De krant wankelt. De ene bezuiniging volgt op de andere. Maar zouden kranten sommige dingen ook niet wat efficiënter en goedkoper kunnen doen, vraagt Paul Clappers zich af. Waarom komen er bij een interview bijvoorbeeld zowel een fotograaf als een journalist langs?

Samen met illustrator Joey Holthaus stond ik in De Gelderlander met de door ons georganiseerde expositie Arnhem Exposism. Hoewel ik vaak op televisie en radio ben geweest en natuurlijk veel op internet sta, blijft in de krant staan toch een bijzondere ervaring. Het is een instituut. Maar wel een instituut dat op zijn grondvesten wankelt.

Internet, crisis en ontlezing worden niet onterecht als oorzaak aangewezen. Maar waar met de vinger snel naar anderen wordt gewezen, verdwijnt de hand niet zo snel in eigen boezem. Wat zou je als krant anders kunnen doen? Of nog beter, wat zou je als journalist anders kunnen doen?

Twee afspraken voor één artikel

Voor het artikel hierboven zijn er twee afspraken gemaakt. Eentje met de fotograaf en eentje met de journalist. Op een woensdagochtend gingen Joey en ik op de foto. Verschillende poses en posities werden aangenomen. Ondertussen stelde de fotograaf enkele vragen. Waarom doen jullie dit? Met wie doen jullie dit? Wanneer is de expositie? Waarom op deze plek? Langzaam begon ik mij af te vragen waarom we de week daarop nog een afspraak hadden voor een interview.

Tijdens dat interview werden ook vooral die vragen weer gesteld. En zonder de fotograaf te kort te willen doen, het is immers een mooie foto, die had de journalist ook wel kunnen maken. Of andersom.

Kwaliteit van tekst en beeld

Waarom werkt de krant, in dit geval De Gelderlander, op deze manier? John Bruinsma, chef redactie Arnhem, legt het uit. “Kwaliteit van tekst en beeld staan voor ons voorop. Daarom kiezen we in de krant voor professionals voor tekst en beeld. Die kwaliteit halen we niet als we verslaggevers laten fotograferen. Wel mogen verslaggevers bijvoorbeeld voor internet een kiekje maken, zoals voor 112-nieuws. Ik sluit niet dat we ooit in een situatie belanden dat redacteuren alles gaan doen. Overigens moet ik er niet aan denken om voor een dragend verhaal zoals dit zelf ook nog een foto te moeten maken. Zolang het zo kan, blijven we het zo doen.”

Zolang het zo kan, blijven we het doen.

Maar bij Wegener, waar De Gelderlander onderdeel van is, kan niet zo veel meer. Bezuinigingen en reorganisaties volgen elkaar op. Hoewel er externe oorzaken zijn aan te wijzen voor de penibele situatie, is het ook goed om eens kritisch naar de eigen organisatie te kijken. Het zou zonde zijn als de krant omvalt. En een val opvangen met een wijzende vinger lijkt mij bijzonder pijnlijk.

Deze blogpost verscheen eerder op het weblog van Paul Clappers.

Al 8 reacties — discussieer mee!