Onderzoeksthema Second Life, deel IV (b).
Twee interviews met journalisten die berichten over het wel en wee van de bewoners van Second Life: Sarg Bjornson en Walker Spaight. “Linden Lab neemt zo nu en dan contact met ons op om hun ongenoegen te uiten over wat we gepubliceerd hebben.”

Sarg Bjornson
Sarg Bjornson (24) is journalist voor de Metaverse Messenger (M2) in Second Life. Toen hij in oktober 2005 op een website over MMORPG’s kwam zag hij een vacature en solliciteerde hij. In zijn ‘first life’ studeert hij Telecommunications Engineering in Madrid en loopt hij stage.

Hoe betrokken ben je bij de Second Life community?
Sarg: Zo betrokken als de tijd in het echte leven me toestaat. Ik help vooral nieuwe inwoners van Second Life. Ik ben een mentor in een vrijwilligersclub die nieuwkomers ondersteunt. Daarnaast schrijf ik als online journalist voor de M2.

Waarom werk je voor M2?
Sarg: Ik ben gek op schrijven, zowel in het Engels als Spaans, mijn moedertaal. Schrijven voor M2, in het Engels, is een goede manier om mijn schrijfvaardigheid te verbeteren. Toen ik, in Second Life, het gebouw van Metaverse Messenger bezocht dacht ik: waarom niet?

Denk je dat dezelfde ethische standaarden gelden voor het schrijven van een virtuele krant?
Sarg: Absoluut. Ik heb de afgelopen jaren veel onethisch gedrag gezien bij journalisten uit de echte wereld. Vooral als het ging om de heksenjacht in Spanje tegen de roleplaying games. In mijn artikelen probeer ik altijd neutraal te zijn en niet te betrokken te raken bij zaken waar ik over schrijf. Dat lukt niet altijd, want soms ben ik zo enthousiast dat het wel tot de tekst doordringt…

Welk artikel is typisch jouw artikel voor de M2?
Sarg: Het beste stuk dat ik tot nog toe heb geschreven is ‘Till Lag do us apart’ (PDF). Daarin beschrijf ik over intieme relaties in Second Life. Wat houden die precies in? Ik denk dat ik beide kanten van de zaak heb laten zien op een heel objectieve manier.

Walker Spaight
Een derde interview hadden we met Walker Spaight (in het echt beter bekend als Mark Wallace ). Wallace is uitgever en hoofdredacteur van de Second Life Herald en schrijft in het echte leven voor Wired, de New York Times en diverse andere bladen. Enige weken plaatste hij een oproep voor een nieuwe managing editor: “Help Wanted: Underpaid, Overworked Managing Editor of the Second Life Herald”. Deze wordt betaald met 100 echte dollars per maand en moet daarvoor een verhaal per dag schrijven. Op dit moment heeft de Herald duizend unieke hits per dag maar mocht het aantal bezoekers stijgen dan zal het salaris ook toenemen. De Herald is gratis en wordt geheel gefinancierd door advertentie-inkomsten.

Wie werken er voor de SLH en wat doen zij precies?
Spaight: De staf van de SLH bestaat uit mijzelf, ik ben freelance journalist. En we hebben Urizenus Sklar, professor filosofie, en Matthias Zander, student. Overigens zijn dit hun Second Life namen. Op onregelmatige basis krijgen we vanaf een roterende staf die bestaat uit freelance journalisten, artikelen als ze een leuk idee hebben of iets opmerkelijks meegemaakt hebben. Het is lastig mensen op vaste basis te krijgen. De meeste bewoners van Second Life worden geen bewoners omdat ze over anderen willen schrijven.

Waarom schrijf jij voor de SLH?
Spaight: De reden dat ik voor de SLH werk is omdat het een uitgelezen kans is om de gemeenschappen in cyberspace te zien ontstaan. Een tweede reden is dat ik een waardevolle service verleen door een kritische blik te werpen op wat er nu exact gebeurt in deze werelden.

Is de SLH onafhankelijk en welke criteria hanteren jullie voor het plaatsen van stukken?
Spaight: De Herald is compleet onafhankelijk van Linden Lab. Linden Lab neemt zo nu en dan contact met ons op om hun ongenoegen te uiten (of, heel zelden, hun genoegen) over wat we gepubliceerd hebben. Maar, ze hebben geen enkele stem wat er in de krant komt. We staan ons erop voor dat we de luis in de pels zijn, de meest kritische nieuwsbron binnen Second Life. We hanteren evenwel bij het plaatsen van stukken twee belangrijke principes. We publiceren geen off-the-record informatie en we zullen nooit zonder toestemming de ware identiteit van Second Life bewoners onthullen.

Hanteert de SLH dezelfde ethische standaarden zoals die bij papieren (echte) kranten gehanteerd worden?
Spaight: We hanteren min of meer dezelfde ethische waarden als een onderbemande lokale krant. We missen vaak de tijd om diepgravend onderzoekswerk te verrichten voor een verhaal. De SLH is erg opiniërend, maar in tegenstelling tot wat wel eens gezegd wordt, verzinnen we nooit iets.

Wat is de doelgroep van de SLH?
Spaight: Iedereen die in Second Life woont of geïnteresseerd is wat er gebeurt in virtuele werelden.

Krijgen jullie veel reacties van lezers?
Spaight: We hebben een vrij actief lezerspubliek. Hoewel veel mensen ons bekritiseren is ons lezersaantal, sinds we in oktober 2003 begonnen zijn, alleen maar gegroeid.

Wat is het doel van de SLH?
Spaight: We willen slechts een kritisch blik werpen op virtuele werelden en op de manier hoe deze werelden bestuurd worden. Uiteindelijk kijken we het grootste deel van de tijd om naar Jan met de pet.

Waarom hebben jullie geen krant in de wereld zelf?
Spaight: Dat is een kwestie van een gebrek aan middelen. We hebben geen tijd om ons in Second Life ook te laten gelden. Maar we zijn dus op zoek naar een nieuwe managing editor en we hopen dat hij ons hiermee wil gaan helpen.

Conclusie
Het mag duidelijk zijn dat de virtuele wereld op dit moment ontgonnen wordt. Met de unieke openheid van Second Life is het geheel nog niet gezegd dat de gemeenschappelijk en gemoedelijke wereld van Second Life zo open blijft als hij nu is. Nu zijn het nog vooral mensen met een journalistieke en academische achtergrond die het journalistieke debat aanvoeren. Ontwikkelaar Linden Lab doet er alles aan om een goede verstandhouding te houden met haar bewoners. Het is een moedige stap geweest om het intellectuele eigendomsrecht vrij te geven. De cynicus zal hier louter een commercieel motief in zien. Maar als je kijkt naar de plannen van de mannen die aan het hoofd van Linden Lab staan, dan staat Second Life nog maar aan het begin van een in theorie oneindige wereld met evenzoveel mogelijkheden.

De makers hebben al aangegeven in de toekomst de techniek achter Second Life te willen open sourcen. De techniek, bestaande uit enerzijds een grid stuctuur en anderzijds een Lego-achtig bouwsysteem, laat dit ook makkelijk toe. Kijkend naar open gemeenschappen als Wikipedia is er, met een optimistisch blik naar voren, heel wat te verwachten van Second Life. In vergelijking met succesvolle commerciële tegenhangers als World of Warcraft is er een virtuele wereld te winnen. En is het eens te meer aan de bewoners zelf om van deze nieuwe wereld, vol kansen en mogelijkheden, iets unieks te maken. Als studieobject en petrischaal is Second Life nu al meer dan geslaagd!

Al één reactie — discussieer mee!