Wim Fortuyn, commentator van NOVA, schreef de volgende reactie op dit stuk

Dus Pieter Jan Hagens is de Nederlandse Greg Palast. Theo van Stegeren heeft ons de ogen geopend. We zijn hem er dankbaar voor, anders waren we daar nooit achter gekomen. Dan hadden we nog steeds gedacht dat Greg Palast een journalist is die het moet hebben van meedogenloze onthullingen, terwijl Hagens zich juist overgeeft aan actievoeren uit mededogen. Jammer alleen dat Van Stegeren meent dat we ons met misprijzen uitlaten over het initiatief van Hagens en de Avro. Daar is geen sprake van. We constateren alleen dat de Avro een keuze doet die de onze niet is. Niet met misprijzen, maar met argumenten.
Maar Van Stegeren heeft gelijk met Greg Palast: de resultaten van zijn werk zouden in NOVA niet misstaan. We willen onze kijker graag kond doen van alles wat niet deugt, op basis van gedegen journalistiek speurwerk. En daarbij willen we ook best de verantwoordelijken aan de tand voelen, zonodig op bijtende of uitdagende toon. In dienst van de openbaarheid is veel toegestaan – zolang de tegenpartij de kans krijgt zich te verdedigen. Het kiezen van een standpunt kan instrumenteel zijn. Het is een journalistiek stijlmiddel dat niet moet worden verward met partijdigheid.
Net als Palast maken wij ons druk over geheime agenda’s en andere zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Maar dan wel op basis van feiten of op z’n minst gedegen veronderstellingen. Niet op grond van een (politieke) mening. Er zit een wereld van verschil tussen een feitelijke onthulling en een met selectieve feiten ingevulde veronderstelling. Anders geformuleerd: er gaapt een kloof tussen het journalistieke werk van Palast en het pamflettisme van bijvoorbeeld Michael Moore. Een kloof die wij niet willen overbruggen.
Terug naar het Chineesje Hui: het vereist niet al te veel moed om je uit te spreken tegen de opsluiting van kinderen achter tralies. Maar het wordt al ingewikkelder als je je even hard uitspreekt tegen het scheiden van ouders en kinderen – per slot van rekening had de moeder van Hui er ook voor kunnen kiezen haar kind tijdelijk onder te brengen bij een pleeggezin. Dan was hij niet, met zijn moeder, achter tralies beland. Het zijn dilemma’s waar wij de ogen niet voor willen sluiten. Want alleen dan kun je de pretentie van onafhankelijkheid waarmaken.
Mogen we tot slot nog even onderscheid maken tussen de columnist en de journalist Palast? De toon in zijn Newsnightproducties is anders dan de toon in de boeken en stukken die hij a titre personnel schrijft. Niet voor niets laat de BBC bij verwijzing naar de website van Palast weten niet verantwoordelijk te zijn voor de inhoud daarvan. Voor het overige constateren we dat we ons met “de NRC’s, New York Times en Economists van deze wereld” niet in slecht gezelschap bevinden. Maar misschien ziet Theo van Stegeren dat anders.

Nog geen reactie — begin de discussie!