Ze is naar eigen zeggen de eerste sociale mediaredacteur bij een nieuwsorganisatie op het Europese vasteland. Journaliste Heleen van Lier heeft van het Stimuleringsfonds van de Volkskrant 70.000 gekregen om in een jaar de krant aan zijn haren de eenentwintigste eeuw binnen te slepen.

Wat ga je precies doen?

Ik ga mij tien maanden lang uitsluitend op sociale media storten. Dat is uniek op het Europese vasteland. Alleen grote organisaties als Sky News, BBC en CNN hebben tot nu toe een sociale mediaredacteur.

Als sociale mediacorrespondent zal ik in de krant gaan schrijven over wat er gebeurt op internet. Dat zal aan de ene kant gaan over trends: wat zijn nieuwe populaire netwerken, privacy op Facebook, dat soort dingen. Aan de andere kant ga ik ook schrijven over waar mensen op sociale netwerken mee bezig zijn, zoals een correspondent in Afrika beschrijft wat er daar speelt. Ook zal ik sociale media zichtbaarder maken op onze website.
Lees verder.

Waarom het allemaal wel goed zou moeten komen met kranten, als ze maar minder op elkaar gaan lijken.

Opeens was-ie daar, de marketingafdeling van een krantenuitgever die wél iets blijkt te kunnen. Na de overname door de Persgroep van PCM, dat van oudsher uitblonk in stompzinnige lezersmarketing a la ‘Misschien wel de beste krant van Nederland’ (het is maar een voorbeeld), verschijnen er opeens billboards en zelfs tv-spotjes die lezers redelijk urgente redenen geven om kranten te kopen. Het AD is in de spaaracties gegaan, de Volkskrant in kunstboeken, het Parool pitcht (beter later dan nooit) op: de beste en meest actuele informatie over Amsterdam. Elegant, to the point: zo doe je dat.

Is er dan toch nog hoop dat de uitgevers en hun redacties, een tikkie aan de late kant, een begin van een antwoord hebben gevonden op de crisis in hun branche? De lezer goede redenen geven om de producten te kopen is in ieder geval iets.
Lees verder.

Zonder veel contact met ‘de straat’, onder elkaar en in de afzondering van hun redactiebunkers, creëren redacteuren van massakranten als The Sun en de Telegraaf een eigen fantasie van de volkswil die wonderwel blijkt aan te sluiten bij the real thing – als je tenminste meetbare data als maatstaf neemt, zoals de bijval van de lezers en de verkochte oplage. Dat was de boodschap van twee eerdere stukken op deze plek. Bij nader inzien is het net zo gesteld met de redacteuren van de zogenoemde serieuze of kwaliteitskranten. Die zijn even in zichzelf gekeerd als hun populistische rivalen. Maar dan zonder die bijzondere antenne voor wat hún lezers ten diepste beweegt.

Deze gedachte komt op door de overgang van de Volkskrant naar het tabloidformaat, die maandag 29 maart zijn beslag kreeg, na maanden van voorbereiding. Het gaat hier even niet over de merites van de nieuwe Volkskrant. Tabloid of broadsheet – het maken van een goede papieren krant kun je met een gerust hart overlaten aan de redacteuren van de Volkskrant. Andere dingen vielen op in de commerciële en journalistieke publiciteit die de overgang de afgelopen weken begeleidden. Daarin domineerde vooral de Volkskrant-redacteur. Lees verder.

De boze burger is bang. Meer bang dan boos zelfs. Zijn woede is de uitlaatklep voor zijn angst. Dat verklaart waarom hij zo boos lijkt, terwijl hij niet heel veel reden heeft voor ongenoegen. Eigenlijk is hij best tevreden. Maar de angst dat hij alles verliest wat hij heeft, zijn welvaart en zijn vertrouwde omgeving, zijn baan en wat hij kent, maken hem redeloos boos.

De bange burger – en ik bedoel niets denigrerends – voedt zijn eigen angst met media. Televisie, krant en internet brengen de laatste vijftien jaar steeds heftiger verhalen van dood en verdriet. De beelden worden allengs confronterender; we laten nu ook dode mensen zien van om de hoek, niet alleen meer uit de Derde Wereld. En als een meisje in Dordrecht wordt vermist, zitten we er bovenop.
Lees verder.

Henk Blanken spreekt van een ‘canard’ als hij terugblikt op de Volkskrant-opening van maandag 12 oktober (”Voortbestaan DSB aan zijden draad”). Een nadere lezing van de tekst van die opening leert dat er geen sprake is van een blunder. Wel laat de kwestie voor de zoveelste keer zien dat journalisten zich verre moeten houden van het doen van uitspraken over wat nog staat te gebeuren. Het optekenen van het verleden is al lastig genoeg.

Even naar de sleutelpassage in het Volkskrant-bericht van die bewuste maandag. Lees verder.