doguslogoDe gratis krant Dogus (Opkomst) probeert de integratie te bevorderen door Turken van de eerste en tweede generatie aan het lezen te krijgen. Door een taalachterstand is het voor deze groep lastig zich te informeren over wat er gebeurt in het land van aankomst. Niet iedereen is er echter van overtuigd dat de krant die bijna volledig in het Turks is geschreven, het debat tussen Turken en Nederlanders op gang zal brengen.

Kasim Samutoglu is bestuurslid, secretaris en creatief directeur van de Dogus Mediagroep. Dogus is onderdeel van de stichting Anadolu, een organisatie die zich bezig houdt met het bevorderen van integratie tussen allochtonen en autochtonen. Acht jaar geleden richtte Samutoglu met een aantal andere Turkse mannen de krant Dogus op. “We kennen elkaar vanuit de Rotterdamse moskee Birlik, wat samen betekent.”

Een deel van de Turken in Nederland is de Nederlandse taal niet goed machtig. “Daarom vinden ze geen aansluiting bij de Nederlandse media”, meent Samutoglu. “Er zijn wel veel Turkse kranten, maar die gaan over Turkije en niet over Nederland. We wilden juist over Nederland berichten, mensen in hun eigen taal aanspreken over het nieuws.”

Pesten op een multiculturele school
Commercieel directeur Mehmet Akbulut somt enkele specials op die Dogus de afgelopen maanden maakte. Onder de kop ‘Voetbal, een maatschappelijke drug?’ verscheen een reportage over hoe belangrijk voetbal is voor Turken in Nederland. Een volgende special gaat over het grote aantal echtscheidingen onder jongeren. Wat heeft het instituut huwelijk nog te betekenen? Ook onderwerpen als schoolverlaters en gezondheidszorg komen aan bod.

dogusgazete“We hebben niet echt een politiek standpunt”, vertelt Akbulut. “Er werken hier mensen die rechts zijn en mensen die links zijn.” Zelf schrijft Akbulut columns en commentaren. Omdat hij oud-docent is, gaan die vooral over onderwijs. Over pesten bijvoorbeeld. “Hoe ga je daarmee om op een multiculturele school waar de spanningen tussen groeperingen snel kunnen oplopen?”

In elk nummer van Dogus staat een presentatie van verschillende Nederlandse en Turkse instellingen en hun werkwijze, zoals bijvoorbeeld de politie, GGD, Roteb en de sociale dienst. Verder bevat de krant veel interviews. Voornamelijk met Nederlandse en Turkse beleidsmensen. Zoals de directeur van islamitische basisschool IBS de Dialoog in Rotterdam die vertelt waarom hij vindt dat het speciaal onderwijs goed is voor Nederland. Of Turkse Nederlanders in gemeenteraden of stadsbesturen. Een vast terugkerend onderdeel is een interview met een Turks echtpaar van de eerste-generatie. Zij vertellen over hun ervaringen met immigratie en integratie. Dit zijn vaak vaste lezers van Dogus.

Tweetalig
Sinds vorig jaar heeft Dogus een redactie van professionals. Er werken nu acht mensen fulltime bij de krant. In plaats van maandelijks verschijnt de krant nu wekelijks. Dat is mogelijk dankzij een subsidie van 178.000 euro van het Stimuleringsfonds voor de Pers. Ook de gemeente Rotterdam subsidieert Dogus. Verder wordt Dogus betaald door advertenties.

De krant heeft nu een oplage van ongeveer 15.000 stuks. Deze worden uitgedeeld bij moskeeën, winkels en bakkerijen. Daarnaast zijn er 1300 abonnees, vertelt Samutoglu. “De reacties zijn fantastisch, mensen kijken naar ons uit. Als de bezorging laat is, worden we meteen veel gebeld. Voor veel mensen zijn wij het enige nieuws dat ze krijgen over Nederland.” Dogus wil het verspreidingsgebied uitbreiden. “We hebben nu Noord en Rijnmond, maar willen ook Midden- en Zuid-Nederland voorzien van een eigen Dogus. Dat is nog even toekomstmuziek.” Een van de volgende doelen is om meer tweetalig te werken.

Volgens Giovanni Massaro van Mira Media (een landelijk kenniscentrum op het gebied van media in de multiculturele samenleving) zou dat laatste geen overbodige luxe zijn. Hij heeft een dubbel gevoel bij Dogus. “Het is mooi dat de krant een doelgroep bereikt die normaal lastig blijkt aan te spreken. Tegelijkertijd willen ze het debat op gang brengen tussen Turken en Nederlanders. Maar de krant is voorlopig nog bijna volledig Turks. Dan weten wij niet wat in hún leefomgeving gebeurt. Ik kan de krant niet lezen, dus ik weet niet wat ze schrijven.”

Al één reactie — discussieer mee!