geld‘Subtropisch schaatsen’ kopte Vrij Nederland enkele weken geleden ons artikel over de Olympische Winterspelen van 2014 aan de kust van de Zwarte Zee. Het artikel leverde ongelofelijk veel respons op. Is dit waar en hoe is het ooit zo gekomen dat het IOC hier winterspelen liet organiseren, waren veelvoorkomende reacties. Voor 2635 euro kon Vrij Nederland het artikel + fotografie van ons kopen. Kosten: 6.500 euro (zonder honorarium), want we fotograferen analoog en we zijn liefhebbers van zogeheten slow journalism, journalistiek met aandacht en tijd voor het onderwerp en gebied. Pas als je een gebied echt in de botten hebt kan je er met recht over spreken, schrijven en je fotografie erover verantwoorden, denken wij. Het is natuurlijk onze keuze om zo te werken. Het kan ook anders. Maar wij vinden het een logische keuze.

Vorige week praatte ik met een journalist (met vaste aanstelling) die vaak naar conflictgebieden reist. Hij maakt er mooie artikelen over, maar klaagt wel dat hij zijn stukken alleen maar geplaatst krijgt als ze uit de ‘hot spots’ komen, de conflictgebieden in het land. Andere stukken krijgt hij niet aan de man gebracht. Het is moeilijk om van autonome documentairejournalistiek in Nederland je beroep te maken. Als correspondent of journalist in loondienst word je toch vaak geleid door je budget of door de waan van de dag. Als freelancer moet je op zoek naar de ‘sexy’ gebieden – of naar die gebieden waar je ergens een Nederlandse link in een verhaal kwijt kan. Dit Vrij Nederland-verhaal was ‘sexy’. Dat trucje kunnen we – uit dezelfde regio – de komende jaren niet al te vaak herhalen natuurlijk.

Een tientje per jaar
Met ‘The Sochi Project’ proberen fotograaf Rob Hornstra en ik, schrijver en filmmaker Arnold van Bruggen, deze val te ontlopen. Wij willen een relatief klein, maar indrukwekkend en complex gebied gedurende vijf jaar vastleggen. En daarbij worden we geholpen door een belangrijk evenement aan het einde van die vijf jaar: de Olympische Winterspelen van 2014 in Sochi, Rusland. Een evenement aan de rand van conflictgebied Abchazië en een paar honderd kilometers verwijderd van beruchte republiekjes als Tsjetsjenië, Ingoesjetië en de twee Ossetië’s. We hopen dat we voldoende donateurs, liefhebbers van documentairejournalistiek, van mijn vertel- en filmkunst, van Rob Hornstra’s fotografie, liefhebbers van de regio, van de Olympische Spelen, criticasters en noem zo maar op over de streep weten te trekken om ons project te ondersteunen. Financieel. Het kan al vanaf een tientje per jaar.

The Sochi Project is voor ons een manier om documentaires en journalistiek van hoge kwaliteit te maken. Het is nog geen verdienmodel. Met de donatiewebsite vragen we aan onze donateurs om ons te helpen de kosten te betalen. En daar krijgen ze veel voor terug. Exclusieve publicaties, fotoprints, collectors editions van Rob Hornstra en toegang tot de website met veel meer verhalen en achtergronden dan ooit gepubliceerd zouden kunnen worden. En doordat die donateurs meehelpen dit monsterproject mogelijk te maken, worden wij in staat gesteld fotografieseries, artikelen en films te publiceren, waardoor wij die 2,5 maand per jaar in Sochi en omgeving (en het vele campagne- en update-werk in Nederland) kunnen verantwoorden.

150.000 euro
The Sochi Project is geen experiment. Daarvoor zijn wij het veel te serieus aangegaan. We hebben gekeken naar vergelijkbare initiatieven als spot.us en kickstarter.com. Bij dergelijke projecten gaat het vaak om een gezocht geldbedrag van tweehonderd dollar tot maximaal vijfduizend. Wij zijn op zoek – schrik niet – naar een totaalbedrag van tegen de honderdvijftigduizend euro over vijf jaar. Elke jaar moeten we dus voor dertigduizend euro aan donateurs binnenhalen als we ons project optimaal willen uitvoeren. Na drie weken campagne zitten we al op vierduizend euro en we geloven dat serieuze donaties pas na enkele weken en maanden gaan volgen.

Eerlijkheidshalve moeten we erbij zeggen dat we niet de enige zijn die in dit project geloven. Het fonds BKVB in Amsterdam gelooft er ook in en heeft de start van het project mogelijk gemaakt. Ontwerpers Kummer & Herrman in Utrecht blijven ons project vijf jaar lang vorm geven op basis van een vast, laag, percentage van de donaties. En steeds meer donateurs geloven erin natuurlijk. Van heinde en ver komen tientjes en meer binnen. Het zou mooi zijn als het ons lukt. En het allermooist als dit verschrikkelijk veel navolging krijgt. Private journalistiek – interactief en on demand. Mooier kan het niet.

Al 5 reacties — discussieer mee!