Alle journalisten van een journalistiek medium zouden te vinden moeten zijn in een colofon. Bovendien zou elke journalist een eigen profielpagina moeten hebben. Aldus Huub Evers, ombudsman voor De Limburger en Limburgs Dagblad.

Schotelt De Limburger zijn lezers oud nieuws voor? Een lezer stelde deze vraag omdat hem al vaker was opgevallen dat hij een artikel in De Limburger zag dat hij een dag eerder al in het AD zag staan toen hij op zijn werk die krant in handen had. Lezers die (soms of vaak) meer dan één krant per dag lezen hebben misschien dezelfde ervaring. Hoe zit dat? Navraag bij de hoofdredactie leert het volgende.

Samenwerkingsverband

De Limburger en het Limburgs Dagblad vormen samen de Media Groep Limburg. Deze MGL is eigendom van de Vlaamse uitgever Concentra. Daarnaast is er nog de Persgroep, ook een Vlaamse uitgever van Nederlandse kranten. Bij de Persgroep Nederland zijn drie landelijke en acht regionale kranten aangesloten. De landelijke zijn het AD, de Volkskrant en Trouw. De regionale zijn bijna allemaal voormalige kranten van Wegener.

De Limburger heeft met de Persgroep Nederland een samenwerkingsverband. Dat houdt in dat artikelen uit het AD en de regionale kranten kunnen worden overgenomen. Het gaat dan met name over binnen- en buitenlands nieuws, sport, feature en verhalen voor het magazine.

Mailadres van journalisten

Met het AD is afgesproken dat bij deze verhalen geen foto’s en mailadressen van de journalisten worden geplaatst en dat evenmin wordt gemeld dat het van andere kranten overgenomen stukken zijn. Op de website gebeurt dat laatste overigens wél!

Aan een soortgelijke constructie met kranten van het Vlaamse Mediahuis wordt gewerkt. Dan gaat het om De Standaard, Het Nieuwsblad, Het Belang van Limburg en De Gazet van Antwerpen. Ook nu al kan de oplettende lezer artikelen uit een van deze kranten tegenkomen. Even googlen op de naam van de schrijver is voldoende voor wie het naadje van de kous weten wil. Ook hier weer: op de website staat wél dat een artikel van AD of HBVL afkomstig is!

Het lijkt mij uit een oogpunt van service aan de lezers een goede zaak om ook bij artikelen in de papieren krant te melden dat ze zijn geschreven door iemand van de Persgroep of van het Mediahuis.

Geen oud nieuws

Levert zo’n samenwerkingsverband oud nieuws op? Het ene artikel is ‘tijdlozer’ dan het andere. Een artikel dat sterk aan de actualiteit van die dag gebonden is, moet natuurlijk niet een dag of nog langer op de plank blijven liggen. Maar er zijn achtergrondverhalen waarbij dat geen enkel probleem is. Geen oud nieuws dus.

Het valt mij op dat over die eigendomsverhoudingen nergens iets te lezen valt. Voor wie goed zoekt is op de website rechts beneden onder Bereik Limburg een kort stukje tekst te vinden. Het verdient aanbeveling om op een meer prominente en vindbare plek op de website een verhaal te plaatsen over de geschiedenis van de Limburger en het Limburgs Dagblad, inclusief de huidige eigendomsverhoudingen en samenwerkingsverbanden. Bij andere regionale kranten kwam ik die verhalen wél tegen. Bijvoorbeeld op de website van De Gelderlander.

Reageren

Hoe kunnen lezers reageren op artikelen die niet door de eigen redactie geschreven zijn? Een lezer uit Elsloo wilde reageren op een artikel over etnisch profileren. Hij wilde de schrijver van het stuk wijzen op een aantal aspecten die in het artikel zijns inziens onderbelicht gebleven waren. Bij het stuk stond geen mailadres. Even googlen leerde mij dat het om een AD-journalist ging, dus de mail kon worden doorgestuurd.

Nu gebeurt het vermelden van mailadressen bij de ‘eigen’ MGL-journalisten ook niet altijd even consequent, ook niet bij de grotere stukken. Bij de columnisten staan ze wel, bij de reportages meestal ook, maar bij veel andere artikelen niet. Op de website staan ze evenmin. Het verdient aanbeveling om op de website een uitvoerig colofon te plaatsen met alle deelredacties en per deelredactie alle namen van de journalisten die bij die redactie horen, plus hun telefoonnummers en mailadressen.

Sommige kranten doen dat al. Kijk bijvoorbeeld maar eens op de website van NRC en de website van de Volkskrant.

Profielpagina voor elke journalist

Nog een stap verder: door op een naam te klikken word je doorgelinkt naar de persoonlijke profielpagina van de journalist. Daar staat zijn of haar naam, een foto, het mailadres en het telefoonnummer. Ook relevante gegevens over opleiding, ervaring en journalistieke ‘beat’, d.w.z. de thema’s waarmee deze journalist zich in het bijzonder bezig houdt. Ook de belangrijkste en/of meest recente artikelen. Zeker ook zijn of haar Twitter-account of Facebookpagina, althans wanneer dat over het werk gaat.

Een mooi voorbeeld van zo’n persoonlijke profielpagina per journalist is te vinden bij die Zeit Online (zie hier).

Journalisten doen steeds meer aan ‘personal branding’. Zo’n profielpagina zou hiervoor een goede stap kunnen zijn. 

Dit stuk verscheen afgelopen zaterdag in de rubriek van ombudsman Huub Evers in De Limburger en Limburgs Dagblad.

Nog geen reactie — begin de discussie!