Documentaire-regisseurs worden steeds vaker zelf de producent van hun films. Dat schreef Niels Bakker hier onlangs in dit artikel. Is dat slim? Of onderschatten ze het vak? Filmmaker en producent Rolf Orthel stelt dat een goede samenwerking tussen filmmaker en producent meestal echte meerwaarde heeft, maar dat de keuze om met een producent te werken aan de filmmaker zelf moet worden gelaten.

Een van de eerste dingen die Bert Haanstra mij leerde was om je eigen film te kunnen produceren. Ik herinner me hoe we aan een tafeltje in de warme middagzon zaten en hij zei: ‘Zo, nu gaan we je film begroten’. Dat was in 1964.
Lees verder.

In het artikel Museum 2.0 beschreef Stefan Kuiper hoe musea zich begeven op wat traditioneel het terrein van de televisie-omroepen is: het produceren van programma’s met bewegend beeld. Bart Rutten – conservator bij het Stedelijk Museum Amsterdam – onderkent deze ontwikkeling, maar ziet ook de nadelen: omroepen hebben veel meer ervaring met het produceren van programma’s en bereiken ook nog altijd een veel groter publiek. Musea daarentegen beschikken over inhoudelijke expertise en weten weer een groep liefhebbers gedurende veel langere periodes aan zich te binden. Samenwerken op dit gebied heeft dus voor beide partijen belangrijke voordelen.
Lees verder.

Niels Bakker beschrijft in zijn artikel het fenomeen dat documentaire regisseurs steeds meer zelf gaan produceren. Een tendens waar wij als Dutch Directors Guild prima mee kunnen leven. Het is in andere landen niet ongebruikelijk dat regisseurs een bijdrage leveren aan het productieproces en zodoende een executive of associate producer’s credit verdienen. Ook bij speelfilm en televisiedrama zijn er Nederlandse voorbeelden van regisseurs die producent zijn geworden, zoals Pieter Kuypers die enkele jaren geleden Pupkin Film oprichtte.
Lees verder.

Jos de Putter richtte in 1993 al zijn eigen productiemaatschappijtje Dieptescherpte op, vlak voor de opnames van zijn debuutfilm Het is een schone dag geweest, een melancholiek portret van zijn ouders. Het ging om een simpele, bescheiden film met een mini­budget. “Het onderwerp was zó klein”, aldus De Putter. “De productie had niet veel meer om het lijf dan mijn ouders bel­len dat ik eraan zou komen.” Zijn tweede film Solo, de wet van de favela (1994) ging over jeugdige Braziliaanse voet­baltalenten in de dop. Dit keer trad de VPRO op als coproducerende omroep, verder hield hij de productie weer geheel in eigen handen. Maar toen diende zich een lastiger project aan. De Putter wilde met zijn camera een maffiabaas volgen in het door oorlog geteisterde Tsjetsjenië. “Een levensgevaarlijk missie. Het was onmogelijk een levensverzekering te krijgen voor dat land. De operatie werd zo ingewikkeld dat ik besloot om een producent in de arm te nemen.” Lees verder.

Om bezoekers te verleiden en te informeren veranderen musea in producenten van multimedia. Museum Boijmans gaat onder de naam ‘Boijmans Journaal’ een wekelijks kunstprogramma maken. Tate, MoMa en Louvre produceren hun eigen films. Werkt dat? “We willen de kijker niet lokken, we willen hem bewust maken.”

Wie geen tijd heeft om naar het museum te gaan en toch iets over kunst of kunstgeschiedenis wil leren doet er goed aan af en toe te surfen naar MoMA Multimedia, de interactieve website van het Museum of Modern Art in New York. Het is een van de mooiste plekken op het internet. Je kunt er interviews bekijken met curatoren en kunstenaars (waaronder Tim Burton en Spike Jonze), lezingen bijwonen, of een virtuele cursus zeefdrukken of houtsnij¬den volgen. Al die informatie werkt even verzadigend als verslavend; voor je het weet ben je een uur verder.

Een website als MoMA Multimedia is geen uitzondering: Lees verder.

‘Radiozenders komen over het internet naar je toe, met beeld’, schreef Pieter van den Blink onlangs. Tegelijkertijd constateerde hij dat het inhoudelijk combineren van een radio-format met de visuele mogelijkheden van internet nog grotendeels onontgonnen terrein is.

Radiomaker Bert Kommerij experimenteert al geruime tijd met nieuwe vormen van radiomaken en overdenkt zijn ervaringen.

-Hoe doe je als hedendaagse radiomaker je voordeel met nieuwe vormen (mogelijkheden) als foto, film, maar ook interactie, toeval, etc. (Het is niet alleen het beeld wat op je radiopad komt)?

Verandert het je verhaal? Word je een andere maker, zodra je materiaal verandert? Of blijft alles bij hetzelfde, en hebben we het slechts over nuances? Lees verder.

Tijdens de Follow the money conferentie in De Balie op 14 januari, die de aftrap vormde voor een nieuwe editie van de Mediafonds@Sandberg Masterclass, wemelde het van de datavisualisatie voorbeelden. Van Gapminder’s pogingen om met multidimensionale statistische vertelvormen vooroordelen te lijf te gaan tot visueel aantrekkelijke verbeeldingen van parkeerbonnen van diplomaten in New York. En van een collage van powerpoint cinema, infoaesthetics en data poetry tot de filosofische vraag of bankiers wel in staat zijn met financiële risico’s om te gaan.

In het artikel Informatievisualisatie als opkomend journalistiek genre schetsen Frank Kalshoven en Martijn Bennis de mogelijkheden voor informatievisualisatie als nieuwe creatieve sector met kansen voor de journalistiek. Geslaagde toepassingen van bewegende visualisatie vereisen vier basisfactoren: complexiteit van het onderwerp, de beschikbare data, patroonherkenning en creativiteit om die patronen in beeld te brengen. Als daaraan voldaan is vereenvoudigt een visualisatie de opname van informatie.

Het risico is dat dit proces kostbaar is: “Het visualiseren van informatie is een ingewikkeld en arbeidsintensief vak. Technische kennis, inhoudelijke kennis en creativiteit moeten worden samengebracht. Op een huiselijker manier geformuleerd: visualisaties zijn misschien niet duur maar ze kosten wel veel geld. Hierin ligt een risico voor traditionele journalistieke organisaties, waar schraalhans dezer dagen keukenmeester is.” Lees verder.

Internet maakt het makkelijker dan ooit om grote groepen mensen te bereiken. Handig voor wie zijn film of documentaire voor weinig geld onder de aandacht wil brengen. Maar maakt internet het ook mogelijk om films te financieren? Het Filmfestival Rotterdam besteedt dit jaar uitgebreid aandacht aan deze vraag.

The New York Times publiceerde op 9 november j.l. een artikel over een eiland met afval dat in de Stille Oceaan ronddobbert. Het gaat om een onwaarschijnlijke verzameling gloeilampen, tandenborstels, stukken plastic en visnetten. De berg troep beslaat inmiddels een oppervlak dat twee keer zo groot is als de staat Texas. Wereldwijd dobberen er vijf van dit soort afvaleilanden rond. En het slechte nieuws is dat ze steeds groter worden: elke tien jaar verdubbelen ze in omvang. Met alle vervelende gevolgen van dien voor de zeedieren.
Lees verder.

Information Visualization is een populair onderwerp, ook op De Nieuwe Reporter. Journalisten zouden meer moeten experimenteren met nieuwe technieken om informatie in beeld te brengen. Daarbij geldt het aloude adagium: vorm volgt functie.

Amerikaanse bejaarden kijken ruim vier uur per dag naar de televisie. Dat is een uur meer dan werklozen en bijna twee keer zoveel als jongeren tussen de 15 en de 24 jaar oud. Liefhebbers van de serie Mad Men zijn vooral te vinden in de Amerikaanse binnensteden, naar melodrama van het kaliber Last Chance Harvey kijken ze juist buiten het centrum. Waar ze ook wonen en hoe oud ze ook zijn: allemaal houden ze van The Curious Case of Benjamin Button.
Lees verder.