Er is al veel gezegd en gesproken over Blendle. De verwachtingen zijn hooggespannen. Maar is het wat, dat Blendle? Josien Wolthuizen mocht de digitale artikelenwinkel al een tijdje testen en hier zijn haar ervaringen.

‘De redding van de betaalde journalistiek’ en ‘de enige levensvatbare toekomst voor de geschreven pers’. Het zijn zomaar twee opvattingen die ik hoorde over Blendle, het nieuwe digitale kindje van Alexander Klöpping en Marten Blankensteijn. Het werd in september groots gepresenteerd met ‘de iTunes voor journalistiek’ als meest gebruikte slogan. Kranten werden er over volgeschreven, Klöpping mocht er in De Wereld Draait Door over vertellen en journalisten buitelden op Twitter over elkaar om hun mening over Blendle te ventileren.

Blendle testen

De versie van Blendle die Klöpping in september in DWDD liet zien was eigenlijk niet meer dan – nu we toch in babytermen spreken – een foetus. Nu, een half jaar later, is de baby bijna volgroeid en staan 13 duizend mensen op de wachtlijst die Blendle willen bewonderen.

Met een gezelschap van iets meer dan honderd mensen – vooral journalisten en columnisten – mag ik sinds een paar weken al gebruik maken van de beta-versie van Blendle. Om te testen en de kinderziektes eruit te pikken.

Eerste indruk

Mijn eerste indruk? Wauw. Het ziet er gelikt uit en je hebt weinig uitleg nodig om te snappen hoe het werkt. Aanmelden doe je met je Facebookprofiel, de rest spreekt eigenlijk voor zich. Bovenin zie je de knoppen Timeline, Kiosk en Alerts. Even klikken en je weet waar het voor dient.

In de Kiosk vind je alle kranten en tijdschriften op een rij. Als je op een krant klikt zie je alle losse pagina’s waar je doorheen kunt scrollen.

De kiosk van Blendle

Bij Alerts kun je instellen over welke onderwerpen je alles wil lezen. Voor de fans van de Olympische Spelen zou dat bijvoorbeeld betekenen dat ze een melding krijgen van alle Sotsji-gerelateerde artikelen. Ook handig voor spindoctors van politieke partijen, want ze hoeven niet meer elke dag alle kranten door te bladeren op zoek naar artikelen over hun partij maar krijgen ze automatisch een melding.

In je Timeline staan de artikelen die de mensen die jij volgt hebben gedeeld en – als ze dat willen – in 140 tekens hebben becommentarieerd. Mensen die jij volgt? Ja. Net als op Twitter kun je ook bij Blendle mensen volgen.

De timeline van Blendle

Sterker: dat is eigenlijk het hele idee achter het concept. De moderne nieuwsconsument wordt op sociale media, en dan vooral op Twitter, doodgegooid met leuke columns, sterke politieke analyses en interessante reportages die anderen hebben gelezen in verschillende kranten en tijdschriften en dat laten weten aan hun volgers. Je wil het dan eigenlijk ook wel lezen – je wilt tenslotte niets missen – maar doet dat vaak niet omdat je niet voor die ene column of reportage een paar euro voor de hele krant wil neerleggen.

De prijzen van artikelen

Maar daar is Blendle, waar je artikelen en columns voor een klein bedrag wél los kunt kopen. De meeste artikelen kosten tussen de 10 en 29 cent, met zo af en toe een uitschieter: zo vraagt de Groene Amsterdammer voor longreads (meer dan 2.000 woorden) 89 cent.

Die prijsbepaling is nog wel voor verbetering vatbaar. 25 cent voor een artikel van 350 woorden uit de Volkskrant is een beetje aan de hoge kant, terwijl datzelfde bedrag voor een reportage van 1000 woorden van diezelfde krant heel redelijk is.

Niet goed, geld terug

Wie trouwens vindt dat ‘ie echt te veel heeft betaald voor een artikel kan z’n geld gemakkelijk terugvragen. Aan het eind van ieder artikel zit een ‘niet goed geld terug’-knop. Je hoeft alleen even aan te vinken waarom je je geld terug wil (bijvoorbeeld omdat het artikel tegenviel of omdat je per ongeluk hebt geklikt) en het bedrag wordt meteen terug in je portemonnee gestort. Het geeft je het gevoel dat je niet meteen ergens aan vastzit en dat is prettig.

Om het betalingssysteem te snappen hoef je ook geen universitaire studie te hebben gedaan. Net als bij iTunes stort je eens in de zoveel tijd een bepaald bedrag in je portemonnee via iDeal, creditcard of PayPal, en dan kun je weer even vooruit. Je kunt zelfs aangeven dat je automatisch je portemonnee wil upgraden als deze leeg dreigt te raken. Weinig gedoe dus.

Het lezen van artikelen

Eigenlijk heb ik het nu alleen nog maar over de praktische zaken van Blendle gehad, die wel belangrijk zijn, maar natuurlijk niet het belangrijkst. Dat is namelijk het lezen van de artikelen. Zoals al eerder gezegd in dit artikel: het ziet er gelikt uit. De bouwers van Blendle hebben er goed over nagedacht. Hoe zorg je ervoor dat het bij betaalde online content meteen duidelijk wordt dat het anders is dan gratis online content? Het antwoord lijkt simpel.

Nieuwsconsumenten zijn gewend om gratis content van boven naar beneden te lezen (zoals op nieuwswebsites), terwijl betaalde content van links naar recht in kolommen gelezen wordt (zoals in kranten en tijdschriften). Op die manier verschijnen de artikelen bij Blendle dus ook in beeld, in kolommen van links naar rechts.

De artikelen worden precies in de stijl van de krant of het tijdschrift weergeven: fonts, headers, onderkoppen – alles is hetzelfde. Prettig, omdat de artikelen daardoor herkenbaar zijn. En voor de liefhebbers van mooie foto’s in kranten en tijdschriften: ook die staan in hoge kwaliteit naast de artikelen.

Doelgroep van Blendle

Is Blendle geschikt voor iedereen? Dat denk ik niet. Ik zie mijn moeder – al 25 jaar een tevreden Volkskrantabonnee – niet op deze manier nieuws consumeren. Maar mijn moeder zit dan ook niet op Twitter en vindt het ook niet belangrijk om interessante stukken uit andere kranten te lezen. Zij vindt de Volkskrant genoeg.

Maar voor de jongere generatie – laten we zeggen: iedereen onder de 35 jaar – is het een uitkomst. Je kunt je eigen krant samenstellen en bent daar zoveel geld aan kwijt als je zelf wil. Sinds ik een paar weken geleden toegang kreeg tot Blendle, heb ik al meer artikelen en columns gelezen uit NRC, Trouw en het AD dan ooit. Interessante stukken, die ik anders had gemist. Ik leer ineens andere columnisten kennen dan Sheila Sitalsing en Theodor Holman. En misschien lees ik binnenkort zelfs wel een leuk artikel in het Brabants Dagblad. Wie zal het zeggen?

Redding van de journalistiek

Is Blendle de redding van de journalistiek? Nee. Dat zijn de journalisten zelf die kwaliteit moeten blijven leveren. Maar Blendle faciliteert wel datgene waar de geschreven media al zo lang naar op zoek zijn: een vorm om hun content online aan te bieden en er toch geld aan te verdienen. Artikelen worden nu vaak half online gezet, waarna je de hele krant moet kopen als je het hele artikel wil lezen. Nieuwswebsites krijgen nu de mogelijkheid een functie in te bouwen waarmee de lezer met één muisklik het hele artikel kan lezen. De betaling gaat dan via Blendle, maar de lezer wordt niet weggeleid van de website.

De kracht van het collectief is misschien ook wel een belangrijke factor. Platenmaatschappijen slaagden er een paar jaar geleden afzonderlijk niet in om illegaal downloaden tegen te gaan. Ze waren in het begin sceptisch over iTunes, maar moesten daar later op terugkomen. Mensen betalen weer voor muziek. Blendle kan, net als iTunes, de huidige generatie heropvoeden.

Kwaliteit(sjournalistiek) kost geld. Als journalist kan ik dus alleen maar zeggen: hup Blendle!

Update zondag 9 februari 2014, 21.30 uur

Er blijkt wat verwarring te zijn over het inloggen op Blendle met Facebook. Dat is een optie, maar is niet verplicht.

Al 41 reacties — discussieer mee!