Als “journalist” voel ik mij door de oproep van Jowi Schmitz en Annette Birschel behoorlijk gekwetst. Sterker nog, ik vind dat Jowi en Annette een buitengewoon polariserend, tendentieus en nodeloos stigmatiserende oproep hebben geplaatst. Was ik boven de vijftig geweest, dan ging er nu zeker een mail naar de Raad voor Journalistiek.

Want hoe komen twee freelance journalisten erbij hoofdredacteuren op te roepen tot het willekeurig weigeren van nieuws? Dat is toch je reinste discriminatie! Alsof alle uitspraken van Wilders, of van zijn PVV, over moslims gaan en slecht zijn. Jowi en Annette zijn er kennelijk voorstander van om al het Wilders-nieuws over één kam te scheren en willen Wilders persoonlijk aanpakken op zijn beleid. Terwijl het niet over personen gaat maar over democratische besluitvorming. Bovendien mag je niet alles over één kam scheren, want dat is discriminatie en veroordelend en dus zielig voor ieder die over die kam wordt geschoren.

Elitair intellectualisme
Als Jowi en Annette hadden opgeroepen tot een boycot van al het Joodse nieuws (en nieuws over het Oude Testament), dan waren zij allang afgeserveerd en veroordeeld wegens antisemitisme.

Wat dat betreft zou je kunnen stellen dat Jowi en Annette, twee namen die net zo helder en luid klinken als “Wanda” en “Perez”, nu toch een beetje op het verkeerde moment komen met hun dwingende en ietsiepietsie pathetische oproep tot het censureren en weghouden van de werkelijkheid. Bovendien getuigt het nou niet bepaald van enige journalistieke kennis of journalistieke integriteit om meteen maar alle hoofdredacteuren op te roepen tot het boycotten van een volksvertegenwoordiger die door een paar honderdduizend enthousiaste stemgerechtigde Nederlanders in de zetel wordt gedrukt.

Misschien hadden Jowi en Annette het idee dat het gratuit en bijna op Kluuneske wijze strooien met niet ter zaken doende citaten van dode schrijvers en denkers enig gewicht in de schaal legt? Me dunkt dat zoiets eerder wijst op een verregaande vorm van elitair intellectualisme dan op een weloverwogen en doordachte oproep tot boycot. Kennelijk mag de lezer uit al die geciteerde wijsheden concluderen dat de beide dames heus wel voldoende hebben gelezen om te kunnen bepalen wat wel en wat niet goed is voor de krantenlezer en televisiekijker. Harry de Winter en Francisco van Jole zijn in dat opzicht GOED en Geert Wilders is dus FOUT.
Een eenvoudig maar niet minder Wilderiaans-dogmatisch wereldbeeld. Het is dat de beide dames Jowi en Annette niet over een verlosser spreken, anders zou het niet overdreven zijn om te stellen dat zij een ware religie aanhangen.

Wilders-ontkenners
Hoe dan ook, ik voel mij gekwetst. Ik wil namelijk wél nieuws over Wilders, en zeker over zijn uitspraken, brengen. Zoals ik ook nieuws over andere politici, opiniemakers, mediamensen, filmmakers, programmamakers of Vox Populi wil brengen. De oproep aan de hoofdredacteuren tot het boycotten van dit nieuws impliceert echter dat ik mij als journalist op een negatief en kwalijk terrein begeef wanneer ik het nieuws versla en de plannen, en mening, van een gekozen volksvertegenwoordiger weergeef. Dat vind ik raar en pijnlijk. Ik denk namelijk te weten dat ik er goed aan doe, voor al mijn lezers, wanneer ik feiten weergeef zoals zij bestaan. Niet bij de gratie van mijn voorkeur of dogma maar bij de gratie van het feit an sich.

Jowi en Annette hebben zich met deze oproep niet alleen volslagen belachelijk gemaakt, zij hebben zich ook aan een zijde geplaatst (de zijde waar wij ook verlichte grootheden en Wilders-ontkenners als Rutger van Santen, Rene Danen en Harry de Winter aan kunnen treffen), en dat is nou precies wat je NIET moet doen als journalist. Dat hadden Jowi en Annette toch moeten weten. Of zouden ze niet genoeg gelezen hebben en al hun citaten uit een citatenboekje getrokken hebben?

Weet u wat, ik sluit af met een citaat. Dat staat namelijk zo geleerd:

“Elke samenleving heeft haar zwakke punten, haar wonden. Leg uw vinger op de wond en druk goed hard.” – Michel Houellebecq.

Al 25 reacties — discussieer mee!