De meerderheid van de journalisten die ik in de multinationale metropool Londen het thema van mijn opdracht als Zomerreporter 2011 ‘journalistiek zonder journalisten’ voorlegde, begon direct enthousiast te vertellen over de burgerjournalistiekinitiatieven in het land waar ze vandaan komen.

Ook belangrijke spelers in de Londense media zoals Paul Bradshaw, professor in Online Journalism en  Alex Woo, datajournalist voor de BBC, verwezen me door naar nieuwsinitiatieven door burgers.

Ik kreeg na een tijdje het gevoel ‘ja, ja burgerjournalistiek – maar er moet toch zoveel meer zijn!’

Druk heb ik de afgelopen weken gezocht naar enthousiastelingen die met hun digitale creativiteit direct of indirect nieuws maken en kort voorbeelden hiervan gegeven op de Nieuwspost.

Vragen, vragen
Dit vooronderzoek riep echter ontzettend veel vragen op. Waar ligt de grens tussen de journalist en de niet-journalist eigenlijk? En hoe werken organisaties die zelf onderzoeksjournalistiek bedrijven en hun resultaten als ‘nieuws’ in de media presenteren samen met journalisten?

Maar ook: Wat voegt het toe aan de traditionele media in een land? Bijvoorbeeld nu tijdens de eurocrisis in Griekenland, waar de Grieken vol  wroeging zijn over de internationale media en de gecensureerde nationale pers. Kunnen niet-journalistieke organisaties hier iets mee?

Ook heb ik besloten voor de reis het thema wat ruimer te interpreteren – omdat overlap onvermijdbaar is – naar ‘Journalistiek zonder de traditionele journalist’. Neem bovengenoemde Paul Bradshaw als voorbeeld die zijn rol als online journalist veel meer ziet als een ‘community manager’; zie een van zijn projecten ‘Help me investigate‘.

Pakkende voorbeelden
Morgen begin mijn reis officieel en probeer ik antwoorden te krijgen op al die vragen die zich hebben opgestapeld.

Maar mijn missie is vooral niet teveel te interpreteren maar pakkende, kleurrijke, ludieke en serieuze voorbeelden te verzamelen en mooie reportages te maken. Ik krijg immers niet elke week de kans twee maanden op reis te gaan om verslag te doen.

Ook blog ik over de reis naar al die verhalen toen en de moeilijkheden waar ik ongetwijfeld tegenaan loop. Is het overal in Europa bijvoorbeeld wel zo gemakkelijk om via een Tweet aan bronnen te komen – iets dat zo erg is verheerlijkt door nieuwe Westerse media.

Kortom, genoeg om over te schrijven en voor u om te lezen. Maar lezers, mijn plannen zijn zo flexibel als wat en ik hoor heel graag als u vindt dat ik absoluut iets moet schrijven over een prachtig voorbeeld van ‘journalistiek zonder journalisten’ in een Europees land. Net als reacties, commentaar, andere verzoekjes en tips..

Ik hoop van harte dat ik u de komende weken kan vermaken met mijn verhalen.

Voordat ik vandaag op de trein stap naar mijn eerste bestemming, St. Albans in Noord-London, nog een oproep aan alle gulle gevers die recht hebben op een klein cadeautje of een ansichtkaart en via Nieuwspost geen gegevens hebben achtergelaten: mail je adres naar gmmvdk@gmail.com!

Tot slot, wat die foto van het tuinhuisje te maken heeft met het thema, daar komen jullie volgende week achter.

Volg me op de Nieuwpost (doneren kan nog steeds) en Twitter.

Daar ga ik!

Al één reactie — discussieer mee!