The Economist: winstgevende combinatie van magazine en online content

The Economist verdient geld aan haar online publicatie en is er in geslaagd om de oplage van haar folio-uitgave te verdubbelen. Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Dat doet de redactie door een scheiding aan te brengen in lean back en lean forward. The Economist heeft twee doelgroepen die de redactie met twee mediaplatformen bedient – met een magazine en online.

(…) our research told us that, regardless of age or geography, our readers enjoyed The Economist in print as a ritual, lean-back, immersive reading experience which could not be replicated on a desktop computer. We saw, then, that the web would not replace print in our readers’ lives. Indeed, over the past ten years, while the web has devastated the business models of many newspapers, our print circulation has nearly doubled.

U leest het goed: ver-dub-beld! Tien jaar geleden besefte de redactie dit:

The web provides a completely different experience from print. Yes, visitors to Economist.com do read content there, but the web offers an interactive, snacking, lean-forward and, increasingly, a social and shared experience.

Dus heeft The Economist een keuze gemaakt in haar online beleid. Het magazine is om de tijd te nemen en de stukken eens rustig te lezen. Digitaal kunnen bezoekers interactief in dialoog met journalisten, hun research en producten. En dankzij tablets presenteert de redactie nu ook steeds vaker achtergronden (infographics, cijfers, kaarten) bij de artikelen, altijd met een belangrijke ‘maar’:

(…) we continue to proceed cautiously with extras, in terms of both functionality—we are always conscious of the importance of keeping the reading experience free from distractions—and content, because the weekly, finishable package is so important to our readers and no one ever complains that The Economist is too short!

Geen geouwehoer met kort schrijven, geen gekunstel met apps en interactiviteit-omdat-het-moet, maar nadenken over de beste manier om je (verschillende) doelgroepen te bedienen. Door de online doelgroep (lean forward en power driven bij social media) de content op een andere manier te laten consumeren dan de lean back magazine-lezers. The Economist is er, naar eigen zeggen, in geslaagd om beide doelgroepen ook apart te verkopen aan adverteerders:

On the advertising side of our business, we deliver solutions for clients based on the two distinct experiences that our readers look for: the socially powered, lean-forward community experience at Economist.com; and the lean-back, immersive, reading experience of digital editions.

Tja, zo kan iedereen positief eindigen…

As we invest in our digital capabilities, we are confident that the circulation of The Economist will continue to rise even though we fully expect print circulation to fall in the near future.

Dit artikel verscheen eerder op het weblog van Sebastiaan van der Lubben.

Sebastiaan van der Lubben

Sebastiaan van der Lubben (1973) studeerde journalistiek aan Windesheim (geschreven pers, 1995-2000) en politieke wetenschappen in Leiden (politieke theorie, 2000-2005). Hij werkte als onderzoeker aan de Universiteit Leiden en is daar momenteel docent internetjournalistiek aan de praktijkstudie Journalistiek & Nieuwe Media Hij is ook (eind)redacteur bij Maters & Hermsen Journalistiek in Leiden. Hij blogt voor Sargasso, Publiek Recht en Politiek en Electiondeskusa - een blog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Alle artikelen van Sebastiaan van der Lubben op De Nieuwe Reporter.

  • Theo van Stegeren

    Jaren geleden was ik een paar dagen te gast op de redactie van The Economist. Ik maakte er kennis met een manier van werken die door de bezuinigingen in de journalistiek zelden meer voorkomt. “To swing the pen” noemden ze die. De meeste artikelen werden niet door een maar door twee of drie redacteuren geschreven. Meerdere redacteuren, ieder met eigen deskundigheid en stilistische vaardigheid, namen de pen steeds van elkaar over en creëerden op die manier een maximum aan waarde en helderheid in iedere zin van een artikel.
    Lezers zijn door internet, televisie en radio gewend geraakt aan razendsnelle informatie-overdracht. Veel artikelen in kranten en weekbladen steken daar bleekjes bij af: de informatiedichtheid ligt te laag. De lezer raakt verveeld en krijgt het gevoel ook zonder die informatie te kunnen. The Economist heeft een overtuigende manier gevonden om dat te voorkomen. Iedere zin bevat informatie en is glashelder van structuur.