Wat missen we als De Pers er niet meer zou zijn? Jan-Jaap Heij zegt het klip en klaar: “Elke dag 5 volkomen originele verhalen die je nergens anders leest en die ook nog goed zijn.”

Hoe is dat bedrijfsmatig te organiseren en te financieren? Zoals ik er tegenaan kijk geef ik zo’n volwassen journalistiek product met alleen een site niet veel kans. Een redacteur betekent al aan loonkosten tussen de 30.000 en 40.000 euro en dan moet je wel heel veel betalende bezoekers, crowdfunders, banners en wat dies meer zij, hebben om de schoorsteen structureel te kunnen laten roken.

Redacteuren en freelancers

Als er in een week 25 originele verhalen nodig zijn, dan zou mijn inschatting zijn dat dat met 9 redacteuren moet kunnen, aangevuld met een klein aantal vaste (zeg 5) en een grote aantal losse freelancers.

Die kosten schat ik –per jaar- als volgt in:

  • Redactie:                            400.000 euro
  • Freelance honoraria:     400.000 euro

Als je mensen ergens voor laat betalen en je betaalt redacteuren en freelancers, dan moet je een administratie hebben en een accountant. Redacteuren hebben een schone werkplek nodig met een kantoorapparaten en goed systeembeheer. En mensen en machines moeten verzekerd zijn.

  • Administratie:                50.000 euro
  • Huisvesting:                    70.000 euro
  • Kantoorkosten:             30.000 euro
  • Verzekeringen:              15.000 euro
  • Afschrijvingen:              15.000 euro

We zitten dan al op een kleine 1 miljoen aan kosten. Ik denk niet dat je dat kunt dekken met 1 miljoen aan opbrengsten per jaar. Natuurlijk, dat is 100.000 mensen elk jaar om een tientje vragen, of 10.000 mensen 100 euro. Maar ik zou het niet aandurven, want ik geen voorbeelden van een dergelijk inkomstenmodel met online nieuws.

Hoe denk ik dat dat wel kan? Als je toch een administratie inricht, waarom dan niet meteen een fatsoenlijke administratie voor lezers en adverteerders? Dan heb je meteen een mogelijkheid voor customer relationship management.

Daar komen dan nog een paar mensen bij voor verkoop en een budget voor marketing en verkoop. Maar met zo’n 6 mensen heb je een redelijke continuïteit in administratie en marketing.

Weekblad

Als je van De Pers nu eens een betaald weekblad maakt in print en via apps? Dan kom je tegemoet aan de wens om thuis en onderweg wat te lezen te hebben en je houdt de website gewoon grotendeels gratis. Die site kan dan ook fungeren voor user generated content: lezers werken mee aan artikelen. Zoals The Guardian ook doet.

Het voordeel van een site met  tijdschrift is dat adverteerders zowel actiematig als thematisch kunnen adverteren. Als je rekent met een losse verkoopprijs van 3,95 euro en een abonnementstarief van 175 euro en je slaagt erin om elke editie voor 8.000 euro advertenties te verkopen, dan is een 64 pagina’s tellend magazine rond de 15.000 stuks winstgevend.

Lezers als aandeelhouder

En waarom zou je die lezers niet meteen vragen aandeelhouder te worden voor 250 euro? Dan is er ook geen gedoe met een gebruikelijke aandeelhoudersfee van 20% over de totale omzet. Dat geld kan worden geïnvesteerd in dure onderzoeksjournalistiek, reportages en zo mogelijk in een bescheiden dividend van bankrente plus bescheiden opslag.

Het lijkt mij niet uitgesloten dat redelijk wat lezers mee willen investeren als een krant goed blijft onderzoeken en duiden. Zeker als je aandeelhouders betrekt bij de onderwerpkeuze.

De aandelen komen in handen van een stichting. En in het stichtingsbestuur zitten mensen die gekozen zijn door personeel en  lezers aangevuld, met een paar specialisten. In totaal niet meer dan 7 onbezoldigde bestuursleden.

Zo ontstaat een onafhankelijke uitgeverij, waarbij ik me heel goed kan voorstellen dat het Stimuleringsfonds voor de Pers een lening voor doorstarten verstrekt en dat ideële krantenstichtingen best een donatie willen doen om bij te dragen aan de pluriformiteit van de Nederlandse pers.

Al 10 reacties — discussieer mee!