In het plaatje dat het Freedom House Report 2009 (FHR) van de persvrijheid in de wereld geeft zijn Turkije en Italië geel gekleurd. Geel staat voor ‘gedeeltelijke persvrijheid’. De enige twee Europese landen staan in dezelfde categorie als het eiland Tonga.

“’Gedeeltelijke persvrijheid’ is net zoiets als zeggen dat een vrouw ‘een beetje’ zwanger is,” chagrijnt een Italiaanse journalist. De term is inderdaad een eufemisme voor het grote aantal verhalen waaruit ter illustratie van de slechte Italiaanse mediastatus kan worden geput.
Lees verder.

Hoewel het nog steeds lastig is te ontdekken hoeveel reacties er op de Italiaanse web-staking van afgelopen 4 december daadwerkelijk zijn geweest, is het wel duidelijk dat de protesten zijn doorgedrongen tot de Italiaanse politiek. Zo is te lezen op de website van de landelijke krant La Stampa: “Wij nemen akte van de mystificatie door de PD (Democratische Partij) die nota bene in een officieel communiqué heeft geprobeerd de staking van de Italiaanse bloggers door te laten gaan voor een revolte tegen de recente uitingen van Berlusconi.”
Lees verder.

In Italië werd gisteren – 4 december – tot een blog-staking opgeroepen door de blogs die dag ‘op zwart’ te zetten, behoudens een banier met de tekst: ‘Redt de Blogs! – Clandestiene Netizen – Wij zijn clandestien’. Het is op het moment van schrijven onduidelijk hoe de staking is verlopen, want er zijn, zoals verwacht, op het web nog geen updates over te vinden. Reden voor de staking is een wetsvoorstel dat in een eerste vorm in oktober 2007 de naam Levi-Prodi droeg, en waarover DNR eerder een artikel publiceerde.
Lees verder.

“Pronto? Spreek ik met Gianluca Di Feo?”
“Si.”
“Heb je mijn mail gelezen?”
“No, nee, mijn computer is in beslag genomen.”
“Mag ik je wat vragen stellen over de invallen afgelopen vrijdag bij jou thuis en bij je collega Emiliano Fittipaldi, ook thuis, en vervolgens bij de redactie van L’espresso in Rome?”

Het Italiaanse weekblad L’espresso publiceerde vrijdag 12 september een lang artikel door Gianluca Di Feo en Emiliano Fittipaldi, onder de titel ‘Zo heb ik Napels vergiftigd’, waarin delen van verslagen van verbalen waren opgenomen. Verbalen van Gaetano Vassallo, een spijtoptant van de camorra. Lees verder.

In Italië brak de afgelopen weken grote digitale paniek uit over een nieuw wetsvoorstel dat het publiceren, ook op het web, wil reguleren. Zonder op te vallen passeerde het wetsvoorstel op 3 augustus de ministerraad, midden in de snikhete Italiaanse zomer. Het werd goedgekeurd in de Culturele commissie van de Kamer op 24 oktober, met een aanpassing achter de komma over datgene waar de opwinding over was ontstaan: de weblogs.

De meeste weerstand veroorzaakt de voorgestelde verplichte registratie bij het ROC [Registro degli Operatori di Comunicazione] en een daaraan verbonden internetbelasting voor wie ‘zich ophoudt in de wereld van informatie en publicatie’. Lees verder.

Cecile Landman bewoog zich sinds 2004 tussen Iraakse bloggers, nadat een poging strandde streaming webradio vanuit het geteisterde land van de grond te krijgen. Ze liep in die jaren, zoals ze het zelf noemt, ‘een soort digitaal oorlogstrauma’ op. Intussen weten de New York Times en The Guardian de bloggers van Streamtime te vinden. In Nederland is de belangstelling voor de verhalen van de bloggers nog maar matig. Verslag van een experiment met wisselende successen.

In de zomer van 2004 realiseerde Streamtime de eerste ‘streaming’ webradio-uitzending vanuit het Koerdische Halabja in Noord-Irak. In de daaropvolgende maanden werkten vanuit Bagdad verschillende Iraakse schrijvers en kunstenaars, Nederlandse journalisten, Italiaanse hackers en een Zwitserse radiomaker aan tweewekelijkse radiouitzendingen via het internet. Streamtime kon ontstaan met financiële steun van Hivos, dat als zovele andere organisaties op zoek was naar mogelijke partners in Irak. Streamtime’s eerste reizen naar Irak werden onder het kopje ‘Fact Finding Mission’ geboekt.
Lees verder.

Het filmpje kwam via een chat-sessie met een al langer bestaand contact in Afghanistan in mijn computer terecht en zit daar nu al een dag of tien. Die avond keek ik naar de eerste minuut, om het daarna walgend weg te klikken. Zo gaat het er dus toe? Of iets preciezer: ging, want de gefilmde personen zijn verleden tijd.

Mijn Afghaanse contact stel ik voorzichtige vragen over de herkomst, en over wie het filmpje gaat, maar wil hem niet verleiden gevarengrenzen over te gaan die ik vanachter een computerscherm in Amsterdam onmogelijk kan overzien.

De tweede poging het filmpje te zien deed ik een dag later. De delirieuze onthoofdingserie duurt bijna vijf minuten.
Lees verder.