Aan de journalistiekopleiding van de Amerikaanse Loyola University is flink geïnvesteerd in de nieuwste en beste techniek. Als je als opleiding journalistiek serieus neemt, dan moet je met de nieuwste technische middelen werken, zo is de overtuiging. Gerard Smit liet zich rondleiden en sprak met de directeur van de opleiding, Donald Heider.

Als ik een jongleur moet inhuren om de indruk te wekken dat hier wat gebeurt, dan doe ik dat”, aldus Donald Heider, directeur van de School of Communication van de Loyola University. We staan in de televisiestudio van de journalistenopleiding op de hoek van East Pearson Street en North Rush Street in het noorden van Chicago. Vanaf de straat heb je goed zicht op de studio. “Als de president van de universiteit hier langs loopt, moet hij het idee hebben dat er het er hier dynamisch aan toegaat”, zegt Heider. De studio is altijd in gebruik. Of er nu opnames worden gemaakt of les wordt gegeven.

De tv-studio heeft een half miljoen dollar gekost en vormt het hart van de opleiding. Hij is ontworpen door hetzelfde bureau dat ook voor Oprah Winfrey werkt, die hier om de hoek woont.

De televisiestudio van Loyola University

De nieuwste techniek

Door studenten te omgeven met de beste en nieuwste techniek, stimuleer je ze ook om de mogelijkheden daarvan te ontdekken. “Wil een opleiding journalistiek iets voorstellen in deze tijd, dan moet je met de nieuwste technische middelen werken”, vindt Heider.

Op alle schoolcomputers zit de recentste software om te monteren en visualisaties te maken. Studenten hoeven alleen hun eigen harde schijf aan te sluiten op een van de zes verschillende stekkers die naast het toetsenbord liggen. “Ik wil niet dat de studenten aan de achterkant van de computer gaan rommelen”, vertelt Heider. “Alles moet altijd op-en-top werken. Nieuwe journalistiek is ook zorg voor techniek.”

Om zelf opname-apparatuur te gebruiken hoeven studenten hun kaart maar door een scanner te halen. Er is permanent een instructeur aanwezig die studenten en docenten traint in het gebruik van apparatuur en software.

Verhalen vertellen

Heider is tv-journalist en hoogleraar journalistiek. Voor zijn journalistieke werk won hij 5 Emmy Awards. In 2008 werd hij hoofd van de opleiding en heeft toen het curriculum  volledig omgegooid. Dat is niet onopgemerkt gebleven. Volgend jaar wordt hij voorzitter van de Association of Schools of Journalism and Mass communication (ASJMC), een onderwijsorganisatie waarbij 190 journalistiekopleidingen zijn aangesloten met als doel het journalistiek onderwijs op te krikken.

Don Heider in de televisiestudio van zijn opleiding

Heider doet niet ingewikkeld over de taak van de journalistiek. Verhalen vertellen die ertoe doen. Interactief en via verschillende media. “De belangrijkste omschakeling is dat je altijd moet beseffen voor welke doelgroep je schrijft,” zegt hij.

Digitaal vasten

De cursus ‘digital media’ begint met 72 uur digitaal vasten: geen telefoon, computer of tablet; geen internet, sociale media of Google. “Zo leer je wat digitale media betekenen”, legt Heider uit. “Veel studenten raken in paniek en krijgen angstaanvallen nadat ze hun telefoon hebben ingeleverd. Ze weten niet wat hun vrienden doen, waar ze informatie kunnen vinden en raken gedesoriënteerd.” In een schriftje noteren ze gedurende die 72 uur hun ervaringen. Dat vormt de basis voor hun reflectie op het verantwoord gebruik van digitale media.

“Het gaat er niet alleen om de techniek te begrijpen en toe te kunnen passen. Je moet ook weten wat de consequenties zijn van het gebruik en hoe je het goed kunt gebruiken”, vertelt Heider. “Een goede journalist werkt vanuit maatschappelijke verantwoordelijkheid. Om te begrijpen wat dat vandaag de dag inhoudt, kun je niet om de techniek heen.” Om het belang van ethiek te onderstrepen heeft Heider het blog Digital Ethics opgezet, waarop gerenommeerde journalisten ethische kwesties in de digitale wereld bespreken.

Geld

Prachtig allemaal. Maar hoe komen ze aan het geld? wil ik weten. “Persoonlijke giften,” mompelt Heider. Maar dat toch niet alleen? “Studenten maken ook producties voor derden. 75% van de inkomsten mogen ze zelf houden en 25% gaat terug naar de school.” Dat is ook mooi, maar geen vetpot, neem ik aan. “Ach het helpt natuurlijk wel als de baas van de universiteit van deze opleiding een paradepaard wil maken.”

Die baas is Michael J. Garanzini, S.J. Hij staat aan het hoofd van de Loyola University van Chicago. Een universiteit met 16.000 studenten, waarvan 750 de communicatieopleiding volgen. De universiteit ziet het als haar missie “God te zoeken in het dagelijks leven.” Ze voelen “a profound commitment to the poor and to issues of social responsibility and justice.” (…) “Ignatius believed that it is imperative to act upon what is learned–to use our values in service to humanity.”

Wie kan dat beter doen dan een opleiding journalistiek, moet Garanzini hebben gedacht. Wat een onverwachte impuls voor de nieuwe journalistiek. Als het nodig was zou ik daar ook een jongleur voor inhuren.

Nog geen reactie — begin de discussie!