Binnen een paar dagen is ‘Tone’ in de app-store beschikbaar. Je zou Tone een digitaal magazine kunnen noemen, maar eentje dat je niet per se in z’n geheel hoeft te kopen. Je mag ook allerlei andere beschrijvingen bedenken. Tone is een wekelijkse verzameling van verhalen van journalisten en andere schrijvers, makers. Ik doe ook mee.

Ik ken de initiatiefnemers nauwelijks. Heb ze een keer ontmoet, net zoals de eindredacteur. Die verklaarde meteen niet als een ouderwetse eindredacteur te willen werken door met een rood potlood (digitaal of analoog) door de tekst te gaan.

Ze zal alleen een beetje zal opjutten en wil voorkomen dat iedereen plots ongeveer hetzelfde verhaal gaat schrijven –daar zijn journalisten vrij sterk in, aangezien ze gewend zijn te surfen op de golven van opwinding en actualiteit. Voor de rest moeten de makers het toch vooral zelf bedenken

Experiment

Ik doe mee omdat Tone een experiment is. Naar mijn idee heeft de Nederlandse journalistiek in het afgelopen decennium veel te weinig geëxperimenteerd met nieuwe vormen en uitingen. Te weinig is niet hetzelfde als niet, overigens. Want we hebben NRC-Next., NU.nl, De Pers en De Nieuwe Pers, we hebben Dichtbij en we krijgen de Correspondent.

De transitie naar het web is gemaakt, en die naar de mobiele platforms (vooral: een specifieke eigen aanpak voor tabloids en mobieltjes) is onvermijdelijk. Maar het heeft wel wat lang geduurd, vooral omdat de journalistieke hoogmogenden en de grote leiders van de uitgeverijen liever ‘ja maar’ riepen of ‘waar is mijn verdienmodel’ om hun stilzitten te verdedigen.

‘Tone’ wil goeie verhalen brengen. Ze (of beter ‘we’) hebben een aantal mensen die interessant zijn, hoop ik. Petra Stienen, Frenk van der Linden, Joska Fischer, Naomi Klein. Het uitgangspunt is simpel: een goed verhaal wekt interesse, en daar heeft de volger vast wel iets voor over.

Vanuit die basisgedachte wordt er daarna ongetwijfeld verder gebouwd; vanuit de reacties aangepast en veranderd. Tone is een experiment en experimenten kunnen per definitie niet mislukken.

Niet gratis

Belangrijk ook is dat Tone dit basisprincipe duidelijk maakt: nieuws kost geld. Kopiëren en linken en plakken en herplaatsen en overnemen niet, dat is allemaal gratis. Maar onder die gratis oppervlakte ligt een infrastructuur van vooral mensen en spullen. Daar is in geïnvesteerd, en dat kost dus wat. Waarde dient in enig geld te worden uitgedrukt. Een postzegel kost geld, een mobieltje en een treinkaartje ook. Een verhaal eveneens. Zo duur is goeie journalistiek overigens niet, voor de volger. En het is hoog tijd dat de gedachte ‘nieuws is gratis’ flink wordt genuanceerd.

En DNP dan? De Correspondent? Er zullen vast overeenkomsten zijn. En verschillen. Voor de investeerders en eigenaren zijn we misschien concurrent van elkaar. Niet voor mij. Hoe meer experiment, des te beter. Iedere zoektocht naar nieuwe manieren om journalisten, verhalen, volgers, lezers en nieuwspartners met elkaar te verbinden is belangrijk.

Ik ben dus benieuwd. Heb m’n eerste verhaal geschreven (over de overeenkomsten tussen de Fyra en de stormvloedkering in de Oosterschelde. Of beter: het onvermogen van het politiek-bestuurlijke Den Haag om te leren). Ik hoop dat er mensen zijn die het boeiend vinden.

Ik denk niet dat ik er rijk van word. Natuurlijk zijn er van die excel-sheets waarin de bomen een stukje richting hemel groeien. Ik hoop dat de investeerders, want die durven tenminste, er iets aan hebben. Maar ik hoop vooral dat ‘de’ journalistiek in al zijn facetten er beter van wordt.

Op de website van Tone kun je op de hoogte blijven van de lancering. Ook kun je Tone volgen via Twitter (@toneapp) en Facebook.

Al één reactie — discussieer mee!