De burger is niet boos, maar bang
De boze burger is bang. Meer bang dan boos zelfs. Zijn woede is de uitlaatklep voor zijn angst. Dat verklaart waarom hij zo boos lijkt, terwijl hij niet heel veel reden heeft voor ongenoegen. Eigenlijk is hij best tevreden. Maar de angst dat hij alles verliest wat hij heeft, zijn welvaart en zijn vertrouwde omgeving, zijn baan en wat hij kent, maken hem redeloos boos.
De bange burger – en ik bedoel niets denigrerends – voedt zijn eigen angst met media. Televisie, krant en internet brengen de laatste vijftien jaar steeds heftiger verhalen van dood en verdriet. De beelden worden allengs confronterender; we laten nu ook dode mensen zien van om de hoek, niet alleen meer uit de Derde Wereld. En als een meisje in Dordrecht wordt vermist, zitten we er bovenop.
Lees verder.
Via de onlangs gelanceerde iPhone-apps van de Volkskrant en NRC Handelsblad kun je elke dag de nieuwe krant kopen. Of ‘m gewoon gratis downloaden als je al abonnee bent. Per krantenpagina zijn de artikelen als afzonderlijke teksten op te vragen. Daarnaast kun je via de app ook artikelen van de krantenwebsites opvragen. Die berichten worden echter getoond in een webpagina die is ontworpen voor een groot scherm. Waarom deze onhandige scheiding tussen actueel (web) en oud (krant) nieuws, 
De Vlaamse Persgroep schrapt 130 banen bij zijn nieuwe bezit, voorheen PCM Uitgevers. In het balboekje van NRC Media, de PCM-dochter die de Persgroep van kartelwaakhond NMa moet verkopen, staan nog twee namen van nieuwe kandidaat-eigenaren, nadat de FD Mediagroep is afgehaakt: een combinatie van het Vlaamse Corelio en investeerder Veronica Holding, en een combinatie van media-ondernemer Derk Sauer en investeerder Egeria. Deze naschokken van een aardverschuiving in het Nederlandse medialandschap werden begeleid door twee openbare debatten, beide in Amsterdam: één over het mediabeleid van de overheid, op maandag 7 december in De Rode Hoed, en één over de staat van de kunstkritiek in de dagbladpers, op woensdag 9 december in De Balie.
De discussie over online nieuws gaat nog maar over één ding: gaat de consument betalen? De verantwoordelijkheid ligt kennelijk bij de klant. De andere kant van de toonbank blijft buiten schot: hoe wordt eigenlijk de prijs bepaald die klanten moeten betalen? Terwijl er in die nieuwswinkel grote veranderingen plaatsvinden: afdelingen worden samengevoegd en personeel ziet banen veranderen. Maar eerst een sprookje…
Henk Blanken 
Zijn de Volkskrant en Het Financieele Dagblad uit de bocht gevlogen met hun ontijdige 
Naar aanleiding van de Zomerreporter-artikelen van Lex Boon heb ik gesteld dat ik zo tien projecten kan noemen met een positieve tendens, tien projecten waaruit elan blijkt, tien projecten waarover prachtige artikelen kunnen worden geschreven of gefilmd. De tien -toekomstgerichte- projecten die het volgens mij ‘verdienen’ te worden beschreven zijn:
Tijdens zijn onderzoek naar de Trafigura-zaak kreeg Volkskrant-redacteur Jeroen Trommelen te maken met ongekende juridische weerstand. Met de vergaande Britse smaadwetgeving in de hand probeert het bedrijf media onder druk te zetten en onwelgevallige publicaties te verhinderen. Samen met enkele buitenlandse collega-journalisten en twee NGO’s sloeg Trommelen de handen inéén. Alles om de waarheid naar buiten te kunnen brengen.
Het is een ‘fundamentele denkfout’ om aan te nemen dat de bezoekers van de Volkskrant-website bereid zouden zijn om te betalen voor informatie op het web. Dat 
