Ik lees zo links en rechts weer negatieve uitlatingen over de onvolprezen en gelouterde Peter R. de Vries. Wat bezielt deze criticasters toch? Is het onkunde, domheid, jaloezie? Het is toch niet zo moeilijk om te erkennen dat deze man die al zo lang op geheel eigen wijze de misdaad heeft bestreden, nu zelfs een verdienstelijke poging heeft gedaan om ons strafrecht te democratiseren. Waarom zouden we dit overlaten aan een logge overheid die rond het strafproces zoveel verstikkende regels en regeltjes heeft laten ontspruiten dat in een woud van justitiële missers en vormfouten steeds meer schuldigen vrijuit gaan en onschuldigen achter de tralies verdwijnen?

Een fatsoenlijke burger begrijpt er niets meer van en het is dan ook niet voor niets dat de koene misdaadverslaggever ooit op het Haagse Binnenhof die normaal denkende kiezer wilde gaan vertegenwoordigen. Maar toch denk ik dat we blij mogen zijn dat die politieke missie is mislukt en dat De Vries behouden is gebleven voor het medium televisie. Want juist hier kan hij de strijd voor het welzijn van de burger op twee fronten blijven voeren. Het volk meer invloed geven op het strafrecht en de grenzen van de televisiemores zoveel mogelijk oprekken.

Misschien mag ik, heel kort, de tot nu toe ondenkbare mogelijkheden schetsen. Allereerst de opsporing van de criminelen, De Vries wees ons de weg. Rust journalisten en automobielen uit met verborgen camera’s en ga op zoek naar televisiegenieke boeven. Nu schijnt onze misdaadverslaggever over een redactie van niet meer dan twintig mensen te beschikken en dat is natuurlijk veel te weinig. Die ondersteuning zou moeten worden uitgebreid tot zo’n vijfhonderd redacteuren die allen uiteraard het journalistieke verschoningsrecht dienen te krijgen die onze minister van Justitie en de NVJ zo gaarne wensen.

Om het gehele veld van Justitie, OM en Rechtspraak echt wat te moderniseren zullen we nog veel verder moeten gaan. Wat is erop tegen om alle lieden die in de ogen van de wakkere De Vries-speurders verdacht zijn op te sluiten in een met camera’s volgehangen Big Brother-studio. Dat is pas functioneel televisieamusement en het zal miljoenen kijkers trekken. Daarna zullen ook de rechtszittingen van hun vormelijke en vastgeroeste plichtplegingen moeten worden ontdaan. Een rechter, en wat mij betreft mag dat in alle gevallen Peter R. de Vries zijn, bijgestaan door een democratische gekozen officier van justitie en een advocaat die bij voorbaat als partijdig gewantrouwd dient te worden, leidt de zitting in goede banen. Vervolgens beslist de televisiekijker vanuit de huiskamer over de strafmaat. Kan het democratischer?

En nog steeds zijn de televisiemogelijkheden niet uitgeput. Als de schuldige eenmaal in de gevangenis is verdwenen staan ook daar overal camera’s opgesteld. En bij ieder verkeerd woord of foute handeling wordt het publiek nogmaals in de gelegenheid gesteld om een bindend oordeel vellen. Dit democratische vergezicht heeft Peter R. de Vries voor ons geopend en we kunnen er nu al vergif op innemen dat de zeven miljoen kijkers die hij met zijn Arubaanse uitzending scoorde nog maar het begin is van een massale en verlekkerde aandacht die zal volgen. Misdaad, amusement en een massale eigenrichting vormen weliswaar een explosief mengsel maar voor een nationaal volksvermaak dienen die reserves maar te wijken.

Peter de Vries heeft het aangetoond, het strafrecht IS een televisieshow.

En om even al het cynisme te vergeten, dat is een tamelijk beangstigend vooruitzicht. Zeven miljoen kijkers en te veel vertegenwoordigers van de media die wegzinken in het drijfzand van een bedenkelijke provocateur en een gedrogeerde leugenaar zou ons de stuipen op het lijf moeten jagen.

Aad van den Heuvel

Al 5 reacties — discussieer mee!