WEBLOG: 609

Musea en Omroepen moeten samenwerken

609-zwart
In het artikel Museum 2.0 beschreef Stefan Kuiper hoe musea zich begeven op wat traditioneel het terrein van de televisie-omroepen is: het produceren van programma’s met bewegend beeld. Bart Rutten – conservator bij het Stedelijk Museum Amsterdam – onderkent deze ontwikkeling, maar ziet ook de nadelen: omroepen hebben veel meer ervaring met het produceren van programma’s en bereiken ook nog altijd een veel groter publiek. Musea daarentegen beschikken over inhoudelijke expertise en weten weer een groep liefhebbers gedurende veel langere periodes aan zich te binden. Samenwerken op dit gebied heeft dus voor beide partijen belangrijke voordelen.
Lees verder.

Het belang van de film staat voorop

609-zwart

Niels Bakker beschrijft in zijn artikel het fenomeen dat documentaire regisseurs steeds meer zelf gaan produceren. Een tendens waar wij als Dutch Directors Guild prima mee kunnen leven. Het is in andere landen niet ongebruikelijk dat regisseurs een bijdrage leveren aan het productieproces en zodoende een executive of associate producer’s credit verdienen. Ook bij speelfilm en televisiedrama zijn er Nederlandse voorbeelden van regisseurs die producent zijn geworden, zoals Pieter Kuypers die enkele jaren geleden Pupkin Film oprichtte.
Lees verder.

Regisseurs worden steeds vaker zelf de producent van hun films. Is dat slim? Of onderschatten ze het vak?

609-zwart Jos de Putter richtte in 1993 al zijn eigen productiemaatschappijtje Dieptescherpte op, vlak voor de opnames van zijn debuutfilm Het is een schone dag geweest, een melancholiek portret van zijn ouders. Het ging om een simpele, bescheiden film met een mini­budget. “Het onderwerp was zó klein”, aldus De Putter. “De productie had niet veel meer om het lijf dan mijn ouders bel­len dat ik eraan zou komen.” Zijn tweede film Solo, de wet van de favela (1994) ging over jeugdige Braziliaanse voet­baltalenten in de dop. Dit keer trad de VPRO op als coproducerende omroep, verder hield hij de productie weer geheel in eigen handen. Maar toen diende zich een lastiger project aan. De Putter wilde met zijn camera een maffiabaas volgen in het door oorlog geteisterde Tsjetsjenië. “Een levensgevaarlijk missie. Het was onmogelijk een levensverzekering te krijgen voor dat land. De operatie werd zo ingewikkeld dat ik besloot om een producent in de arm te nemen.” Lees verder.

Het museum als media-producent

609-zwart

Om bezoekers te verleiden en te informeren veranderen musea in producenten van multimedia. Museum Boijmans gaat onder de naam ‘Boijmans Journaal’ een wekelijks kunstprogramma maken. Tate, MoMa en Louvre produceren hun eigen films. Werkt dat? “We willen de kijker niet lokken, we willen hem bewust maken.

Wie geen tijd heeft om naar het museum te gaan en toch iets over kunst of kunstgeschiedenis wil leren doet er goed aan af en toe te surfen naar MoMA Multimedia, de interactieve website van het Museum of Modern Art in New York. Het is een van de mooiste plekken op het internet. Je kunt er interviews bekijken met curatoren en kunstenaars (waaronder Tim Burton en Spike Jonze), lezingen bijwonen, of een virtuele cursus zeefdrukken of houtsnij¬den volgen. Al die informatie werkt even verzadigend als verslavend; voor je het weet ben je een uur verder.

Een website als MoMA Multimedia is geen uitzondering: Lees verder.

Hoe doe je als hedendaagse radiomaker je voordeel met nieuwe vormen?

609-zwart

‘Radiozenders komen over het internet naar je toe, met beeld’, schreef Pieter van den Blink onlangs. Tegelijkertijd constateerde hij dat het inhoudelijk combineren van een radio-format met de visuele mogelijkheden van internet nog grotendeels onontgonnen terrein is.

Radiomaker Bert Kommerij experimenteert al geruime tijd met nieuwe vormen van radiomaken en overdenkt zijn ervaringen.

-Hoe doe je als hedendaagse radiomaker je voordeel met nieuwe vormen (mogelijkheden) als foto, film, maar ook interactie, toeval, etc. (Het is niet alleen het beeld wat op je radiopad komt)?

Verandert het je verhaal? Word je een andere maker, zodra je materiaal verandert? Of blijft alles bij hetzelfde, en hebben we het slechts over nuances? Lees verder.

De database als vertelvorm, maar hoe vertel je het verhaal?

609-zwartTijdens de Follow the money conferentie in De Balie op 14 januari, die de aftrap vormde voor een nieuwe editie van de Mediafonds@Sandberg Masterclass, wemelde het van de datavisualisatie voorbeelden. Van Gapminder’s pogingen om met multidimensionale statistische vertelvormen vooroordelen te lijf te gaan tot visueel aantrekkelijke verbeeldingen van parkeerbonnen van diplomaten in New York. En van een collage van powerpoint cinema, infoaesthetics en data poetry tot de filosofische vraag of bankiers wel in staat zijn met financiële risico’s om te gaan.

Dat leverde een boeiende dag op, die juist door zijn breedte de verschillende invalshoeken aan het licht bracht, en wat de verschillen in denken op een frisse manier aan het licht bracht. De een maakt er vooral mooie afbeeldingen van waarbij de diepere betekenis een bijrol heeft, de ander probeert met visuele dynamische statistiek vooroordelen te pareren en verbanden inzichtelijk te maken. In zo’n setting kan een vraag over ‘het auteurschap’ of ‘de moraliteit’ bij een oogstrelende vlakvulling met parkeerbonnen rauw op je dak vallen.
Als ‘De database als vertelvorm’ het motto van de dag was, is het misschien nuttig ook op zoek te gaan naar de grammatica, naar de regels hoe je een verhaal vertelt. Lees verder.

Wie gaat de bewegende visualisaties maken?

609-zwart

In het artikel Informatievisualisatie als opkomend journalistiek genre schetsen Frank Kalshoven en Martijn Bennis de mogelijkheden voor informatievisualisatie als nieuwe creatieve sector met kansen voor de journalistiek. Geslaagde toepassingen van bewegende visualisatie vereisen vier basisfactoren: complexiteit van het onderwerp, de beschikbare data, patroonherkenning en creativiteit om die patronen in beeld te brengen. Als daaraan voldaan is vereenvoudigt een visualisatie de opname van informatie.

Het risico is dat dit proces kostbaar is: “Het visualiseren van informatie is een ingewikkeld en arbeidsintensief vak. Technische kennis, inhoudelijke kennis en creativiteit moeten worden samengebracht. Op een huiselijker manier geformuleerd: visualisaties zijn misschien niet duur maar ze kosten wel veel geld. Hierin ligt een risico voor traditionele journalistieke organisaties, waar schraalhans dezer dagen keukenmeester is.” Lees verder.

Crowdfunding: een alternatief financieringsmodel?

609-zwartInternet maakt het makkelijker dan ooit om grote groepen mensen te bereiken. Handig voor wie zijn film of documentaire voor weinig geld onder de aandacht wil brengen. Maar maakt internet het ook mogelijk om films te financieren? Het Filmfestival Rotterdam besteedt dit jaar uitgebreid aandacht aan deze vraag.

The New York Times publiceerde op 9 november j.l. een artikel over een eiland met afval dat in de Stille Oceaan ronddobbert. Het gaat om een onwaarschijnlijke verzameling gloeilampen, tandenborstels, stukken plastic en visnetten. De berg troep beslaat inmiddels een oppervlak dat twee keer zo groot is als de staat Texas. Wereldwijd dobberen er vijf van dit soort afvaleilanden rond. En het slechte nieuws is dat ze steeds groter worden: elke tien jaar verdubbelen ze in omvang. Met alle vervelende gevolgen van dien voor de zeedieren.
Lees verder.

Journalisten moeten meer experimenteren met InfoVis

How Different Groups Spend Their DayInformation Visualization is een populair onderwerp, ook op De Nieuwe Reporter. Journalisten zouden meer moeten experimenteren met nieuwe technieken om informatie in beeld te brengen. Daarbij geldt het aloude adagium: vorm volgt functie.

Amerikaanse bejaarden kijken ruim vier uur per dag naar de televisie. Dat is een uur meer dan werklozen en bijna twee keer zoveel als jongeren tussen de 15 en de 24 jaar oud. Liefhebbers van de serie Mad Men zijn vooral te vinden in de Amerikaanse binnensteden, naar melodrama van het kaliber Last Chance Harvey kijken ze juist buiten het centrum. Waar ze ook wonen en hoe oud ze ook zijn: allemaal houden ze van The Curious Case of Benjamin Button.
Lees verder.

Kranten zien belang van infographics nog onvoldoende in

609-zwartFrank Kalshoven en Martijn Bennis (mede-oprichters van Visual Stories) betoogden hier onlangs dat informatievisualisatie zich de komende jaren zal ontwikkelen tot een serieuze bedrijfstak. Maar ze verwachten dat traditionele journalistieke partijen daarbij achter het net zullen vissen.

In deze reactie stelt Remy Jon-Ming (infographic ontwerper bij de Volkskrant) dat kranten zich met goed gebruik van datavisualisatie zouden kunnen onderscheiden. Helaas ziet nog niet iedereen dit voldoende in. Maar er zijn mogelijkheden het tij te keren.

Op de een of ander manier lukt het op dit moment de bij media werkende datavisualisatoren (infographicmakers) nog niet om hun meerwaarde te laten zien. Neem de infographicredactie van de Volkskrant: zes jaar geleden bestond die nog uit vier fte’s. Na een groei naar zes full time medewerkers in 2007, blijven er na de huidige reorganisatie waarschijnlijk nog drie over. Bij het Algemeen Dagblad is eerder dit jaar een nog grotere reorganisatie doorgevoerd op de infographicredactie. Dat is niet echt een beleid waarbij de infographicredactie een beeldbepalende functie kan vervullen.
Lees verder.


uitgelicht rss feed icon

De provincie: “Blij met iedere druppel aandacht”

In de achterliggende debatten over de teloorgang van de dagbladpers, benadrukten politici vooral het verdwijnen van verslaggevers uit de raadszalen van de gemeentes. De democratie zou op het spel staan. Veertien studenten van Fontys Hogeschool Journalistiek (FHJ) in Tilburg vroegen zich af hoe de verslaggeving van de provincie als bestuurslaag ervoor staat. Lopen regionale media [...]

lees verder.

Rechter vindt archief belangrijker dan privacy

Soms willen mensen liever worden vergeten door Google. Maar het geheugen van kranten, hun digitale archief, is belangrijker dan de privacy van personen. Dat is kort en goed wat de rechtbank in kort geding deze week heeft bepaald in een zaak tegen het Eindhovens Dagblad, aangespannen door een vrouw die last had van een oud [...]

lees verder.

Sluipmoord op Zembla

Deze week hoorden de medewerkers van Zembla het voor het eerst: het bestuur van de publieke omroep (NPO) geeft geen geld meer voor dit 15 jaar bestaande onderzoeksjournalistieke programma. Zembla wordt – nog – niet opgeheven: de VARA heeft besloten om het vanaf september 2010 uit eigen middelen te gaan betalen.
De NPO zet zijn [...]

lees verder.

Meer uitgelicht.