De dagbladen ondervinden steeds meer concurrentie van internet en daarom willen ze het reclamegeld van de publieke omroep. Dat in een brandbrief van hoofdredacteuren geuite verlangen is de verklaring waarom dagbladen ten onder gaan. Ze komen stelselmatig met verkeerde oplossingen voor onbegrepen problemen. Ze springen van een zinkend schip in een vollopende reddingboot en denken dat ze dan wel zullen overleven.
Lees verder.

Ik beken: ik heb een hekel aan beslissen. Zet me bijvoorbeeld voor een schap pakken koffie van verschillende merken en na een kwartier sta ik nog met lege handen. De enige manier om me daar doorheen te slaan is terug te vallen op eerdere beslissingen. Merkvast noemen ze die hekel aan nieuwe keuzes. Ik doe niets anders. Ook met media. Ik lees dezelfde kranten, bezoek dezelfde websites, kijk naar dezelfde programma’s. Ik heb het idee dat ik niet alleen ben. De meeste mensen hebben een hekel aan beslissen. Toch vallen wij van de nieuwe media mensen daar voortdurend mee lastig.
Lees verder.

Dit weekend haalde Hans Wansink, politiek commentator van de Volkskrant, een aantal peilingen aan om te constateren dat de Belgische kwaliteitskrant De Standaard er een verkeerde mening op na houdt. Het gaat daarbij om de suggestie van Geert Wilders om Vlaanderen en Nederland opnieuw samen te voegen. Wansink schrijft: “De Standaard van 13 mei meende het idee van Wilders snel te kunnen afserveren met een mengeling van afwijzende reacties van hotemetoten uit het oudemannenhuis van de politiek, als de socialist Tobback, en satire. (…) Maar tot verbijstering van De Standaard blijkt Wilders de stemming in Vlaanderen beter aan te voelen dan de krant zelf.”

Oftewel, er is weer een maatschappelijke veenbrand gaande. Er smeult een vuur dat de media niet opmerken.
Lees verder.

Bij Planet ging begin dit jaar het licht uit. Zo werd althans het afstoten van de complete redactie door de provider omschreven. Geruisloos, noemde NRC Handelsblad het. Planet-columnist Arjan Dasselaar beklaagde zich in zijn laatste column dat er amper aandacht voor de ontmanteling was. Iemand merkte op dat de sectie internet van de NVJ oorverdovend stil was. Maar ook daar reageerde niemand op. Het 12,5 jarig jubileum van een huwelijk tussen internet en journalistiek liep uit op een bloedloze echtscheiding. Wie had er schuld?
Lees verder.

Er is een nieuwe journalistieke code opgesteld. Ik moet bekennen dat ik niet eens wist dat er een oude was. Maar dat komt misschien door de manier waarop ik ooit journalist geworden ben. Namelijk door op een dag te beslissen dat ik dat was. Ik was 20 jaar, pakte een notitieblok, ging op reportage naar België en schreef een artikel dat ik vervolgens probeerde te verkopen.

Als internet toen beschikbaar was geweest, had ik dat verhaal ongetwijfeld online gezet. Juist die ontwikkeling is aanleiding een nieuwe code te maken, begrijp ik. Want door internet veranderen de spelregels.
Lees verder.

Ik tikte bij Google de twee sleutelwoorden van de afgelopen week in – rellen Slotervaart – en vond het August Allebéplein. Het was zondagmiddag, de zon scheen als in een indian summer.

Ik krabbelde de naam van het plein op een papiertje, pakte voor de zekerheid een camera mee en stapte in de auto. Voor de deur van de woontoren leunden een paar hangjongeren met capuchons op tegen de muur. Ze keken me nadrukkelijk na terwijl ik wegreed. Zo meteen rechtsaf slaan, zei een vrouwenstem kalmerend. Op weg naar een relbuurt met gps-navigatie. Dat is natuurlijk vanzelfsprekend maar toen ik het me realiseerde klonk het toch even als een militaire missie. Nog niet zo heel lang geleden zou er aan zo’n trip een veel langere voorbereiding vooraf zijn gegaan. Waar is die buurt? Hoe kom je daar? Waar vinden de rellen plaats? Die moeite is teruggebracht tot twee query’s. Ik drukte de automatische deurvergrendeling in. Je weet maar nooit.
Lees verder.