ArchiefVorige week schreef De Nieuwe Reporter dat er een paradoxale situatie is ontstaan rondom de makkelijk toegankelijke krantenarchieven op internet. Privacy van burgers wordt geschonden en de archieven zijn niet betrouwbaar. Een openbare maar niet geïndexeerde revisiegeschiedenis zou beide problemen oplossen, betoogt journalist en webspecialist Robert Buzink.

Vorige week liet ik zien dat er een paradoxale en onwenselijke situatie is ontstaan sinds kranten hun archieven op internet hebben gezet. Burgers worden geconfronteerd met uitspraken die ze jaren geleden hebben gedaan en waar ze nu soms last van ondervinden.

Als burgers de krant verzoeken het artikel of hun naam te verwijderen wordt daar meestal niet op ingegaan. Als er wel op wordt ingegaan wordt in het archief niet vermeld dat het artikel gewijzigd is. Daardoor zijn de archieven onbetrouwbaar en wordt de privacy van burgers geschonden.

Dat is onwenselijk en onnodig. Er zijn oplossingen te bedenken waarbij de privacy van burgers wordt gewaarborgd en de archieven betrouwbaar blijven. Eén van die oplossingen zou een revisiegeschiedenis kunnen zijn, zoals de meeste website beheersystemen die bijvoorbeeld hebben.

Een revisiegeschiedenis geeft per artikel aan welke wijzigingen er zijn gedaan, door wie en waarom. Bij de meeste systemen is het mogelijk om oude versies van het artikel te bekijken en verschillende versies met elkaar te vergelijken.

Omdat iedereen die wat moeite doet kan zien dat er iets aan het artikel veranderd is en wat, blijft het archief betrouwbaar hoewel artikelen gewijzigd zijn. Dat heeft als voordeel dat kranten makkelijker op verzoeken tot wijziging in zouden kunnen gaan, zonder te vrezen voor de betrouwbaarheid van hun online archief.

De revisiegeschiedenis en de oude versies van een artikel worden niet geïndexeerd door Google en de zoekfunctie van de kranten wesbite. Daardoor komen zoekers via Google niet terecht bij een artikel waaruit een naam verwijderd is waneer ze zoeken naar die naam.

Tegelijkertijd kan iemand die een bepaald artikel leest, wel zien hoe dat artikel er uitzag voor de wijziging en dus ook de naam van degene die er in voorkwam. Dat waarborgt de betrouwbaarheid van het archief. Reed Elsevier zou een zelfde systeem voor Lexis Nexis moeten invoeren.

Kranten een revisiegeschiedenis of een vergelijkbare oplossing moeten invoeren om te voldoen aan twee van hun journalistieke opdrachten: betrouwbare informatie bieden en het beschermen van de privacy van burgers.

De overweging dat burgers zelf maar op hun privacy moeten letten, is het ontlopen van verantwoordelijkheid maar werkt ook contraproductief. Nu mensen doorkrijgen dat één verkeerde uitspraak in de krant, hen een leven lang kan achervolgen, zullen die steeds vaker eisen dat ze anoniem worden gemaakt of zelfs helelmaal weigeren om mee te werken.

Bovendien kan een revisiegeschiedenis ook geld opleveren. Hij zou bijvoorbeeld alleen beschikbaar gemaakt kunnen worden voor betalende abonnees en zo een extra stimulans vormen om ook op internet voor de krant te betalen.

Deze oplossing gaat er van uit dat de meeste mensen het niet erg vinden als hun naam ergens in een archief staat. Ze vinden het pas vervelend als ze er last van krijgen. Ze krijgen er past last van als hun naam gevonden wordt door een simpele zoekopdracht in Google.

Al 8 reacties — discussieer mee!