geldBetalen voor websites van kranten begint net zoiets te worden als het verbreden van een snelweg of het herinvoeren van kernenergie: voorstanders blijven erover zeuren tot het er een keer van komt. Maar het zal mislukken.

Een van de actiefste voorstanders is Rupert Murdoch. Dat maakt het onderwerp op slag actueel, want Murdoch gaat over massa’s bedrijven waarvoor dit relevant is, waaronder kranten als de New York Post en in Engeland The Sun en The Times. Murdoch heeft gezegd dat hij een einde wil maken aan het ‘malfunctioneren’ van krantensites, waarmee hij bedoelt dat ze gratis toegankelijk zijn. Het mediaconglomeraat MediaNews heeft met zoveel woorden bekendgemaakt dat betaling voor zijn websites zal worden gevraagd. Wanneer of op wat voor manier is daarbij niet gezegd. MediaNews heeft 54 kranten waaronder de Denver Post, de Detroit News, de Salt Lake Tribune, en de San Jose Mercury News. Ook de New York Times en in Engeland The Guardian broeden op plannen om tol te heffen voor hun sites.

Het is duidelijk dat het instorten van de advertentiemarkt de geesten hiervoor heeft rijpgemaakt, dus het zal wel gebeuren. Echter, wie zegt dat de consument guller is dan de adverteerder?

Denkfouten
Murdoch en zijn bondgenoten wijzen op de tegenstrijdigheid in de modellen van papieren publicaties en websites. Als je voor de ene vorm abonnementsgeld vraagt is het raar dat voor de andere vorm niet te doen. Het is ook onrechtvaardig tegenover de koper van een abonnement of los nummer om dezelfde content op het web weg te geven. Je devalueert je eigen product ermee. Bovendien, als dat product ‘op papier’ waardevol is, dan moeten bezoekers van de website toch ook bereid zijn ervoor te betalen?

Dat mag logisch lijken, het is een serie denkfouten. Het perspectief moet niet dat van de bladenboer zijn. Immers, niet alle nieuwssites zijn gekoppeld aan betaald papier. Er zijn websites van gratis kranten. Er zijn websites van omroepen, en of die nu commercieel zijn of niet, ze zijn niet gewend het publiek langs een kassa te sturen. En dan zijn er natuurlijk nog websites die niet een afgeleide zijn van een oud medium, zoals Nu.nl en GeenStijl. Geen van alle piekert erover de toegang tot zijn pagina’s te bemoeilijken. Het is opmerkelijk hoe alleen verkopers van papier pruttelen over de waarde van hun product en hoe die door internet wordt ondermijnd. Voor moderne mediabedrijven is de waarde van hun product niet wat ze de bezoeker kunnen laten betalen, maar wat ze er zelf mee kunnen verdienen.

Het perspectief moet daarom het perspectief van de lezer zijn. Die zal altijd gratis professionele bronnen van nieuws kunnen vinden. Google en andere zoekmachines zullen deze graag helpen vinden, en het valt niet uit te sluiten dat Google News in de zoekresultaten zal aangeven welke bronnen gratis zijn. Alleen voor voldoende specialistische content valt geld te vragen, bijvoorbeeld die van de Financial Times en mogelijk lokaal nieuws.

Tolpoort
Dat ook de New York Times weer denkt aan geld vragen is opmerkelijk. Tussen 2005 en 2007 zat een aantal columns van de NYT achter een tolpoort. Dat leverde zo weinig op en was zo desastreus voor de pageviews (en maakte daardoor de columnisten zo chagrijnig) dat de proef werd beëindigd. En dat terwijl niet voor niets gekozen was voor columns: gezichtsbepalende inhoud die nergens anders te vinden is en waar lezers een band mee hebben. Maar dus niet als het geld kost.

Nu heeft de NYT, het moet gezegd, een origineel plan: voor iedere bezoeker een gratis quotum en betalen wanneer je dat overschrijdt. Dit zal ertoe leiden dat mensen precies uitrekenen hoe ze het quotum optimaal kunnen besteden. Het valt te verwachten dat er programmaatjes zullen worden verspreid om dit te helpen beheren, of erger, om het systeem te hacken en toch onbeperkt gratis te kunnen lezen.

Als ik betrokken was bij een pure website – wacht, dat bén ik! – zou ik het zo bekijken: die papierhandelaars hebben het makkelijk. Ze hebben in hun abonnementen een mooie traditionele bron van gratis geld, dank zij al die malle lezers die een jaar van tevoren geld afdragen voor iets wat ze nog niet eens hebben gezien. Laten de uitgevers daar blij mee zijn en strategieën verzinnen om deze luxe zo lang mogelijk te laten duren. Des te meer tijd hebben ze om te bedenken hoe je écht zaken doet op internet.

Dit artikel verscheen eerder op PlusPost.

Al 4 reacties — discussieer mee!