De journalistiek is de waakhond van de democratie en vormt de vierde macht in de democratisch rechtsstaat. Op De Nieuwe Reporter willen we laten zien hoe belangrijk Nederlandse nieuwsmedia in dit opzicht zijn geweest in 2017. Daarvoor hebben we nationale media gevraagd om hun belangrijkste onthulling of verhaal van het afgelopen jaar. Deze aflevering NRC.

Kan je ons laten weten welke onthulling of welk verhaal volgens de hoofdredactie van NRC het belangrijkste was in 2017? Dat is de vraag die De Nieuwe Reporter, per mail, stelt. Of we het in ‘minstens twee alinea’s‘ kunnen hebben over een onthulling of verhaal dat onderstreept dat NRC in 2017 een rol heeft gespeeld als waakhond van de democratische rechtsstaat.

Was het ons verhaal over de grootschalige mestfraude? Onze serie over Russische beïnvloeding? Onze verhalen over de terugkeer van Laura H.? De stukken over het falende ICT-beleid bij de overheid? Of de wijze waarop Amsterdam zijn Stedelijk Museum (niet) bestuurde?

Het zijn enkele recente voorbeelden van de manier waarop we, ‘een waakhond waren van de democratische rechtstaat’. Ik wil niet kiezen tussen die en vele andere verhalen. Sterker nog, hoewel we breed inzetten op onderzoeksjournalistiek,  ben ik ervan overtuigd dat we onze rol in de democratische rechtstaat lang niet enkel spelen door de ‘belangrijke onthullingen’ waar De Nieuwe Reporter naar vraagt.

Een paar voorbeelden.

Ik kan geen enkele zaterdagse column van Tom-Jan Meeus, Haagse Invloeden, noemen waarin er een grote belangrijke onthulling is gedaan, maar er ook geen noemen waarin Tom-Jan dat niet deed. De bijzonder nauwkeurig gedocumenteerde manier waarop hij het spel en de knikkers in Den Haag doorgrondt, vertelt hoe de hazen er echt lopen, hoe besluiten al dan niet tot stand komen en wie waarop welke invloed probeert uit de oefenen is een prachtig voorbeeld van de controle die we op de democratische rechtsstaat proberen uit te oefenen.

Hetzelfde geldt voor de column die Folkert Jensma in de zaterdagkrant schrijft en waarin hij systematisch het (onder druk staande) respect voor mensenrechten bepleit. Door grote eigen onthullingen? Neen. Maar door de feiten tegen het licht te houden, te herinneren aan de principes die de grondslag uitmaken van onze rechtsstaat en terecht onverdroten te pleiten voor meer rechtspraak en niet minder.

De opiniepagina’s: kijk eens naar pennen als die van Luuk van Middelaar met zijn slimme stukken over Europa of die van Maxim Februari met zijn koppige houding als het om privacy en de bescherming daarvan gaat. Of lees de losse bijdragen van mensen die aan de kaak stellen dat het betogingsrecht vóór Erdogan in Rotterdam of tégen Zwarte Piet in Dokkum aan banden wordt gelegd.

Om maar te zeggen: leve de onthullingen van NRC (en van onze collega’s!). Het gaat goed met de journalistiek in Nederland. Maar vergeet niet de mensen die op een scherpe, tegendraadse en genuanceerde manier beschouwen. Ze zijn cruciaal voor de democratische rechtsstaat. En hun stem werd ook in 2017 al eens overschreeuwd op sociale media.

Lees ook de andere aflevering in de serie De belangrijkste journalistiek van 2017.

Nog geen reactie — begin de discussie!