Het artikel van Arjen Mulder met de titel ‘Auteur en Amateur‘ prikkelt mij om iets te zeggen over het begrip amateur in een historisch perspectief en binnen de context van het domein van de kunsten.

Wanneer we het hebben over het maken van kunst, gebeurt dat door amateurs en professionals. Amateurs maken kunst louter uit liefde voor het vak, professionals zijn opgeleid voor dat vak en maken kunst om er van te leven. Zo kan de professional zich ook als autodidact ontwikkeld hebben. We zien dat fenomeen veel in de wereld van de soaps en de nieuwe digitale media, maar ook binnen de ‘urban culture’ en de jongeren-(straat)cultuur.

Er zijn goede en slechte amateurs en er zijn goede en slechte professionals: het zegt naar mijn idee niets over kwaliteit. Amateur komt van amare en dat betekent liefhebben. Amateur betekent dus niets meer en niets minder dan liefhebber. Vaak wordt amateur verward met slecht of knullig of onderontwikkeld…..dat komt natuurlijk voor, maar is niet gelijk aan. In dat geval hanteren we begrippen als beunhazerij of dilettantisme. In die zin is het begrip amateur nog steeds een geuzennaam.
Lees verder.

Dit is een reactie op Drempelloos Museumland van Dick Tuinder.

Als iets symbool staat voor de verpretparkisering van het museum is het wel de museumnacht. ‘Dansen onder de Nachtwacht’: met dit credo uit de beginjaren van de museumnacht in Amsterdam, word ik als huidige organisator nog regelmatig geconfronteerd. Dick Tuinder schaart mij ongetwijfeld onder de groep culturele ‘opbouwwerkers en schnabbelaars’ die de drempel van het museum wil beslechten, door de inhoud voor iedereen begrijpelijk te maken.

Ik ben het met hem eens dat kunst begrijpen niet tot een meer waardevolle kunstbeleving hoeft te leiden. Er lijkt, in een tijd waarin alles met één klik op Youtube of Wikipedia Lees verder.

Dit is de tweede reactie op de debatbijdrage De cultuurambities van de omroep.

Het pleidooi van Tom Rooduijn gaat er feitelijk van uit dat de publieke omroep min of meer een geheel is, zoals een fusiekrant die is opgebouwd uit voorheen zelfstandige kranten (denk de laatste jaren aan het AD of, langer geleden, aan de NRC en het Algemeen Handelsblad) – bij die krant staat de synergie nog in de kinderschoenen, maar met een voortvarend beleid moet daar een efficiënt geheel van te maken zijn, waarin zich bijvoorbeeld één grote cultuurredactie bevindt met daaraan gekoppeld een netwerk van specialistische medewerkers.
Lees verder.

Eerste reactie op de debatbijdrage Cultuurambities van de omroep.

De analyse van Tom Rooduijn over de toekomst van de kunstjournalistiek is in overwegend sombere kleuren geschreven. Dat kranten worden gedwongen op het budget van de kunstredactie te bezuinigen is aannemelijk (bij de publieke omroep zou dat ook kunnen gebeuren als de omroep onderwerp wordt van overheidsbezuinigingen), maar is het reëel om te veronderstellen dat bij de Volkskrant, Trouw, Parool of NRC Handelsblad kunstredacties gaan verdwijnen? De schrik slaat je om het hart als een dergelijk pessimisme uit de eigen gelederen opstijgt. Mocht het zo ver komen, dan zal ik als trouw lezer/abonnee Lees verder.

Het museum wordt een experience, komisch en lichtvoetig. Zo wordt de amateuristische beleving de standaard van de kunstbeschouwing. Het excellente moet boete doen voor haar uitzonderlijkheid.

Een aantal jaren geleden was ik in het Teylers Museum, Haarlem, waar een kleine tentoonstelling van tekeningen van Michelangelo te zien was. Het museum zelf is altijd een plezier om te bezoeken en ik verheugde me op de stille nabijheid van de hand van de meester. Toen ik de zaal met tekeningen betrad kwam ik terecht in een bad van zacht maar doordringend gelispel. Ongeveer 90 procent van de bezoekers liep met een koptelefoon op door het museum. Voor een bepaalde tekening die ik graag wilde zien stond een mevrouw van middelbare leeftijd twee minuten lang met gesloten ogen te luisteren naar de audiotour.
Lees verder.

Wanneer de kunstredacties bij kranten inkrimpen of zelfs verdwijnen wordt de publieke omroep het belangrijkste podium voor kunst en cultuur. Hoog tijd dat Hilversum zijn verantwoordelijkheid neemt. Pleidooi voor een overkoepelende kunstredactie.

Toen vorige maand de essayist Rudy Kousbroek overleed, brachten de landelijke dagbladen lange necrologieën, waarin alle aspecten van zijn oeuvre afgewogen werden belicht. Het Journaal van 8 uur werd die dag echter gedomineerd door de dood van Sugar Lee Hooper en frommelde het overlijden van de schrijver in blessuretijd. In De Wereld Draait Door bestond het afscheid van de schrijver uit tien minuten praten over de eigenaardigheid van poezen door een stel Bekende Nederlanders. Dat Kousbroek behalve over poezen ook nog wel eens over iets anders schreef, werd de kijker naar de publieke omroep niet gewaar. Een In Memoriam voor de schrijver dat de VPRO daags daarna uitzond, bestond uit twintig minuten compilatie van documentaire beelden. Om die te duiden moest de kijker over veel Kousbroek-kennis beschikken.
Lees verder.

Documentaire-regisseurs worden steeds vaker zelf de producent van hun films. Dat schreef Niels Bakker hier onlangs in dit artikel. Is dat slim? Of onderschatten ze het vak? Filmmaker en producent Rolf Orthel stelt dat een goede samenwerking tussen filmmaker en producent meestal echte meerwaarde heeft, maar dat de keuze om met een producent te werken aan de filmmaker zelf moet worden gelaten.

Een van de eerste dingen die Bert Haanstra mij leerde was om je eigen film te kunnen produceren. Ik herinner me hoe we aan een tafeltje in de warme middagzon zaten en hij zei: ‘Zo, nu gaan we je film begroten’. Dat was in 1964.
Lees verder.