het de originele producten voorbijschiet (wat bij draglines en hard-disk wel gebeurde). Voor producten van Apple gaat het model ook niet op.

    Mijn voornaamste bezwaar tegen het klakkeloos proberen toe te passen van zulk gegoeroe is dat het simpele oplossingen suggereert voor gecompliceerde problemen, en ook nog eens dat het altijd van toepassing is.

    In de werkelijkheid werken sommige dingen soms wel en soms niet (betaalmuren, metered access, apps, hyperlocal). De vraag is waarom wel en waarom niet. Er zijn geen eenvoudige mantra’s die overal werken.

18. @piet Professoraal gesproken. Maar wat Christensen beschrijft verklaart wel waarom ook nederlandse mediabedrijven niet uit hun bestaande businessmodel konden stappen om bv te innoveren met rubrieksadvertenties. Ik herinner je even aan de banensite en de relatiesite van pcm, waar ik bovenop zat.

    Dat was ook een klassiek geval van ontbundeling in de nederlandse markt. Verder is het een misverstand ontbundeling gelijk te stellen met gratis producten. Integendeel. Het is een kans voor andere verdienmodellen.

19. even reeele cijfers: laten we de gemeente rijnwoude nemen. is makkelijk, maar 18000 inwoners. Kun je met 1 correspondent verslaan. Maar, je bind alleen publiek als die persoon fulltime verslag doet, dus je moet iemand voor 36/40 uur per week betalen daarvoor. daar komen dan nog faciliteiten (training, bureaukosten, apparatuur) bij dus laten we zeggen 75k per 20 000 inwoners.

    Dit geeft garantie voor kwaliteitscontent die momenteel regionale kranten niet kunnen bieden (te duur), en initiatieven als de telegraafs dichtbij.nl ook niet (veel te slechte kwaliteit, content stelen, geen kwaliteitscontrole, geen originele content), maar wel nodig is om dus mensen te laten betalen voor je medium.

    Ben benieuwd hoe dat businessmodel staand te houden is.

20. @Henk Dat PCM moeilijk buiten haar eigen kernproduct kon innoveren is inderdaad herkenbaar. Levitt noemde dit in 1960 al de “bijziendheid” van bedrijven. Ze denken in producten en niet in termen van wat ze voor klanten kunnen doen.

    “People want holes, not drills” zei de CEO van Black & Decker. Als nieuws- en informatievoorziening in de breedste zin van het woord je dienst is, moet je dat op alle mogelijke manieren doen.

    Nieuwe diensten opzetten die op de één of andere manier eventueel zouden kunnen concurreren met je bestaande kerntaak vinden bedrijven helemaal moeilijk. De kannibalisatie-angst overheerst.

    @Hayo. Mooi voorbeeld. Rijnwoude heeft zelfs twee kranten: Leidsch Dagblad en AD/Groene Hart.

    AD verkoopt in Rijnwoude 1426 abonnementen voor ±€275 per jaar. Dat is €390,000 per jaar. Via adverteerders komt daar nog eens ±40% bij, samen €550.000. Als je 15% voor redactie bestemt (€82.000) kan je daar dus makkelijk een journalist voor aantrekken.

21. @Piet In print ja, nu. Niet digitaal. Ik denk dat je die journalist in een digitaal scenario kunt betalen, en de accountmanager ook, en nog wat overhouden, als je de gemeente en de woningbouwvereniging een pakketje nieuws en data-analyse verkoopt en ze hun eigen persberichten en andere info via dat pakket laat doorgeven aan inwoners. Als je dat pakketje meeneemt in groetere bundels voor de provincie en het rijk. Als je er een stuk of tien bedrijven voor kunt interesseren, zo nu en dan een winstgevend event organiseert, als je wat branded content door je kopij roert, wat extra funding loskrijgt voor een lokale of regionale omroep en als je van die 400K lezersinkomsten van nu zeg 20K weet te behouden. Geen vetpot dus. Als je vervolgens goed gerichte digitale advertising kunt verkopen, haal je behoorlijke marges. Maar niet de omzetten van print, no way.

22. Interessante ideeën. Ik mis wel de constatering dat het al slecht ging met regionale dagbladen toen half Nederland nog niet eens wist wat e-mail was.
    Aan gemeentes vragen om bij te dragen aan de financiering van regionale dagbladen is curieus. Gemeentes drukken geen geld, maar heffen belasting. Hoezo moet iedereen in een gemeente meebetalen aan regionale journalistiek? Vooral omdat er kennelijk niet genoeg mensen willen betalen. Je kunt dan beter als gemeente collectief internetverbinding inkopen.
    Ik denk dat regionaal nieuws niet achter een betaalmuur kan zonder zwijgplicht van de abonnee. Want stel dat die abonnee wat interessants leest en dat meteen doortwittert, -facebookt, -mailt of bij het koffieapparaat doorvertelt, dan weet de rest van de wereld het ook, voor niks. Het systeem van een paywall kan niet werken als er een gratis en bruikbaar alternatief is voor burgers.
    Overigens is het optrekken van een paywall geen strategie, maar een operationele beslissing. Het is op geen enkele wijze te zien als het perspectief van een onderneming. Indien uitgevers van regionale dagbladen blijven hangen in tactische zetten met een hoog afbreukrisico, dan is het maandelijks kopen van straatjes staatsloten wellicht een redelijk alternatief. Als je wil gokken, doe het dan goed.

23. @Paul Disco:
    Je schrijft: “Hoezo moet iedereen in een gemeente meebetalen aan regionale journalistiek?” Dat gebeurt al lang. Iedereen betaalt mee aan de lokale en regionale omroep in zijn of haar gemeente en regio.

24. @Paul Je moet gemeenten niet vragen om mee te betalen aan regionale journalistiek. Je moet ze informatie verkopen die ze nodig hebben om goed/beter te functioneren. Het eerste is subsidie, het tweede een dienst. Rob Jacobs (zie hierboven) kan prima uitleggen dat je met zulke diensten, voor een eindeloze reeks afnemers tot en met desnoods consumenten, heel goed geld kunt verdienen, en dat die afnemers graag informatie hebben van niveau.

25. @Alexander Pleijter
    Ja, dat is waar. Nog een reden dat betaalde regionale informatie moeilijk te verkopen is als burgers zichzelf al via regionale omroepen/sites kunnen informeren.
    @Jan Jaap Heij
    Ik begrijp het. Maar aan wie geef je dan geld? Dat moet dan toch via een aanbesteding. Dat wil ook wel regelen, hoor. Ik neem niet aan dat hier veel kandidaten voor zijn. ;-)
    20 miljoen in da pocket. Kom maar door met het request for proposal.

26. @pietbakker

    interessante cijfers! zeker daar beide kranten dus geen fulltime journalist in rijnwoude hebben. de regio paginas worden gedeeld met andere regios, en de lokale content is minimaal. je zou dus kunnen zeggen dat rijnwoude geen waar voor haar geld krijgt.

27. Drie mogelijkheden. Ofwel er gebeurt nooit niets in Rijnwoude. Ofwel de inwoners van Rijnwoude willen niet weten wat er gebeurt in Rijnwoude. Ofwel wij zijn niet in staat het allemaal zo te vertellen dat het het soms lijkt alsof er wat gebeurt in Rijnswoude en de inwoners van Rijnswoude warempel gaan denken dat er in Rijnswoude iets gebeurt dat de moeite van het weten waard is, als je in Rijnswoude woont.

28. @Henk Ik hoop dat het ironisch is wat je schrijft, want dit is wel een hele rare reactie.

    1. “Er gebeurt niks”. Dat is de zaak omdraaien. Als er niks bericht wordt in die gemeente is dat niet omdat er niks gebeurt. Elke gemeente is qua budget een groot bedrijf waar essentiële beslissingen genomen worden die relevant voor de inwoners zijn. Een journalist die zegt dat er niks gebeurt is geen knip voor z’n neus waard. Op de website van AD/Groene hart is één artikel over Rijnwoude te vinden, bij Leidsch Dagblad 6 stukken in februari.

    2. “de inwoners van Rijnwoude willen niet weten wat er gebeurt in Rijnwoude”. Het is de schuld van de lezer? In een derde van de gezinnen is men geabonneerd op een regionale krant!

29. @Paul Ik ben geen aanbestedingsoloog, maar volgens mij hoeft er in zo’n opzet alleen bij het rijk een aanbesteding plaats te vinden. Als ik het goed begrijp is de drempel bij lokale overheden 206.000 euro en moet het daaronder alleen bij een grensoverschrijdend belang. Dat laatste zie ik niet zo een twee drie :-)

30. @Piet: het ironieteken heeft op internet nooit willen werken. Ja, dus. Dit was een kwinkslag.

31. @Henk – dank, geruststellend, ik was al bang dat ik je moest ontvrienden, ontcircelen en ontvolgen. ;-)

    (waar zat dat ironie-teken ook alweer?)