609-zwart

‘Radiozenders komen over het internet naar je toe, met beeld’, schreef Pieter van den Blink onlangs. Tegelijkertijd constateerde hij dat het inhoudelijk combineren van een radio-format met de visuele mogelijkheden van internet nog grotendeels onontgonnen terrein is.

Radiomaker Bert Kommerij experimenteert al geruime tijd met nieuwe vormen van radiomaken en overdenkt zijn ervaringen.

-Hoe doe je als hedendaagse radiomaker je voordeel met nieuwe vormen (mogelijkheden) als foto, film, maar ook interactie, toeval, etc. (Het is niet alleen het beeld wat op je radiopad komt)?

Verandert het je verhaal? Word je een andere maker, zodra je materiaal verandert? Of blijft alles bij hetzelfde, en hebben we het slechts over nuances?

– In het project dayswithmyfather.com documenteert fotograaf Philip Toledano de dood van zijn vader, in foto’s en teksten. Geen bewegend beeld, geen audio.
Hij verzamelt reacties en wil nu een boek maken.
De webiste is eenvoudig. Foto, tekst. Klik. Volgende foto, volgende tekst.
Dat het stil is op zijn website klopt met het onderwerp: de afwezigheid van zijn vader, de dood.
Geluid als teken van leven wordt niet gemist.

-Zag een radiodocumentaire waarbij Nan Goldin achtige foto’s werden getoond in een slide show.
Sprak men over leegstaande flats, zag je leegstaande flats.
Volgende.
“Ook de straten zijn in verval.”
Beeld van een straten in verval.
Volgende.
Saai.
Diashows.
Volgende.

-In 2007 maakte ik www.FlickRadio.nl. In oorsprong een hoorspel dat zich afspeelde op flickr.com.
Fotografie allover. Het lag voor de hand om de foto’s uit het verhaal op de audiotrack te monteren.
Daarmee veranderde het hoorspel in een soundtrack en werd Flick Radio een film. Tijdens het schrijven over mijn belevenissen op flickr (het script) dacht ik vaak: geen beelden beschrijven. Foto’s zijn er om naar te kijken, niet om te beschrijven.

-Het afzonderlijk werken aan de verschillende media (audio eerst) roept heel elementaire vragen op zoals: Hoe zat dat ook alweer met de regel: ‘Don’t tell them, show them’.

– Tijdens de beeldmontage zie je dat een foto de betekenis van je audio volledig kan omgooien. Een foto kan van de audio een leugen maken. Beeld illustreert niet alleen audio, audio illustreert ook het beeld.

– Waarom doe je dat?
Omdat het kan.
Dat hoor je steeds vaker. Een nieuw soort motief. Niet echt een motief, meer een constatering.
Audio bij een plaatje, een plaatje bij de audio.
Waarom?
“Omdat het kan.”
Maar moet je het daarom ook doen? Wat wil je vertellen?

– Film en tv makers staan aan de kant en houden hun hart vast: Radiomakers gaan met beeld aan de haal. Pas op! Beeld is de baas. Heb al de nodige discussies met TV-makers achter de rug. Die zeggen: Schoenmaker blijf bij je leest. TV-makers zijn in die zin erg arrogant en conservatief. Ik ken geen TV-maker die ineens radio gaat maken. Die afscheid neemt van het beeld. Het zijn altijd de radiomakers die het beeld ontdekken. Nooit TV-makers die alleen voor de audio gaan. (Luisteraars zijn geen blinden meer. Ineens hebben ze iets om naar te kijken. Maar wat?)

– Ik heb nooit bedacht om beeld toe te voegen aan mijn radiowerk. Ik heb het nooit gemist, totdat de mogelijkheid zich voordeed. Omdat het kon. Met het toevoegen van beeld geeft je het geluid een eigen, nieuwe context, je zet er iets naast. (Maar waar werk ik nu voor: voor de radio? Voor de tv? Of voor de iPhone? Etc.)

-In www.MediaMe.nl, mijn huidige project, verloopt het proces niet anders. Eerst audio monteren, dan beeld erbij. Toch, het audioscript is geschreven op reeds verzamelde en gemaakte beelden, rond het thema: “De Digitale Revolutie.”
Een oude, zwijgende verteller in de hoofdrol. De film ligt momenteel versnippert op het internet.
De soundtrack staat in tekst online. Straks komt alles samen: tekst voor geluid, partituren, muziek. Audio eerst.

– Vraagt iemand: “Ga je voor het eerst filmen. Film je een zwijgende man. Waarom?”
“Omdat ik dat bij de radio nooit kon doen. Zwijgende personages op de radio doen het niet goed. Je bestaat pas zodra je iets zegt, of hoest of lacht. Daarom dacht ik: nu ik ga filmen, film ik een zwijgende man. En noem hem vervolgens verteller. De soundtrack moest immers nog geschreven worden.”

– Een oog gelooft meer dan twee oren. (Oud Hollands gezegde.)

Al 5 reacties — discussieer mee!