Met de digitalisering, eigenlijk de democratisering van het beeld, dreigt er weer een bedrijfstak ten onder te gaan. Of eigenlijk, te evolueren. Het is een hard gegeven en jammeren heeft geen zin.

Toen jaren gerleden de Aesthedes verscheen, een gigantsch grote beelmaakcomputer waar onder andere het Buckleretiket op werd gemaakt, stond ik oog in oog met het monstrum. Ik was op een dag van het Genootschap voor de Reklame om daar al het ‘heppenende’ op Tri-x film vast te leggen. En ik voelde de moed in de schoenen zakken, iemand was bezig met een demo hij maakte mooie en perfecte aluminium BMW-velgen. ‘Daar gaat mijn vak’ dacht ik. En op dat moment hoorde ik een stem achter mij: ‘Maar er zullen altijd mensen nodig zijn om echt beeld te maken.’ Ik draaide mij om en daar stond Ben Kroese, de baas van Pro Press in Wageningen, lithograaf, waar ik ook wel eens voor werkte. Iemand met ook veel inzicht in fotografie. En met een visie op zijn vak die zijn bedrijf, ooit voortgekomen uit een van de grote rotatiedrukkerijen (Vada) in nog geen vijftien jaar liet evolueren tot prepress bedrijf. En het kwartje viel, ik ben hem er nog steeds dankbaar voor.

Ook nu geldt dit, temidden van de bagger en de pulp blijft er werk voor de vakmensen die op wat voor wijze dan ook verantwoord met beeld om kunnen gaan. Ook wanneer fotojournalistiek zou verdwijnen zullen er mensen komen met het vermogen beelden te maken die met nieuwe gereedschappen gaan werken, mensen die het die het oude los kunnen laten. En hierbij bedenk ik mij dan ook dat het grauw het niet zal redden. Degenen die vast willen houden aan tradities die er wellicht morgen niet meer zijn, gaan met het schip ten onder. Pak de pech en bekijk het positief, er ligt de kans om met iets geheel nieuws te beginnen, gebruik je vermogens en wees creatief! Schuif die stoomlocomotief maar in het museum en eer hem, hij is het werkelijk waard al heeft de tijd hem ingehaald. En ga over op een nieuwe en schone energie die de geest stofvrij maakt.

Wij moeten ons bij dit onderwerp realiseren dat er wel veel ‘fotojournalisten’ zijn, maar dat de productie van velen van hen niet boven het niveau van bruiloften en partijen uitkomt. De media die kwalitatief nog wat voorstellen hebben zich nog lang niet afgewend van de fotojournalistiek van hoge kwaliteit, integendeel, het lijkt wel of zij die pas ontdekt hebben.

Je moet ook onderscheid maken tussen de echte nieuwsfotografie en de reportage — juist amateurs zijn dan vaak als eerste of enige ter plaatse, en als het om dat type foto’s gaat, dan maalt niemand er om dat de foto een beetje onscherp is, of dat de voeten er niet op staan maar wel vele vierkante kilometers lucht — dat zou zelfs een professionele persfotograaf kunnen overkomen, onder die omstandigheden.

Persfotografie is lang een (ook technisch) moeilijke job geweest waar gelukkig wel goed mee te verdienen viel. Maar zoals Arend Bloemink ook zegt: het gaat nu allemaal anders.

Tijd voor een mooi uitgevoerd grondig geresearched historisch boekwerk over de goeie ouwe tijd die nooit meer terugkomt. Over een oud ambacht, zoals dat van de palfrenier of de machinst van de stoomlocomotief.

Juist. En dat is precies de reden waarom ‘amateurs’, sinds de introductie van de eerste ‘amateur camera’ fotootjes maken.
En dat zijn die ‘amateurs’ tot op de dag van vandaag blijven doen. Met steeds beter materiaal. Met steeds snellere communicatiemiddelen.

QUOTE: Het probleem is dat Nederlandse media er niet om malen dat een beroepsgroep wordt gedecimeerd…

Tja, zielig hoor. Maar wat te denken van (bij de media blijvend) de (lood)zetters, de (film)monteurs, de … of (bij de fotografie blijvend) de leveranciers van film, ontwikkelaar, verschillende baden, fotografisch papier, …

Kom op zeg. Pak de uitdaging aan en maak er iets moois van. Creëer je eigen mogelijkheden!

http://www.fotografenondernemen.nl/

In ander stuk op deze site legt Louis Zaal van Hollandse Hoogte uit wat er aan de hand is bij stockbureaus.

1 ding komst steeds weer terug: fotografen dienen ondernemender te worden dan ze nu zijn willen ze het volhouden. Naast plezier in je werk blijkbaar de belangrijkste karaktereigenschap.

Maar serieus. Het kan heel goed zijn dat er “te weinig fotojournalisten overblijven voor een substantiële bijdrage aan de hoogwaardige informatiestroom”. Dat zou inderdaad een verarming zijn en niet goed voor een evenwichtig tijdsbeeld. Maar om nu de schuld bij de media te leggen, lijkt mij te makkelijk. Bovendien waarom moet een bedrijfstak verantwoordelijk zijn voor het instandhouden van een beroepsgroep? Als de media het nut niet meer inziet van de fotojournalistiek, dan toont het vooral dat de beroepsgroep niet kan laten zien wat ze waard is. Wiens fout is dat dan?

Rob Mulder

Alvast een Prettig weekend allemaal…

Veel succes met dit ..

En denk hier maar eens over na:
De nieuwsfoto van 2012 is nu al gemaakt door Peter R. de Vries. Met z’n smartphone. Geen professioneel fotograaf. Denk dat die kiekjes de hele wereld over zijn gegaan en de nodige doekoes hebben opgeleverd.
De foto die we allemaal hadden willen maken. Maar dan ragscherp, prima belichting, dat Willem ook nog even recht in de lens kijkt en ook nog een portretje…