Sinds een maand werk ik als student-assistent op een kleine online redactie die schrijft over de Nederlandse journalistiek. Vanaf het begin was het wenselijk dat ik er echt bij hoorde, dus mocht ik mijzelf van de baas direct ‘redacteur’ noemen. Om recht te doen aan deze nieuwverworven titel kreeg ik de opdracht om helemaal zelf iemand te interviewen, een freelancejournalist welteverstaan.

Dus stuurde ik de beste man een vriendelijke e-mail met de aanhef ‘Geachte heer Van Dijk’, en sloot af met ‘vriendelijke groeten’.

Tot mijn grote vreugde had ik de volgende dag een antwoord in mijn mailbox: ‘Hoi Sarah!’

Blijkbaar was ik van student, via een promotie tot redacteur, ineens gedegradeerd tot middelbare scholier die op zoek is naar bronnen voor een middelmatig profielwerkstuk. Althans, dat gevoel wekte het amicale ‘hoi’ bij mij op.

Mijn baas stelde me gerust: ik werd hier niet gekleineerd, noch respectloos bejegend. Hooguit stak die journalist een beetje de draak met mijn overdreven formeel taalgebruik door expres zo informeel te reageren. Hoe dan ook moest ik begrijpen dat de wereld der journalisten er eentje is, waar traditionele omgangsvormen niet van toepassing zijn.

Noem me conservatief, maar mij is altijd geleerd netjes te vousvoyeren, zeker naar mensen met dezelfde of hogere maatschappelijke positie. Nu ik als volwaardige redacteur door het leven ga, verwachtte ik van anderen vergeefs hetzelfde.

Onder journalisten wordt dit schijnbaar als iets heel grappigs ervaren. Die doen liever niet aan ‘maatschappelijke posities’. Die doen aan het progressieve cliché van ‘gelijkheid’, om zo de afstand tussen elkaar te verkleinen, ten behoeve van luchtige, persoonlijke communicatie.

Gelijkheid, waar ik me toch wat ongemakkelijk bij voel. Zeker wanneer een volslagen onbekende mij ineens aanspreekt alsof we jarenlang buren zijn en ik geacht word datzelfde te doen. Waar is het respect gebleven?!

Afijn, van mijn fout – of eerder een blunder uit onbedachtzaamheid – moest en zou ik leren: het volgende mailtje naar de desbetreffende freelancer kreeg de aanhef ‘Dag Frank’. Het leek me een goede middenweg tussen ‘zo beleefd dat het ironisch overkomt’ en ‘we hebben samen geknikkerd.’ Ook noemde ik hem ‘je’, want binnen de journalistiek zijn we allemaal vriendjes.

Omwille van zijn privacy zijn de voor- en achternaam van de te interviewen freelancejournalist gefingeerd.

Sarah Sramota

Redacteur

Sarah Sramota is redacteur bij De Nieuwe Reporter en studeert Politieke Wetenschap aan de Universiteit Leiden. Ze volgt daarnaast de minor …
Profiel-pagina
Al één reactie — discussieer mee!