Op het eerste gezicht lijken ze mee te dobberen in de zee van burgerjournalistiek, maar ze vergelijken hun werk liever met die van een museumconservator. Na de professionele blogger in Engeland pakte zomerreporter Gemma de boot naar Dublin, om een kijkje te nemen bij de nieuwscuratoren van Storyful. Daar proberen ze een soort persbureau te lanceren op basis van sociale media.

Biep, beeps en brrrps en wat gegniffel. Op dit opvallende hoorspel na is het doodstil op de kleine redactie van Storyful in Dublin, de hoofdstad van Ierland. “Stil? Je moest eens weten hoe we naar elkaar schreeuwen als we breaking news of een sleutelinformant hebben gevonden”, lacht oprichter Mark Little. “Maar dat doen we dan over Skype of Twitter.”

Het illustreert een werkdag van de nieuwsmakers in het online ‘real time journalism’ team van Storyful: Voor tweehonderd procent online, maar met het gevoel midden in de brandhaard te zitten. Tweets vliegen je om de oren en livestreams vanaf de meest bijzondere plekken op de wereld zuigen je het slagveld op.

De nieuwsorganisatie, opgericht door oud-buitenlands correspondent Mark Little, werkt met curatoren – de journalistieke versie van de museumbeheerder – die optimaal gebruik te maken van sociale media.

De filosofie van de organisatie is dat er altijd iemand dichter op de nieuwsbron zit. De taak van de conservator is om deze informatie bij elkaar te scharrelen via Youtube, Twitter en hun wereldwijde netwerk, op betrouwbaarheid te checken, in context te plaatsen en zo een nieuwsbericht in elkaar te puzzelen. Storyful is in feite een internationaal persagentschap gebaseerd op sociale media.

‘Sociale versterking’

De laatste jaren zijn er online meer initiatieven opgedoken die nieuws maken met sociale media. Denk aan Keepstream, Aljazeera’s The Stream en Storify.

Die laatste werkt net als Storyful met een storybuilder waar iedereen zijn of haar verhaal kan uploaden (zie filmpje). Waar Storyful wellicht een beetje afwijkt is dat ze niet alleen journalisten voorziet van een instrument om verhalen mee te maken, maar actief samenwerkt met andere (nieuws)organisaties zoals YouTube (Citizen Tube) en ABC News.

Het is de grootste ambitie van Storyful, aldus Little. “Op de desktop van elke journalist die werkt voor een groot persbureau komt een gepersonaliseerd curatordashboard dat wij hebben ontworpen. Aan de linkerkant verschijnt een kolom met continue updates van het nieuws van de dag, dan een kolom met relevante tweets en video’s en vervolgens een overzicht van wie die dag in dat enorme grote mensenreservoir de beste personen zijn voor updates en hoe ze bereikbaar zijn.”

“Sociale versterking wordt dat genoemd.”

Unable to display content. Adobe Flash is required.
De storybuilder van Storyful.

Authentieke bliepjes

“Daarmee verdwijnt die betweterige, sceptische journalist die zichzelf beschouwt als een verheven soort mens,” lacht Little. “Het is dat enorme reservoir aan mensen die ons de context geven. Daarom zien we onszelf als curatoren van de informatie die we binnenkrijgen.”

Tijdens ons gesprek blijven de bliepjes op Little zijn Macbook dan ook tekeer gaan. Het zijn nieuwsupdates, tips en rumoer die een journalist op straat ook tegenkomt als hij verslag doet.

Little: “Ja dat klinkt hectisch hè. Mijn werk is goed vergelijkbaar met de twintig jaar dat ik als buitenlandse correspondent heb gewerkt maar dan zonder de rompslomp van kogelvrije vesten en torenhoge kosten en met een fiks hogere dosis dopamine.”

“Je bent altijd op zoek naar dat ene feitje, dat ene ooggetuigenverslag waar je dat enorme verbaasde gevoel van krijgt omdat het zo authentiek is.”

Want die authenticiteit mistte Little vaak in zijn werk als buitenlandse correspondent. Little: “Ik heb genoten van de tijd als buitenlandverslaggever, maar het vak wordt enorm geromantiseerd. Tijdens de oorlog in Libanon in 2006 stond ik tien uur achter elkaar op het dak van een vijfsterrenhotel informatie te verzamelen. Maar ik kreeg niet veel meer mee van wat er in de stad beneden gebeurde dan de gemiddelde hotelgast.”

Stortvloed, rivier, stroompje

Comfortabel in de bureaustoel en niet in een bloedhete choas neemt niet weg dat er nog steeds hard moet worden gewerkt voor die authenticiteit. Markham Nolan, een van de curatoren: “Van de 500 filmpjes die we per dag binnenkrijgen over bijvoorbeeld de beroering in het Midden-Oosten, pikken we er maar 5 tot 10 uit. Die combineer je dan met Google maps, Tweets en een uitgeschreven context. Het duurt gemiddeld anderhalf uur voordat je klaar bent met een verhaal. Je gaat van een stortvloed van informatie, naar een rivier, naar een stroompje.”

Enthousiast legt Nolan uit hoe zo’n verificatieproces in zijn werk gaat. “We vonden een filmpje uit Libië waarvan de maker claimde dat het huursoldaten op een vliegbasis Tripoli waren. We vermoedden dat het niet Tripoli was. Door op Google Maps te kijken, gebouwen te analyseren en naar de stand van de zon in relatie tot de artefacten te kijken kwamen we er al gauw achter het een vals spoor was.”

Storyful krijgt vaak de kritische vraag: Al die mensen die als een soort fixer optreden en jullie van informatie voorzien, krijgen die betaald? Little: “Nee, maar je op verslag bent betaal je toch ook niet voor een interview a? En als nieuwsorganisaties ons verhaal met links oppikken en een filmpje van iemand uit India willen publiceren, krijgt die indirect door hen betaald en wordt het van YouTube afgehaald.”

Verhalenvertellers

Het is duidelijk dat Nolan en Little vol vertrouwen naar de toekomst kijken. “We hebben in een failliet land een half miljoen binnengesleept voor dit project. Het klinkt patriottisch maar Ierland is het toch het land van de verhalenvertellers.”

Er is nog wel iets waar nog hard aan gesleuteld moet worden. En dat zijn vertalingen. Little: “Dat is zo’n gebied waar de technologie achterloopt. Ik snap niet waarom nog niemand heeft geinvesteerd in goede online vertalingen. We gebruiken nu vooral Google Translate, maar ook dat schiet tekort als je van Chinees naar Engels wilt vertalen.

“Chinese sociale media zijn klonen van Twitter en Facebook en daardoor lastig te gebruiken”, zegt Nolan. “Ik voel me vaak als een blinde man in een kamer vol puntige objecten als ik de Chinese versie van YouTube, Youku bezoek.”

Hun missie is geslaagd als Storyful niet langer meer wordt omschreven als ‘iets met journalistiek’, ‘conservatoren maar dan met nieuws’ maar simpel als: journalistiek.

Little: “Geef ons een half jaar!”


Ik ben blij dat ik zeven uur heb gereisd om ‘face-to-face’ met de mannen te praten. Als ik het kantoor uitloop besef ik wel: zo’n reizend reporterschap wordt steeds meer een cadeautje voor een journalist. Want de curatoren voor Storyful verslaan dan wel het wereldnieuws, ze komen niet achter hun laptops vandaan.

Tegelijkertijd heeft het reizend reporterschap ook nadelen. Als budgetreiziger slaap ik die avond in een hostelkamer met tien bedden met mijn laptop, camera en telefoon als een teddybeer in mijn armen uit angst voor diefstal. Dat vijfsterrenhotel van de oude garde buitenlandse correspondente, is niet aan mij besteed…

Lees later deze week op mijn blog over wie ik nog meer tegenkwam in Dublin.
Zomerreporter 2011 weergeven op een grotere kaart
Volgende week: een korte tussenstop in Nederland.

Nog geen reactie — begin de discussie!