Verder niets te zeiken
Onderstaande tekst werd op 4 juni jl. uitgesproken door Jan Tromp ter gelegenheid van het 10-jarig jubileum van de Master Journalistiek en Media (UvA). Tromp is redacteur van de Volkskrant en voormalig adjunct-hoofdredacteur en correspondent in de Verenigde Staten van deze krant.
Laat ik beginnen met een gedichtje, dat wil zeggen met twee strofen uit een gedichtje, althans uit een liedje.
De brand die ze verslaan, meneer
Als ze het land in gaan, meneer
Steken ze zelf eerst aan, meneer
Dat noemen ze een baan, meneer.
Ze hebben geen ethiek, meneer
Geen greintje zelfkritiek, meneer
Verdienen aan paniek
En andermans tragiek
Verdienen aan paniek
En andermans tragiek
Ze loeren dag en nacht, juffrouw
Ze maken je verdacht, juffrouw
Ze zwelgen in hun macht, juffrouw
Gevrees, gehaat, veracht, juffrouw
Moreel van elastiek, juffrouw
Horen in een kliniek, juffrouw
Wanen zichzelf uniek
Of minstens artistiek
Wanen zichzelf uniek
Of minsten artistiek Lees verder.






Waarom het allemaal wel goed zou moeten komen met kranten, als ze maar minder op elkaar gaan lijken.
Binnenkort komt Pieter Broertjes, hoofdredacteur van de Volkskrant, mij eigenhandig de strot afsnijden. Althans, die toezegging deed hij in zijn uitsmijter bij
Zonder veel contact met ‘de straat’, onder elkaar en in de afzondering van hun redactiebunkers, creëren redacteuren van massakranten als The Sun en de Telegraaf een eigen fantasie van de volkswil die wonderwel blijkt aan te sluiten bij the real thing – als je tenminste meetbare data als maatstaf neemt, zoals de bijval van de lezers en de verkochte oplage. Dat was de boodschap van twee eerdere stukken op deze plek. Bij nader inzien is het net zo gesteld met de redacteuren van de zogenoemde serieuze of kwaliteitskranten. Die zijn even in zichzelf gekeerd als hun populistische rivalen. Maar dan zonder die bijzondere antenne voor wat hún lezers ten diepste beweegt.
De boze burger is bang. Meer bang dan boos zelfs. Zijn woede is de uitlaatklep voor zijn angst. Dat verklaart waarom hij zo boos lijkt, terwijl hij niet heel veel reden heeft voor ongenoegen. Eigenlijk is hij best tevreden. Maar de angst dat hij alles verliest wat hij heeft, zijn welvaart en zijn vertrouwde omgeving, zijn baan en wat hij kent, maken hem redeloos boos.
Via de onlangs gelanceerde iPhone-apps van de Volkskrant en NRC Handelsblad kun je elke dag de nieuwe krant kopen. Of ‘m gewoon gratis downloaden als je al abonnee bent. Per krantenpagina zijn de artikelen als afzonderlijke teksten op te vragen. Daarnaast kun je via de app ook artikelen van de krantenwebsites opvragen. Die berichten worden echter getoond in een webpagina die is ontworpen voor een groot scherm. Waarom deze onhandige scheiding tussen actueel (web) en oud (krant) nieuws,
De discussie over online nieuws gaat nog maar over één ding: gaat de consument betalen? De verantwoordelijkheid ligt kennelijk bij de klant. De andere kant van de toonbank blijft buiten schot: hoe wordt eigenlijk de prijs bepaald die klanten moeten betalen? Terwijl er in die nieuwswinkel grote veranderingen plaatsvinden: afdelingen worden samengevoegd en personeel ziet banen veranderen. Maar eerst een sprookje…
Henk Blanken




