De pers schrijft over Amerikaanse presidentsverkiezing als was het een paardenrace. Dat komt door de manier waarop de verkiezing in elkaar steekt, stelt Sebastiaan van der Lubben.

De pers, stelt Thomas Patterson van het Shorenstein Center on Media, Politics and Public Policy (Harvard) is de politiek niet. Klinkt logisch, maar blijkt in de praktijk toch bijzonder lastig. In het tweede rapport over nieuws en de verkiezingscampagne concludeert Patterson:

The press is less effective as a link between candidates and voters than is sometimes believed. The problem is that the press is not a political institution. Its business is news and the values of news are not those of politics. (…) Election news emphasizes what is controversial or different about events of the past day rather than what is stable and enduring. Election news is framed in the context of winning and losing rather than what’s at stake in the choice of a president.

Winnen en verliezen

Gewonnen en verloren werd er. En over die strijd werd ook excessief bericht. Waarom kandidaten wonnen en verloren, zochten journalisten vooral bij de kandidaten. Andere factoren — zoals bij het electoraat — worden stelselmatig onderschat.

En zo hobbelen The Boys on the Bus gedwee in de caravan van de democratie mee die op niemand wacht. Wie achterblijft, wordt genadeloos achtergelaten.

1-aDYATr4p4xaDVewcNcSxgQ

Donald Trump is de absolute winnaar van al deze media-aandacht (zie grafiek). Op gezette tijden pikken andere kandidaten een graantje mee. Sanders zat aan het eind van zijn race kortstondig in de lift, voor Marco Rubio was het een pijnlijk achterhoede gevecht.

Maar, waarschuwt Patterson, we hebben niet zoveel aan deze grafiek. De suggestie dat tussen electoraal en politiek succes enerzijds en media-aandacht anderzijds een direct verband zit, wordt door de institutionele verhoudingen en protocollen in Amerika wegverklaart.

Structuur van de verkiezing

De hele opzet van de primaries is sinds de jaren zeventig een bloedstollende wedstrijd tussen winnaars en verliezers. Niet alleen omdat journalisten dit frame hebben gekozen voor hun verslaggeving, maar omdat vanaf de jaren zeventig alle staten een voorronde moesten houden. Dat betekent vijftig ‘wedstrijden’ in slechts enkele maanden.

Hier dwingt de structuur van de verkiezing de journalistieke verslaggeving in een mal: die van de horse race. Het is onder deze omstandigheden ondoenlijk om het beleid van kandidaten centraal te stellen — er is dagelijks veel spannender nieuws te brengen: wie wint er en krijgt meer aandacht en wie verliest en verdwijnt zo in de marges van de mediastorm. Dus, concludeert Patterson:

To a degree, the combination of journalistic imperatives and the campaign’s structure leads reporters into a pattern of primary election coverage that’s the inverse of what would work best for voters.

En zo kan het zijn dat van al het campagnenieuws slechts 16 procent over onderwerpen en ruim 40 procent over de wedstrijd zelf (zie grafiek). Dat is niet alleen deze primary waarin Donald Trump de horse race zo zichtbaar maakte, de race speelt elke vier jaar een bepalende rol in de verslaggeving; grotendeels omdat de Amerikaanse presidentsverkiezing nu eenmaal als een race is ingericht.

1-N8A--5QEty_-NkQMWLjxAg

Op Medium blogt Sebastiaan van der Lubben als ElectionDeskUSA regelmatig over zijn beschouwingen op de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Sebastiaan van der Lubben

Sebastiaan van der Lubben is docent politiek op de School voor de Journalistiek in Utrecht. Hij promoveert op geloofwaardigheid in …
Profiel-pagina
Nog geen reactie — begin de discussie!