De Volkskrant wil ‘geen bange krant worden’, lees ik op Sinterklaasochtend in een hoofdredactioneel commentaar. Dus gaat de redactie door met het lichten van tegels, al werd de krant mikpunt van kritiek na de pseudo-onthulling dat Nederlandse officieren Irakezen gemarteld zouden hebben (17 november 2006). Diepgravend onderzoek, schrijft de hoofdredactie van de Volkskrant, vergt een ‘veeleisende vorm van journalistiek die vanwege de kosten en de risico’s door steeds minder media wordt beoefend.’
Moedig voorwaarts!
Hoewel?
Ik vind dat borstklopperige commentaar, dat begint als mea culpa vanwege de martelcanard, vooral een gotspe.
Lees verder.

Eerst maar even een paar zaken rechtzetten. Ik ben het volkomen eens met degenen die schrijven dat journalistiek geen eenrichtingverkeer zou moeten zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat er geen journalist meer is die daar anders over denkt, zo behoudend is de beroepsgroep nu ook weer niet. En ook een journalist die nu nog de betekenis van het internet ontkent, is ziende blind. Dat de betaalde krant zich zal moeten aanpassen aan eisen van de tijd en zal moeten vechten voor overleving lijkt mij ook al een onloochenbaar feit.

Allemaal niet zo interessant, zulke open deuren.
Wat mij veel meer intrigeert is dat media zo snel van aard veranderen, dat nieuwe media opkomen, en dat niemand nog weet hoe de wereld van de media Lees verder.