De discussie over online nieuws gaat nog maar over één ding: gaat de consument betalen? De verantwoordelijkheid ligt kennelijk bij de klant. De andere kant van de toonbank blijft buiten schot: hoe wordt eigenlijk de prijs bepaald die klanten moeten betalen? Terwijl er in die nieuwswinkel grote veranderingen plaatsvinden: afdelingen worden samengevoegd en personeel ziet banen veranderen. Maar eerst een sprookje…

Gert-Jan Bikkers heeft een restaurant. Zijn klanten betalen grif 70 euro voor een couvert (schuim van walnotentruffel op een bedje van woudrucola) en bestellen er zonder probleem een ‘chateautje’ van 50 euro bij. Maar het gaat door de recessie minder goed dan hij zou willen. Verderop loopt het storm bij McDonalds. Bikkers vindt de hamburgers naar karton smaken maar komt op een idee. Als hij nou eens lekkere hamburgers gaat maken: limousinvlees, een broodje van Hartog en Westfriese veldsla. De chef-kok vindt het een geinig plan, de staf kan het er tussendoor doen en ze moeten toch elke morgen naar de groothandel. Lees verder.

Subsidie. Staatssteun. Overheidsgeld. Tot een half jaar geleden waren dit taboewoorden als het om de dagbladsector ging. Hoe geloofwaardig ben je nog als je financieel afhankelijk bent van een
overheid die je tegelijkertijd moest controleren? Maar sinds de instelling van de Commissie Brinkman is de geest van de overheidssubsidie uit de fles en waart het spook van de staatssteun door het Nederlandse medialandschap – en door de rest van Europa.
Lees verder.

PCM komt in Belgische handen, De Telegraaf maakt megaverlies terwijl Wegener en de Limburgse dagbladen eigendom zijn van het noodlijdende Mecom. NDC kondigde ontslag aan voor tientallen medewerkers terwijl ook de FD-groep fors gaat saneren. De vraag of het echt zo slecht gaat met Nederlandse kranten lijkt daarmee wel beantwoord. Veel uitgevers hebben acute financiële problemen die door overnames, kapitaalinjecties en saneringen opgelost moet worden. Ook kampt men met structurele problemen op het gebied van oplage en marktaandeel op de advertentiemarkt. Door de inzakkende economie lopen bovendien de reclame-inkomsten sterk terug. Dat lijkt conjunctureel maar dagbladen zullen er niet ongeschonden uitkomen, hun positie op de advertentiemarkt zal zwakker zijn dan voorheen.
Lees verder.

Hoelang betalen we nog voor onze krant? Dat was de vraag die dinsdag centraal stond tijdens een symposium van de Universiteit van Antwerpen. Hieronder een ingekorte versie van de lezing die Piet Bakker (Lector Cross Media Content Hogeschool Utrecht en Universitair Hoofddocent Universiteit van Amsterdam) bij die gelegenheid uitsprak.

Wie halverwege de jaren negentig zou hebben voorspeld dat in 2008 dagelijks meer dan 40 miljoen gratis kranten in de wereld zouden worden verspreid en dat in landen als Denemarken en Spanje meer gratis dan betaalde kranten zouden worden gelezen, zou waarschijnlijk voor volkomen krankzinnig zijn versleten. Ruim 40 miljoen kranten, dat was in 1995 bijna net zoveel als de totale oplage in Duitsland en Groot-Brittannië samen, de twee grootste krantenmarkten van Europa.
Lees verder.

Dagbladuitgevers zijn in de ban van de krimpende krant. Sinds 2001 schakelden meer dan 100 titels, voornamelijk in West-Europa, over op tabloid, Berliner of micro. Noorwegen kent nog maar één broadsheet; ook in Zweden, Denemarken, België en Groot-Brittannië krompen de kranten. In Nederland gingen Agrarisch Dagblad, Het Parool, Trouw, Barneveldse Krant, Algemeen Dagblad en de Wegener kranten over op tabloid. Omdat ook Metro, Sp!ts, De Pers, DAG en NRC.next tabloids zijn, verschijnt het merendeel van de Nederlandse kranten nu al in dit formaat. En het einde is nog niet in zicht. Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Broertjes kondigde in zijn openbare les bij het aanvaarden van zijn lectoraat aan de Hogeschool Utrecht aan dat hij de Volkskrant het liefst als Berliner zag terwijl Het Financieele Dagblad vergevorderde plannen heeft om in dat formaat te verschijnen.
Lees verder.

Nederlandse kranten geven steeds meer gratis exemplaren weg en door over de verspreide en niet over de betaalde oplage te rapporteren, worden zaken soms rooskleuriger voorgesteld dan ze zijn. Maar hoe erg is dat? In de reacties wordt daar nogal laconiek over gedaan. Cijfers zijn nu eenmaal op “talloze wijzen” te interpreteren, daarnaast zijn gegevens door een methoden-wijziging niet vergelijkbaar terwijl bereikscijfers veel meer zeggen. Hoe belangrijk en vergelijkbaar zijn die cijfers eigenijk? En zijn bereikscijfers zoveel beter?
Lees verder.