WEBLOG: zelfmoord

Zelfmoord: niet doodzwijgen, wel voorzichtig zijn

Zelfmoord briefIn West-Friesland haalde de zelfmoord van een tiener deze zomer de voorpagina van het Noord Hollands Dagblad. De lokale GGZ vindt dat maar niks. Tijd voor een mediadebat. Want de mediacode schrijft voor dat je over zelfmoord zwijgt. Maar de mediacode bestaat helemaal niet. En bovendien heeft de GGZ zelf in West-Friesland  zelfmoord op de agenda gezet.

‘Een macabere hype’, zo omschrijft GGZ-projectleider preventie Niek Kuijper het tijdens het mediadebat deze week. Het debat ging  over zelfmoord in de pers en vond plaats op het hoofdkwartier van het Noordhollands Dagblad in Alkmaar. De zelfmoord van een West-Friese tiener werd deze zomer breed uitgemeten op de voorpagina van de regionale krant. Het artikel vermeldde allerlei details, zoals de plaats waar de jongen voor een trein stapte. De manier waarop de media met de zaak omgingen bezorgt preventiedeskundigen zoals Kuipers ‘koude rillingen’.

Het nieuws werd snel overgenomen in de landelijke media. Met feiten en cijfers werd niet al te zorgvuldig omgesprongen. Zo meldde de NRC dat in Westfriesland 3 zelfmoorden per week plaatsvonden. Later bleek dat een tikfout. Het moesten er drie per jaar zijn. Voorzitter GGZ-Nederland Marleen Barth hamert tijdens het debat voortdurend op die cijfers. “Het zelfmoordaantal in de provincie Noord Holland ligt niet hoger dan in andere provincies.”
Lees verder.

Hoe moeten media berichten over zelfmoord?

Moeten de media rekening houden met imitatiegedrag? Het is een vraag die sinds het verschijnen van Goethe’s roman Die Leiden des Jungen Werther in 1787, toen een aantal jongemannen in navolging van het hoofdpersonage zelfmoord pleegden, regelmatig opduikt. Ook nu is de kwestie weer actueel.

In ongeveer een jaar tijd (tussen 5 januari 2007 en 19 februari 2008) pleegden 17 mensen (in de leeftijdscategorie 15 tot en met 28 jaar oud) in Bridgend zelfmoord. Lees verder.

uitgelicht rss feed icon

Succesvolle participatieve journalistiek: faciliteren in plaats van reguleren

Participatieve journalistiek, oftewel burgerjournalistiek binnen een professionele journalistieke setting, eindigt regelmatig in teleurstelling. Mediaorganisaties zijn ontevreden over de kwaliteit van de journalistieke producten die ‘leken’ aanleveren: “oh mijn god daar is weer zo’n item. Kenmerkend daarvoor is dat het slecht van kwaliteit was en nergens over ging. Ze moeten echt leren wat professioneler te worden”. [...]

lees verder.

COLORS magazine: Het creatiefste collectief van Italië

Onze Zomerreporter vliegt, vaart, rijdt en wandelt door Europa op zoek naar verhalen over creativiteit in de journalistiek. De tweede stop is Italië.
Al jaren publiceer ik artikelen in een Italiaans tijdschrift, zonder dat ik weet of iemand ze leest. Belanden mijn verhalen ongelezen in de kattenbak van een Siciliaanse kater of knipt iemand ze uit [...]

lees verder.

Debat over staatssteun is onaangenaam maar nodig

Venijnig debat tussen geleerden over staatssteun aan de pers. De ene wetenschapper, Columbia-rector Lee Bollinger, pleit voor overheidsfinanciering, naar het Britse model; de andere, Jeff Jarvis van City University New York (CUNY), houdt verbeten vast aan zijn missie: nieuwe, commerciële verdienmodellen voor journalistiek. De eerste heeft de hoop opgegeven dat het nog goed komt, de [...]

lees verder.

Meer uitgelicht.