“Iedere journalist die niet in staat is zijn eigen camerawerk te doen is niet geschikt voor zijn vak en moet je ontslaan.” Dat zei Michael Rosenblum 4 maart op de DNA (Digital News Affairs) bijeenkomst in Brussel. Voor wie hem niet kent: Rosenblum is de ‘nieuwe’ profeet in de wereld die televisie heet! Welk congres of welke bijeenkomst je ook bezoekt, hij staat bovenaan de sprekerslijst. Hij doet dat zeker niet onverdienstelijk, dat toespreken van congressen. Sterker nog: hij doet dat heel goed en zeker humoristisch. De luisteraars hangen vaak aan zijn lippen.

Dat hij niet alleen een goede spreker is maar zeker ook een goed zakenman blijkt wel als je gaat kijken op de site van het Rosenblum Institute of de site van RosenblumTV. Daar is overigens ook helemaal niets mis mee maar het zet zijn uitspraken wel in een perspectief.

Profeet
Hij stelt zich op en wordt gezien als een profeet van het enig ware geloof in de televisiewereld. De boodschap die hij uitdraagt komt er in het kort op neer dat door de ontwikkelingen in de techniek, kosten en hanteerbaarheid, one-man bands inhoud het best op video kunnen vastleggen. De toekomst is aan de camjo (camera-journalist). Iedereen die dat niet kan, wil, of er andere bezwaren tegen heeft, is volgens Michael op zijn minst een loser, iemand uit de prehistorie en moet eruit!

Camerateams zijn een waste of money, verslaggevers die niet zelfstandig kunnen werken zijn absoluut niet geschikt voor hun vak. Ik noem de man een profeet, om de simpele reden dat hij zelf de wereld indeelt in believers en non-believers. Je ben voor of tegen hem en als je tegen bent, deug je niet voor het vak.

Boekhouders
Ook in Nederland heeft deze school de afgelopen jaren opgang gemaakt. Voor boekhouders was deze ontwikkeling het ultieme argument om bezuinigingen op redacties mogelijk te maken, want al die dure camera’s / auto’s / cameramensen waren tenslotte helemaal niet nodig. In het buitenland zijn er immers stations die helemaal draaien op de camjo…

Maar ook inhoudelijk had men van Rosenblum gehoord dat je op zijn manier alleen maar echt dicht bij het nieuws kunt komen zonder al die technische rimram. De echte verhalen kunnen tenslotte alleen maar worden opgetekend als je je heel dicht op het onderwerp bevindt.

Binnen de regionale omroep is de camjo heilig verklaard. Studenten van de scholen voor journalistiek zouden niet meer op stage kunnen als ze niet eerst op de scholen geleerd werd hoe te functioneren als camjo.

En iedereen hanteert daarbij dezelfde argumenten:
– betere verhalen
– met hetzelfde geld veel meer kunnen doen

Beeldkader
Maar kloppen die argumenten wel? Krijg je door camjo betere verhalen? Dat is denk ik maar zeer de vraag. Iedereen met enig verstand van zaken moet zich kunnen voorstellen dat er situaties zijn waarbij dit absoluut niet gaat werken. Denk daarbij aan situaties met enige hectiek, of persconferenties waar je als verslaggever je echt wilt focussen op de inhoud en niet op beeldkader of audio.

Of als je als verslaggever een verhaal wilt vertellen door in beeld niet alleen een stand-upper te maken maar door actief aanwezig te zijn. Hoe volgt de camera je?

Zo zijn er tientallen, zo niet honderden situaties te bedenken waarin het werken zonder cameraman stevige gevolgen heeft voor de kwaliteit van het verhaal dat je wilt maken en uitzenden.

Draaiuren
En kun je meer doen met dezelfde middelen? Als je alle verslaggevers en cameramensen die je nu in dienst hebt stand-alone laat werken krijg je zo op het eerste oog natuurlijk meer verhalen. Want een verslaggever en cameraman apart leveren het dubbele op van normaal opereren. Maar is dat ook echt zo?

Ik denk het niet. Als er met een cameraman gewerkt wordt, stuur je via je productiebureau de tijd aan die een verslaggever aan een klus werkt. Bij ons (Omroep Flevoland) is dat, gemiddeld, twee draaiuren. Dan wordt de cameraman geacht terug te zijn c.q zich aan te sluiten bij een verslaggever voor de volgende klus. Je kunt dan uitrekenen dat 1 cameraman en 4 verslaggevers evenveel productie draaien als 4 maal een camjo. Alleen, op deze wijze kan een verslaggever (+ camerateam) echt twee verhalen maken op een dag! Dus door er één cameraman aan toe te voegen verdubbel je de capaciteit. Dat is dus een verhoging van de capaciteit van 50% t.o.v. camjo.

En ja, ook bij ons monteren de verslaggevers zelf. Daarbij komt dat bij omroep Flevoland de verslaggever vaak niet alleen twee televisieverhalen op een dag maakt. Door de compleet geïntegreerde werkwijze is die verslaggever in staat met de audio die hij toch heeft (eventueel aangevuld met wat extra materiaal dat hij niet gebruikt voor televisie) ook radio van een item te voorzien.

Audio bij camjo is een zwak punt, dat zal zelfs de meest fervente voorstander van camjo-gebruik niet ontkennen. De kans dat je die audio voor de radio kunt gebruiken is klein, zeer klein.

Religie
Je hoeft nou niet direct voor accountant gestudeerd hebben om in te zien waar de meeste efficiëntie te halen valt.

In Rosenblums religie zijn, door logisch nadenken, wel degelijk wat gaten te schieten. De camjo heeft een toekomst, daar waar hij inhoudelijk een toegevoegde waarde creëert. Het is zeker niet zo dat het werken met camjo heel efficiënt is. Daarnaast heeft de camjo ook inhoudelijk behoorlijk veel nadelen. Op sommige momenten kan het een goed middel zijn om te gebruiken, maar ook niet meer dan dat.

Wantrouw de profeten die het allemaal weten, stop zelf nooit met nadenken!

Al 9 reacties — discussieer mee!