Zaterdag was er in Groningen flinke opschudding over een bommelding in een supermarkt van Jumbo. Het gebouw werd ontruimd en de politie ging op zoek naar een mogelijke bom. Rianne Schuurman was toevallig aanwezig en deed als amateurjournalist live verslag via Periscope.

Zo zie je maar. Je weet nooit wat een dag brengt. Zo zit je in de auto op weg naar de Jumbo in Groningen jezelf én je man nog voor te bereiden op vragen over de Voedselbank – en je te verbazen over het feit dat blijkbaar één op de vijf kinderen in Groningen in armoede leeft – , en zo word je een ‘internetfenomeen’ genoemd. En dat alles door de social media.

Bom

Want het begon met een berichtje op Facebook van mijn collega Harriët Hamstra, waarin de Voedselbank om vrijwilligers vroeg voor een actie in de Jumbo. Ik dacht ‘laten we dat eens doen’.

Eerlijk gezegd vonden we het wel een beetje jammer om deze eerste zonnige dag mét wind niet op de catamaran door te kunnen brengen maar binnen, in een supermarkt, moesten staan. Dat pakte dus anders uit. Onze jongste zoon zei nog lachend toen we weggingen ‘Passen jullie op? Als er maar niet weer een bom geplaatst is!’. Voorspellende gave.

In de winkel hadden we nog maar net kennisgemaakt met een collega-vrijwilliger of er werd al iets omgeroepen. Ik stond bij de balie en de dame erachter kreeg het bericht via haar oortje binnen. Ze vroeg me de winkel meteen te verlaten. Ze kon niet zeggen waarom, maar het woord ‘bommelding’ zoemde al snel om ons heen.

Volle karren bleven staan, iedereen liep meteen naar de uitgang. Het verliep op zich allemaal vrij rustig. Buiten zag ik ook mijn man weer. ‘Kunnen we toch nog even in de zon zitten’, zei hij. Dat ‘even’ werd iets langer.

Twitter

De politie kwam aangesneld en omdat ik toch niks te doen had, plaatste ik maar vast een berichtje op Twitter.

En ineens schoot mij te binnen dat ik Periscope wel eens kon proberen. Ik had een paar keer wat mensen gevolgd maar zelf nog niet gefilmd. Ik moest eerst nog uitdokteren welk knopje voor wat was. Toen ik eenmaal gestart was, zag ik dat er 5 volgers waren en ging ik nog maar even door. Eigenlijk ook omdat ik nog niet wist waar de ‘stopknop’ zat…

Herinneringen aan de School voor Journalistiek en het werken bij een lokale omroep, wat ik in die tijd deed, kwamen boven en ik kreeg er lol in. Niet iedereen kon daarin meegaan, want als ik m’n telefoon op iemand richtte en vragen stelde, vertrok het gezicht regelmatig. En daar had ik ook wel weer begrip voor.

Vragen van volgers

Ondertussen begonnen de vragen ook via Periscope binnen te komen en toen werd het echt leuk! Want ik kon proberen op die vragen antwoorden te krijgen en de volgers stimuleerden me over ‘grenzen‘ heen te gaan. ‘Gewoon op die COPI-bak’ afgaan, zeiden ze. Zo kreeg ik al mensen van de politie en brandweer te spreken nog voordat de reguliere media er waren.

RTV Noord was er wel heel snel en verslaggevers Carl Hoekstra en Arnoud Bodde hebben me fantastisch geholpen; met een oplader en een microfoon. Zij wisten te melden dat ik heel veel volgers had, inclusief de NOS! Ik ben dat toen maar gaan noemen bij de interviewtjes, want dat bleek wel indruk te maken als er weer iemand vroeg ‘waar ik van was’.

Bijna niemand kende Periscope, maar men begreep al snel dat ze me serieus moesten nemen. Alle lof overigens voor de woordvoerders van de brandweer en politie die dit, na heel even in de weerstand te zijn geschoten, – ‘dit hebben we nog niet eerder meegemaakt, ik kom zo bij je terug’ – snel door hadden en mij en de inmiddels bijna 1400 volgers goed op de hoogte hielden.

Ook de reguliere media keken me niet met veel vrolijkheid aan. Zij waren opnames aan het maken om later uit te zenden en ik knalde hun interviews in één keer door. Maar toen ik hén ging interviewen, zagen ze de lol er ook wel van in en wilden ze mij ineens ook voor de camera.

Niet respectloos

Het was erg interessant te zien wat dit met het gedrag van mensen deed. De ‘gewone’ mens die als klant in de supermarkt was of in z’n sportkleren/badjas uit de sportschool ernaast kwam en meteen door had dat hij ‘ergens te zien zou zijn’ als hij met mij in gesprek ging; de professionals van de hulpverlening, politie en brandweer die me argwanend aankeken en de journalisten die me liever op afstand zagen staan.

En ook de medewerkers van de Jumbo hadden al heel snel de opdracht gekregen niet met mij te praten. Hoewel volgers vonden dat ik me daar niets van aan moest trekken, heb ik dat wel gedaan. Ik wilde niet respectloos zijn, het moest wel leuk blijven.

Van de politie mocht ik niet in het persvak omdat ik geen perskaart had. Maar ik was wél de eerste die het nieuws bracht, ook al stond ik daar niet. De ‘collega’, zoals ik hem al ging noemen, van RTV Noord nam gewoon mijn telefoon even mee het persvak in. Hoezo scheidslijnen?!

Burgerjournalistiek

Duidelijk is wel dat de ‘burgerjournalistiek’ zoals dit genoemd werd, veel mogelijkheden biedt. Iedereen met een mobiele telefoon kan dit doen. Beetje praten, vragen van volgers beantwoorden, niet te serieus zijn, de beelden hoeven niet professioneel te zijn.

Waar gaat dit naar toe? Ik heb ontzettend veel reacties gehad omdat het nieuw was, maar over een tijdje doet iedereen het waarschijnlijk. Dat wordt opletten geblazen. Misschien dat ik dan maar binnen blijf. En gewoon de vragen van mijn kinderen beantwoord. Zoals vanavond; ‘Best wel cool, mam, maar schenk je ons nu even wat te drinken in?’

Lees ook op NOS.nl:
Hoe Rianne Schuurman vandaag Periscopefenomeen werd.

Al 4 reacties — discussieer mee!