Uit noodzaak geboren, maar inmiddels een erg fijn extraatje. Het opzetten van de misdaadblog op de site van het Eindhovens Dagblad moet de band met de lezer versterken en diezelfde lezer ertoe bewegen om tips en informatie door te spelen. De blog heeft hiermee twee functies: informeren en genereren.

Met dat laatste doel ik op het vergaren van tips. In de acht jaar dat ik als politieverslaggever voor het Eindhovens Dagblad werk, is de informatietoevoer vanuit de politie steeds schraler geworden. Het begon met het (landelijk) afschaffen van de politiescanner. Met de invoer van het landelijke, niet afluisterbare communicatienetwerk C2000 viel een groot deel van onze informatievoorziening stil. We hoorden niet langer meer over vervelende jongeren in een wijk, we bleven ook verstoken van meldingen over potloodventers, inbraken of hardrijdende aso’s en kregen moorden en steekpartijen voortaan pas uren later door.

Want de politie besloot ons wel te trakteren op een zogenaamd persalarm. Via de persvoorlichters krijgen we voortaan bij ernstige calamiteiten, lees: grote branden, ongevallen en moord en doodslag, een telefoontje . Dat is een ingesproken boodschap. Die bereikt ons pas als zowel de eerst opgeroepen agent en zijn baas hebben besloten een voorlichter (wakker) te bellen. Die moet dan de boodschap inspreken, waarna wij hem via een soort voicemail weer horen. Bij doden doen ze dit natuurlijk pas wanneer het hen uitkomt en de vertraging is doorgaans sowieso een uur.

Toestemming
De regiopolitie Brabant Zuid-Oost besloot ongeveer een jaar geleden bovendien om alleen nog persberichten uit te geven over haar eigen successen. Persvoorlichters scannen dagelijks de lijsten met aanhoudingen op vermeldenswaardige succesvol afgeronde incidenten en selecteren daaruit berichten om aan de media door te geven.

Soms wordt ook een opsporingsbericht uitgedaan, de media wordt dan vriendelijk verzocht zo’n getuigenoproep uit te zenden. Het incident waar het dan om gaat, bijvoorbeeld een verkrachting of aanranding, is dan niet zelden een week geleden.
Agenten op straat en hun leidinggevenden hebben bovendien een spreekverbod voor directe contacten met de pers gekregen. Niet langer mogen ze bij een aardige of belangrijke zaak een journalist bellen, nee, ze moeten toestemming vragen bij de voorlichters. Die kijken dan of ze er zin in hebben, tijd voor hebben en het nut ervan inzien.

Strijd tegen bureaucratisering
Al met al kregen we steeds vaker een ongemakkelijk gevoel bij deze gang van zaken. Als journalist kan je tegenwoordig in deze drukke tijden niet langer voortdurend op straat zijn. Omdat we er ondanks voortdurende gesprekken en overleg met de politie bovendien niet in slaagden de informatievoorziening te verbeteren, besloot ik het weblog www.ed.nl/misdaadblog op te zetten. Elders op het web zag ik succesvolle voorbeelden (www.misdaadjournalist.nl bijvoorbeeld).

Het is een wapen geworden in de strijd tegen de bureaucratisering bij de politie én hun eenzijdige informatiebeleid. In het misdaadblog vertel ik over mijn werk, leg ik uit waarom ik keuzes maak en vraag ik mijn lezers om hulp. En dat werkt. Hoewel ik meer reacties op de blog zelf had verwacht, weten lezers me wel via de mail te tippen.

Opvallend is dat we in de eerste week direct drie meldingen doorkregen van ernstige incidenten, zoals de berovingen van een buschauffeur en een taxichauffeur en de overval op een treinreiziger. Incidenten die de politie het liefst binnenskamers houdt.

Levensverhaal
Ik leg er ook in uit waarom we bepaalde dingen niet kunnen melden. Het is steeds een zoektocht naar eerlijk zijn over het feit dat we het niet eens zijn met het mediabeleid van de politie en het waken voor ‘politie pesten’. De tips die ik krijg zijn goed. Mensen blijken ook eerder geneigd te zijn om hun levensverhaal, hun problemen te delen. Het levert niet altijd een verhaal op, maar wel de interactie die onontbeerlijk is voor een journalist.

Stof voor de blog is er genoeg. Ik moet vaak dagelijks kiezen uit meerdere onderwerpen. Qua tijd is het een extra belasting die ik nu ook vaak in de avonduren, thuis, vervul. Maar het is ook erg bevredigend. Ook politiemensen reageren er op, van hoog tot laag. Feit is dat ook de voorlichtingstak zich merkbaar geraakt voelt. Niet langer is hun niet-meewerken iets tussen hen en de krant. De lezers, hun burgers, zijn deelgenoot van hun en onze keuzes.

Filmpjes moeten de lezers bovendien het idee geven dat ze iets extra krijgen. Een filmpje van een afgebrande hennepkwekerij, gemaakt met mijn Nokia 95, werd zo’n 450 keer bekeken. We plaatsen ze via Youtube online.

Ik geef mezelf aardig bloot in de blog. Geef soms –altijd achteraf- ook mijn mening over bepaalde zaken. Dat werkt goed, want met name politiemensen reageren daar weer op je ze eens spreekt. Het houdt je scherp. Feit is wel dat het blog niet om mij draait. Het is een prachtig middel, maar geen egodocument.

Meer weblogs van het Eindhovens Dagblad op: www.ed.nl/mening/weblogs/

Al 11 reacties — discussieer mee!