Hoe de Cook Islands News dankzij het internet een gitzwarte toekomst denkt te overleven.

Middenin de Stille Oceaan, op het eilandje Rarotonga, bestiert John Woods zijn Cook Islands News. Woods is een veteraan uit de Nieuwzeelandse journalistiek die vijf jaar geleden een innovatieve taak voor zich zag weggelegd in deze tumultueuze uithoek van de wereld. De extreme klimatologische en politieke omstandigheden lijken hem daarbij niet te deren. “Ik ben te oud om me zorgen te maken. Dit is mijn laatste job, ik heb niets te verliezen.”

Vierhonderd kilometer westwaarts ligt het nog kleinere Aitutaki. Het achttien vierkante kilometer metende pareltje onder de Cook Islands ligt er ontredderd bij. Tachtig procent van de huizen is gedeeltelijk tot geheel verwoest en alle bloemen en vruchten zijn de Pacific ingewaaid. Tussen ontwortelde cocospalmen staan witte koepeltenten van het Rode Kruis met veldbedden erin. De palmen die nog overeind staan, ogen bruin in plaats van groen.
Lees verder.

Vorige week vroeg de nieuwe hoogleraar Journalistiek aan de VU, Irene Costera Meijer, zich hardop af of Nederlandse nieuwsjournalisten niet op een doodlopend spoor voortploeteren. Terwijl het publiek in drommen wegloopt, blijven ze hun onderwerpen hardnekkig op de vraag enten of die iets voor het “burgerschap” van mensen betekenen. Costera Meijer heeft een beter idee: neem “kwaliteit van leven” als ijkpunt. Dat confronteert mensen niet met het abstracte belang van buurman, samenleving of wereld maar genereert nieuws dat zichtbaar aan de verbetering van het eigen bestaan raakt.

Nu was mijn stellige indruk dat het overgrote deel van de Nederlandse journalistiek zich al rond dat perspectief had gegroepeerd. De schappen in de kiosk Lees verder.

Het lijkt wrang dat zelfs in de meest zieltogende krant de pagina met overlijdensadvertenties nog volop leeft. Het is de laatste plaats waar omzetverlies optreedt. Een paar van de oorzaken laten zich raden. Het ‘voordeel’ van een vergrijzend lezersbestand is dat er relatief veel sterfgevallen zijn. In de tweede plaats wacht de dood op niemand, ook (of juist) niet in tijden van recessie. En ten derde bezuinigen mensen op van alles maar zelden op het bericht waarmee ze het verlies van een geliefde wereldkundig maken. Toch blijkt dat niet het hele verhaal.

Op de afdeling Familieberichten bij het dagbladconcern Wegener zit de stemming er goed in. Een medewerkster, Thea Steenbergen, vertelt opgeruimd dat “ons publiek wat ouder is en we dus weinig last van teruggang hebben”. Lees verder.

De commissie-Brinkman signaleerde het al: er is een “hefboom” nodig om “de bestaande kracht van de papieren merken om te zetten in een sterke positie online”. Maar de fantasievolle doorbraken en samenwerkingsverbanden laten nog op zich wachten.
Het Amerikaanse persbureau Associated Press denkt zo’n hefboom intussen gevonden te hebben. De kern van een zojuist onthuld plan is dat het complete AP-materiaal – tekst, foto’s, graphics – elke dag in zgn. utility en unique content wordt gesplitst. In de eerste categorie past het gewone nieuwsbericht over, zeg, een vliegtuigongeluk boven New York; de tweede categorie bevat artikelen, kaderteksten, graphics en multimediale produkties die het ongeluk toelichten en in breder perspectief plaatsen.
Lees verder.

Als we uitsluitend digitale informatie kenden, zou de schuchtere Egyptenaar die ons nu opeens met ‘papier’ verraste vermoedelijk toch nog als briljant innovator de annalen in gaan. De kracht van papier blijft formidabel (ook al rukt de digitale variant geleidelijk op) en de combinatie van digitale snelweg en papieren route touristique is een verleidelijke.

We hebben dan ook niet lang hoeven peinzen toen het Mediafonds ons om medewerking aan een nieuw papieren kwartaalblad vroeg. De formule van het tijdschrift, dat “609” heet en zich tussen cultuur en (nieuwe) elektronische media beweegt, overlapt niet exact met die van De Nieuwe Reporter. Maar waar het innovatie en informatie-overdracht betreft, zijn er genoeg interessante raakvlakken.
Lees verder.