Ruim 1800 hoofdredacteuren, uitgevers en aanverwante specialisten zijn vier dagen bijeen in het Zweedse Gothenburg. De World Association of Newspapers (WAN) en het World Editors Forum (WEF) houden er hun jaarlijkse congres. Bart Brouwers, hoofdredacteur van Sp!ts, doet verslag.

Innoveer of sterf, zo klonk het al eerder uit de mond van de WAN. Vandaag kreeg die boodschap wat meer reliëf – inclusief mogelijke routes – via Juan Senor van de Innovation International Media Consulting Group. “Wat we doen is marginaal, we smeren wat lippenstift op een varken. Maar dat zal ons niet baten. Bereid je voor op een serieuze hartoperatie.”

Belangrijk onderdeel daarvan is een totaal anders vormgegeven redactievloer, compleet met andere namen voor de mensen die daar het werk moeten verrichten. Een uitgewerkte bouwtekening laat het zien: een superdesk is het centrale hart van de redactie, met daaromheen een radarfunctie (waar research plaatsvindt), een community desk (waar constant contact is met je publiek), een planningsdesk (waar alle interne bewegingen worden bijgehouden en van iedere individuele redacteur bekend is waar die op welk moment dan ook mee bezig is) en daaromheen een digitale videomuur waarop constant te zien is wat er binnen en buiten de redactie gebeurt. De verantwoordelijken heten er macro-editors vanwege hun multimedials inzet.

En met een beetje goede wil stelt die redactie zich open voor de wereld door ook de camera’s en microfoons constant op zichzelf te richten: de transparant newsroom (zoals bij de Spokesman Review in Spokane) in plaats van het oude fortress.

Veel van de ideeen zijn her en der al zichtbaar, ook in Nederland, maar Senor hamert op een veel compromislozere ommeslag. “Een halve geïntegreerde newsroom bestaat niet.”

Voorbeelden van hoe het niet moet, had de Innovation Group voldoende. Oprichter Juan Antonio Giner: “Kijk maar naar veel kranten zoals ze nu overal om ons heen bestaan: ze zijn saai, veranderen niet, brengen het nieuws van gisteren, nemen geen risico’s, beledigen hun lezers, liegen tegen de adverteerders, houden de politici te vriend, hebben het over instellingen in plaats van mensen, communiceren niet met hun publiek, worden abominabel gedrukt, vergeten hun slechte managers te ontslaan, huren geen talenten in en verwachten desondanks wonderen.”

Maar lichtpuntjes zijn er ook, bijvoorbeeld bij dBalears, Eleftheros Typos, en La Vanguardia. Waarom zij het wel begrepen hebben? Giner: “Wilde ideeën, anders willen zijn, de lezer laten lachen, prachtige verhalen brengen, schitterende vormgeving, raise hell met groot aansprekend nieuws en heel veel groot journalistiek talent.”

Maar het kan nog beter, beweert Senor. Om vervolgens zijn ultieme bewijs te laten zien in een proefkrantje op iets minder dan A5-formaat, prachtig gedrukt en met wat beter papier zodat het de uitstraling heeft van een magazine. Onder de werktitel 30/30 (“deze krant is te lezen in 30 seconden en in 30 minuten”) heeft hij het over “journalistieke kaviaar, in plaats van de soep die we nu veelal krijgen”. Een beetje een dagelijkse The Economist, volgens de bedenker. Getest en wel, dus klaar om overal op de wereld te gaan uitproberen. Al heeft Senor dan wel graag dat er eerst even een bezoek gebracht wordt aan de patenthouder: Senor zelf dus.

Bart Brouwers

Journalist, blogger, writer, cyclist. Full professor in Journalism Groningen University.
Profiel-pagina
Al één reactie — discussieer mee!