‘Volkskrant en NRC moeten voorbeeld nemen aan The Guardian’
Via de onlangs gelanceerde iPhone-apps van de Volkskrant en NRC Handelsblad kun je elke dag de nieuwe krant kopen. Of ‘m gewoon gratis downloaden als je al abonnee bent. Per krantenpagina zijn de artikelen als afzonderlijke teksten op te vragen. Daarnaast kun je via de app ook artikelen van de krantenwebsites opvragen. Die berichten worden echter getoond in een webpagina die is ontworpen voor een groot scherm. Waarom deze onhandige scheiding tussen actueel (web) en oud (krant) nieuws, vraagt Ferdinand Sennema zich af op zijn blog Het Nieuwe Uitgeven. De Volkskrant en NRC zouden eens moeten kijken naar de iPhone-app van The Guardian. “Deze nieuwsmakers en -brengers benutten de functionaliteit van een altijd online apparaat als de iPhone veel beter.”






De discussie over online nieuws gaat nog maar over één ding: gaat de consument betalen? De verantwoordelijkheid ligt kennelijk bij de klant. De andere kant van de toonbank blijft buiten schot: hoe wordt eigenlijk de prijs bepaald die klanten moeten betalen? Terwijl er in die nieuwswinkel grote veranderingen plaatsvinden: afdelingen worden samengevoegd en personeel ziet banen veranderen. Maar eerst een sprookje…
Henk Blanken
Zijn de Volkskrant en Het Financieele Dagblad uit de bocht gevlogen met hun ontijdige
Naar aanleiding van de Zomerreporter-artikelen van Lex Boon heb ik gesteld dat ik zo tien projecten kan noemen met een positieve tendens, tien projecten waaruit elan blijkt, tien projecten waarover prachtige artikelen kunnen worden geschreven of gefilmd. De tien -toekomstgerichte- projecten die het volgens mij ‘verdienen’ te worden beschreven zijn:
Tijdens zijn onderzoek naar de Trafigura-zaak kreeg Volkskrant-redacteur Jeroen Trommelen te maken met ongekende juridische weerstand. Met de vergaande Britse smaadwetgeving in de hand probeert het bedrijf media onder druk te zetten en onwelgevallige publicaties te verhinderen. Samen met enkele buitenlandse collega-journalisten en twee NGO’s sloeg Trommelen de handen inéén. Alles om de waarheid naar buiten te kunnen brengen.
Met het overlijden van Michaël Zeeman (12 sept.1958-27 juli 2009) is vroegtijdig een einde gekomen aan het turbulente leven van een van de meest markante figuren uit de Nederlandse journalistiek van de laatste decennia. Als criticus, journalist, dichter, redenaar, en discussieleider speelde hij twintig jaar lang een hoofdrol op het podium van het openbare culturele leven: aanvankelijk als stafmedewerker van de Rotterdamse Kunststichting en recensent van NRC Handelsblad, vanaf 1991 als redacteur van de Volkskrant en presentator bij de VPRO, en sinds 2002 als correspondent voor die krant in Rome – een standplaats van waaruit hij zich overigens met dezelfde energie bleef bezig houden met het culturele leven in Nederland.



