De ex-pedofiele voorvechter van GroenLinks, Herman Meijer, komt niet in de Eerste Kamer. Het illustreert de nieuwe machtsverhouding in de media. En het illustreert de kracht van de conservatieve onderstroom in de samenleving.

We schrijven het voorjaar van 2006. De PVND, ‘pedo-partij’ in de volksmond, staat volop in de aandacht. De gemoederen raken verhit door de aankondiging van een partij die pleit voor legale pedofilie.

Die partij is eigenlijk een logisch eindpunt van de vrije sexcultuur uit de jaren zestog. Sex wordt beschouwd als levensdoel. In het links-liberale establishment wordt een soort ongeschreven ‘recht op sex’ erkend.

De bekende kloof tussen media en publiek is ook hier zichtbaar. Gevestigde media reageren vergoelijkend; ze spreken van een democratisch recht. Herien Wensink, redacteur bij NRC-Handelsblad laat zelfs optekenen: “Pedofielenpartij? Prima toch!”

Op het internet is de toon anders. Men is verontwaardigd. GeenStijl maakt de pedo-partij grondig belachelijk. Andere sites laten zich hatelijker uit. Het gaat hier immers om mensen die hun eigen geilheid belangrijker vinden dan het onbezorgde geluk van een kind.

In juni 2006 wordt Het Vrije Volk geattendeerd op de standpunten van Groen-Links inzake pedofilie. Deze zijn grotendeels gelijk aan die van de pedo-partij [1]. De werkgroep RozeLinks pleit op de website van GroenLinks voor het afschaffen van de leeftijdsgrenzen. Oud-voorzitter van de partij, Herman Meijer, liet zich in dezelfde trant uit.

Anders dan in de gevestigde media, kan GroenLinks op de redactieburelen van HetVrijeVolk op weinig sympathie rekenen. Dit biedt ons een uitgelezen kans om de verontwaardiging over de pedo-partij te koppelen aan het respectabele GroenLinks. Hoor en wederhoor wordt daarbij door ons niet toegepast. Wij claimen geen objectiviteit. Wij stellen onszelf wél tot doel om de vermeende morele superioriteit van links af te breken.

GroenLinks reageert niet, hoewel enkele extreme uitspraken van RozeLinks wel van de website verdwijnen. En Herman Meijer, die door ons expliciet met pedofilie was geassocieerd, wordt gekandideerd als senator. Hij wordt blijkbaar binnen de partijtop niet beschouwd als ‘beschadigde waar’.

Toch pikken gevestigde media het bericht op. In oktober 2006 verschijnt een artikel in De Groene Amsterdammer en in april 2007 lezen we op de voorpagina van Metro: ‘Kandidaat-senator GL is voor pedofilie’. Andere media volgen. Samira Abbos (PvdA) en Raymond van Roon (PVV) reageren verontwaardigd. Herman Meijer komt met een verklaring op de website . Hij stelt van gedachten veranderd te zijn: “Had ik toen geweten wat ik nu allemaal weet, dan had ik nooit meegewerkt aan een versoepeling van het strafrecht voor pedofilie.”

Of de alteratie van Herman Meijer oprecht is, kan ik niet beoordelen. Maar het is in ieder geval onvoldoende om de beeldvorming te repareren. Binnen de gelederen van GroenLinks is er een opmerkelijke actie. Herman Meijer wordt gepasseerd met voorkeursstemmen . Dat moet wel gerelateerd zijn aan pedofilie-ophef rondom Herman Meijer, hoewel niemand binnen GroenLinks dit expliciet zo benoemt.

Wat is de les? Beeldvorming is niet meer het monopolie van de gevestigde media. Toegegeven, bloggers kunnen (nog) geen beeldvorming opleggen, zoals de media dat wél kunnen.

Maar bloggers kunnen een sneeuwbal-effect initiëren. Als die beeldvorming vervolgens resoneert met het publiek, zullen de gevestigde media het oppikken. En dan zullen politici op de rijdende trein springen.

Dat is een barst in het machtsmonopolie van de gevestigde media.

Al 11 reacties — discussieer mee!